Księga Liczb, rozdział 11 — przedstawia dramatyczne wydarzenia na pustyni, gdzie narzekania Izraelitów wywołują gniew Jahwe (PAN). Rozdział ten opisuje bunt przeciwko mannie, kryzys przywództwa Mojżesza, powołanie siedemdziesięciu starszych obdarzonych duchem proroczym oraz zesłanie przepiórek, które kończy się tragiczną plagą z powodu pożądliwości ludu.
Co dzieje się w Księdze Liczb 11?
Rozdział rozpoczyna się od narzekań ludu, co wywołuje gniew Jahwe. Ogień od Pana trawi krańce obozu, dopóki Mojżesz nie wstawia się za ludem w modlitwie. Miejsce to zostaje nazwane Tabera. Wkrótce potem pospólstwo oraz synowie Izraela ulegają żądzy jedzenia mięsa. Zaczynają płakać i wspominać darmowe ryby, ogórki, melony, pory, cebulę i czosnek, które jedli w Egipcie. Wyrażają głębokie niezadowolenie z manny, która opadała nocą wraz z rosą i którą zbierali, mełli, tłukli w moździerzach i gotowali, robiąc z niej placki o smaku świeżej oliwy.
Słysząc płacz rodzin, Jahwe mocno płonie gniewem, a Mojżesz czuje się przytłoczony ciężarem odpowiedzialności za lud. Pyta Boga, dlaczego obarczył go takim brzemieniem, skoro to nie on zrodził ten naród, i prosi nawet o śmierć, by nie patrzeć na swoją niedolę. W odpowiedzi Jahwe nakazuje Mojżeszowi zebrać siedemdziesięciu starszych Izraela przed Namiotem Zgromadzenia. Bóg obiecuje zstąpić, wziąć z ducha, który jest na Mojżeszu, i złożyć go na starszych, aby dzielili z nim ciężar przywództwa. Zapowiada także, że da ludowi mięso na cały miesiąc, aż im obrzydnie i wyjdzie przez nozdrza, ponieważ wzgardzili Jahwe.
Mojżesz powątpiewa, jak wykarmić sześćset tysięcy pieszych, lecz Jahwe pyta, czy Jego ręka jest zbyt krótka. Gdy Mojżesz zbiera siedemdziesięciu starszych wokół namiotu, Jahwe zstępuje w obłoku i zsyła na nich ducha, przez co zaczynają prorokować. Nawet dwaj mężowie, Eldad i Medad, którzy zostali w obozie, otrzymują ducha i prorokują. Gdy Jozue prosi o zabronienie im tego, Mojżesz wyraża pragnienie, by cały lud Jahwe stał się prorokami. Następnie wiatr od Pana przynosi znad morza ogromne ilości przepiórek, które pokrywają ziemię wokół obozu. Lud zbiera je przez dwa dni i noc, lecz gdy tylko zaczynają jeść mięso, gniew Jahwe uderza ich wielką plagą. Miejsce to zostaje nazwane Kibrot-Hattaawa, po czym Izraelici ruszają do Chaserot.
Kluczowe wersety
„Pan powiedział do Mojżesza: Czy ręka Pana jest zbyt krótka? Teraz zobaczysz, czy moje słowo się wypełni, czy też nie.” — Lb 11,23 (UBG)
„Mojżesz odpowiedział: Czy jesteś zazdrosny o mnie? Oby cały lud Pana zamienił się w proroków, aby Pan złożył na nim swego ducha!” — Lb 11,29 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Mojżesz – przywódca Izraela, który wstawia się za ludem i przeżywa kryzys z powodu ciężaru odpowiedzialności.
Jozue, syn Nuna – sługa Mojżesza, który chce zabronić prorokowania Eldadowi i Medadowi.
Eldad i Medad – dwaj spisani starsi, którzy prorokują bezpośrednio w obozie.
Siedemdziesięciu starszych – przełożeni ludu, na których spoczął duch Jahwe.
Tabera – miejsce, gdzie ogień Jahwe zapłonął przeciwko narzekającemu ludowi.
Kibrot-Hattaawa – miejsce pochówku ludzi, którzy pożądali mięsa, uderzonych plagą.
Chaserot – kolejny przystanek na drodze Izraelitów po opuszczeniu Kibrot-Hattaawy.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten uczy, że niewdzięczność wobec Bożego zaopatrzenia i tęsknota za niewolą są wyrazem wzgardy wobec samego Jahwe. Pokazuje również, że Bóg wyposaża swoich sług w Ducha do pełnienia służby, a Jego moc i obietnice nie są ograniczone ludzkim niedowierzaniem. Ostrzega przed pożądliwością, która zamiast nasycenia przynosi Boży sąd.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Lb 11 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Liczb 10 — streszczenie
- Następny: Księga Liczb 12 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jahwe · Księga Liczb · Medad · Mojżesz — znaczenie imienia · Eldad — znaczenie imienia · Jozue — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Księga Liczb 10 · Księga Liczb — cała księga · Księga Liczb 12 →