Objawienie Jana, rozdział 19 — od żałoby nad Babilonem do triumfu w niebie. Wielki tłum wyśpiewuje Alleluja za sprawiedliwe wyroki Boga, zapowiedziane zostaje wesele Baranka, a z otwartego nieba wyrusza zwycięski Jeździec — Jeszua (Jezus) — który pokonuje bestię i fałszywego proroka.
Co dzieje się w Objawieniu 19?
Niebo rozbrzmiewa okrzykiem Alleluja! Zbawienie i chwała, i cześć, i moc Panu, naszemu Bogu. Wielki tłum wielbi Boga za to, że osądził wielką nierządnicę, która skaziła ziemię swoim nierządem, i pomścił krew swoich sług z jej ręki; dwudziestu czterech starszych i cztery stworzenia padają na twarz przed tronem, a głos jak szum wielu wód ogłasza, że Bóg objął swoje królestwo.
Nadchodzi zapowiedź wesela Baranka: Cieszmy się i radujmy, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała. Oblubienica otrzymuje czysty, lśniący bisior, o którym tekst mówi, że bisior to sprawiedliwość świętych, a Jan słyszy: Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę weselną Baranka. Gdy pada do stóp anioła, ten odmawia pokłonu: Nie rób tego, bo jestem sługą razem z tobą i twoimi braćmi, którzy mają świadectwo Jezusa. Bogu oddaj pokłon — uwielbienie należy się wyłącznie Bogu.
Otwiera się niebo i ukazuje się koń biały, a ten, który na nim siedział, nazywa się Wiernym i Prawdziwym i w sprawiedliwości sądzi i walczy. Jeździec ma oczy jak płomień ognia, wiele koron, a jego imię brzmi: Słowo Boże. Z Jego ust wychodził ostry miecz, aby nim pobił narody, i będzie rządził nimi laską żelazną; na szacie i biodrze nosi imię Król królów i Pan panów. Bestia i fałszywy prorok zostają schwytani i żywcem wrzuceni do jeziora ognia, płonącego siarką, a pozostałych zabija miecz z ust Jeźdźca. Scenę tę prześledzisz słowo po słowie w materiale interlinia Objawienia 19.
Kluczowe wersety
„Cieszmy się i radujmy, i oddajmy mu chwałę, bo nadeszło wesele Baranka, a jego małżonka się przygotowała.” — Obj 19,7 (UBG)
„A na szacie i na biodrze ma wypisane imię: Król królów i Pan panów.” — Obj 19,16 (UBG)
Symbole, osoby i wizje
Kluczowe obrazy to: Alleluja — hebrajski okrzyk uwielbienia, którym niebo odpowiada na sprawiedliwe wyroki Boga; wesele Baranka i oblubienica odziana w bisior, bo bisior to sprawiedliwość świętych; Jeździec na białym koniu, nazwany Wiernym i Prawdziwym, którego imię brzmi: Słowo Boże, a na szacie nosi Król królów i Pan panów i w sprawiedliwości sądzi i walczy; ostry miecz z ust oraz laska żelazna jako obraz mocy Bożego słowa i sprawiedliwych rządów; wreszcie bestia i fałszywy prorok, żywcem wrzuceni do jeziora ognia, płonącego siarką. Odmawiając pokłonu, anioł przypomina: Bogu oddaj pokłon.
Główna myśl rozdziału
Rozdział 19 łączy uwielbienie i wojnę: niebo raduje się ze sprawiedliwości Boga, a powracający Mesjasz jako Słowo Boże ostatecznie rozprawia się z bestią i fałszywym prorokiem. Wśród wezwania do wesela Baranka wybrzmiewa też jasna zasada wiary opartej wyłącznie na Piśmie — pokłon należy się samemu Bogu, a nie aniołowi. Upadek Babilonu, który tu wywołuje niebiańskie Alleluja, opisuje wcześniej streszczenie Objawienia 18, a losy pokonanego szatana rozwija streszczenie Objawienia 20.