Nehemiasz, podczaszy króla perskiego w pałacu Suza, dowiaduje się od swego brata Chananiego, że ocalali z niewoli żyją w utrapieniu, mur Jerozolimy jest zburzony, a jej bramy spalone. Załamany wieścią, przez kilka dni pości i modli się przed Bogiem niebios, wyznając grzechy Izraela.
Co dzieje się w Księdze Nehemiasza 1?
Rozdział otwiera datowanie: miesiąc Kislew, dwudziesty rok, gdy Nehemiasz, syn Chakaliasza, przebywa w pałacu Suza. Przychodzi do niego Chanani wraz z niektórymi mężczyznami z Judy, a Nehemiasz wypytuje ich o Żydów, którzy przeżyli niewolę, oraz o Jerozolimę. Odpowiedź jest przygnębiająca: ostatki w tamtej prowincji są w wielkim utrapieniu i pohańbieniu, mur miasta zburzony, a bramy strawił ogień.
Reakcja Nehemiasza jest natychmiastowa i głęboka. Usiadł, płakał i smucił się przez kilka dni, pościł i modlił się przed Bogiem niebios. Jego modlitwa nie jest lamentem, lecz przypomnieniem przymierza: zwraca się do Boga wielkiego i strasznego, który zachowuje przymierze i okazuje miłosierdzie tym, którzy Go miłują i przestrzegają Jego przykazań. Prosi, by ucho Boga było uważne, a oczy otwarte, aby wysłuchać modlitwy sługi zanoszonej dniem i nocą za synów Izraela.
Sedno modlitwy to wyznanie winy. Nehemiasz nie oddziela się od ludu, lecz mówi o grzechach, które popełniliśmy, i wprost dodaje, że także on i dom jego ojca zgrzeszyli, postępując niegodziwie i nie przestrzegając przykazań, ustaw ani praw danych Mojżeszowi. Następnie przywołuje słowo dane temu samemu Mojżeszowi: niewierność prowadzi do rozproszenia między narodami, lecz nawrócenie i wypełnianie przykazań otwiera drogę powrotu na miejsce, które Bóg wybrał dla swego imienia, choćby wygnańcy byli na krańcu nieba. Nehemiasz przypomina wreszcie, że są oni sługami i ludem Boga, odkupionym Jego wielką mocą i silną ręką.
Na tej podstawie prosi o powodzenie i o łaskę u pewnego człowieka. Dopiero ostatnie zdanie zdradza, kim jest ów człowiek i jaka odpowiedzialność spoczywa na modlącym się: był bowiem podczaszym króla, a więc kimś, kto ma codzienny dostęp do władcy imperium.
Kluczowe wersety
„A gdy usłyszałem te słowa, usiadłem, płakałem i smuciłem się przez kilka dni, pościłem i modliłem się przed Bogiem niebios.” — Ne 1,4 (UBG)
„Spraw dziś, proszę, aby poszczęściło się twemu słudze, i okaż mu łaskę na oczach tego człowieka. Byłem bowiem podczaszym króla.” — Ne 1,11 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Nehemiasz – syn Chakaliasza, podczaszy króla perskiego, który wstawia się za Jerozolimą.
Chanani – brat Nehemiasza, przynosi wieść o stanie miasta i ocalałych.
Suza (pałac) – perska rezydencja królewska, miejsce służby Nehemiasza.
Jerozolima – miasto ze zburzonym murem i spalonymi bramami, przedmiot troski i modlitwy.
Ocalali Żydzi – ostatki, które przeżyły niewolę, żyjące w utrapieniu i pohańbieniu.
Główna myśl rozdziału
Odpowiedź Nehemiasza na złą wieść to najpierw modlitwa oparta na słowie danym Mojżeszowi, a nie na własnych zasługach. Wyznanie grzechu w liczbie mnogiej pokazuje solidarność przywódcy z ludem, a przypomnienie warunku nawrócenia czyni z powrotu owoc wierności przymierzu. Modlitwa łączy się od razu z gotowością do działania: prośba o łaskę u króla zapowiada konkretne kroki opisane w dalszych rozdziałach.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ne 1 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Ezdrasza 10 — streszczenie
- Następny: Księga Nehemiasza 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Przymierze (brit) · Nehemiasz · Chanani
Rozdziały: Księga Nehemiasza — cała księga · Księga Nehemiasza 2 →