Ewangelia Łukasza, rozdział 9 — Jeszua (Jezus) rozsyła Dwunastu, karmi pięć tysięcy pięcioma chlebami, przyjmuje wyznanie Piotra i zapowiada swoją mękę. Na górze ukazuje się w chwale wobec Mojżesza i Eliasza, potem uzdrawia opętanego chłopca, uczy o prawdziwej wielkości i wyrusza zdecydowanie ku Jerozolimie.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 9?
Jeszua daje Dwunastu moc nad demonami i chorobami, po czym rozsyła ich, by głosili królestwo Boże, bez zapasów i drugiej szaty. Tetrarcha Herod niepokoi się wieściami i pyta, kim jest ten, o którym słyszy takie rzeczy. Gdy apostołowie wracają, Jeszua na odludziu koło Betsaidy naucza tłum i uzdrawia. Wieczorem, mając tylko pięć chlebów i dwie ryby, każe rozsadzić ludzi grupami; po pobłogosławieniu jedli wszyscy do syta, a resztek zebrano dwanaście koszy — nakarmiono około pięciu tysięcy mężczyzn.
Na modlitwie Jeszua pyta uczniów, za kogo go uważają. Piotr wyznaje: Za Chrystusa Bożego. Wtedy pada pierwsza zapowiedź męki — Syn Człowieczy musi wiele cierpieć, zostać zabity i trzeciego dnia zmartwychwstać — oraz wezwanie do niesienia krzyża każdego dnia. Około osiem dni później na górze modlitwy oblicze Jeszui się zmienia, a szaty stają się białe i lśniące; rozmawiają z nim Mojżesz i Eliasz o jego odejściu w Jerozolimie. Z obłoku rozlega się głos: To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie. Zapis tej sceny prześledzisz w materiale interlinia Łukasza 9 (słowo po słowie).
Nazajutrz Jeszua uwalnia szarpanego przez ducha jedynaka, którego nie zdołali uzdrowić uczniowie, i ponownie zapowiada, że będzie wydany w ręce ludzi — lecz oni tych słów nie rozumieją. Rozstrzyga też spór o to, kto jest największy, stawiając przy sobie dziecko i ucząc, że najmniejszy wśród was wszystkich, ten będzie wielki. Gdy Jan chce zabronić komuś wypędzania demonów w imię Jeszui, słyszy: kto nie jest przeciwko nam, ten jest z nami.
Gdy zbliża się czas jego odejścia, Jeszua zdecydowanie kieruje się ku Jerozolimie. Samarytańska wioska nie przyjmuje go, bo tam zmierza; gdy Jakub i Jan chcą sprowadzić ogień z nieba, gromi ich słowami, że nie wiedzą, jakiego są ducha, gdyż Syn Człowieczy nie przyszedł zatracać dusz ludzkich, ale je zbawić. W drodze trzej ludzie deklarują pójście za nim, a on ukazuje bezkompromisowość powołania: Nikt, kto przykłada swoją rękę do pługa i ogląda się wstecz, nie nadaje się do królestwa Bożego.
Kluczowe wersety
„Jeśli ktoś chce pójść za mną, niech się wyprze samego siebie, niech bierze swój krzyż każdego dnia i idzie za mną.” — Łk 9,23 (UBG)
„To jest mój umiłowany Syn, jego słuchajcie.” — Łk 9,35 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, Dwunastu apostołów, tetrarcha Herod, Piotr z wyznaniem wiary, Mojżesz i Eliasz na górze, ojciec opętanego jedynaka oraz Jakub i Jan. Miejsca: okolice Betsaidy, góra przemienienia, wioska Samarytan oraz cel drogi — Jerozolima. Kluczowe wydarzenia to rozesłanie Dwunastu, nakarmienie pięciu tysięcy, wyznanie Piotra i zapowiedź męki, przemienienie z głosem z obłoku, uzdrowienie chłopca oraz nauka o wielkości i o cenie naśladowania.
Główna myśl rozdziału
Rozdział odsłania tożsamość i drogę Jeszui: jest Chrystusem Bożym, umiłowanym Synem, którego głosu należy słuchać, lecz jego mesjaństwo prowadzi przez cierpienie, krzyż i zmartwychwstanie, a nie przez ziemską chwałę. Naśladowanie go wymaga codziennego wyparcia się siebie, pokory dziecka i niepodzielnej decyzji bez oglądania się wstecz. Wcześniejsze cuda opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 8, a dalszy ciąg — streszczenie Ewangelii Łukasza 10; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Łukasza.