Jan zostaje wezwany do nieba głosem: Wstąp tutaj. Widzi tron i Zasiadającego na nim, otoczonego tęczą, dwudziestu czterech starszych w złotych koronach oraz cztery stworzenia pełne oczu, które bez odpoczynku wołają: Święty, święty, święty. Całe niebo oddaje chwałę Stwórcy wszystkich rzeczy.
Co dzieje się w Objawieniu 4?
Jan widzi drzwi otwarte w niebie, a znany już głos jak trąba mówi: Wstąp tutaj, a pokażę ci, co się ma stać potem. Natychmiast znajduje się w zachwyceniu ducha i widzi tron, a na nim Zasiadającego, podobnego z wyglądu do kamienia jaspisowego i karneolowego. Wokół tronu jaśnieje tęcza podobna z wyglądu do szmaragdu.
Wokoło tronu stoją dwadzieścia cztery trony, na których zasiada dwudziestu czterech starszych ubranych w białe szaty, ze złotymi koronami na głowach. Z tronu wychodzą błyskawice, gromy i głosy, a przed nim płonie siedem ognistych pochodni, które są siedmioma Duchami Boga. Przed tronem rozciąga się morze szklane podobne do kryształu, a pośrodku i wokoło tronu są cztery stworzenia pełne oczu z przodu i z tyłu.
Pierwsze stworzenie jest podobne do lwa, drugie do cielca, trzecie ma twarz jakby ludzką, a czwarte jest podobne do lecącego orła; każde ma po sześć skrzydeł, a wewnątrz jest pełne oczu. Bez odpoczynku, dniem i nocą, wołają: Święty, święty, święty, Pan Bóg Wszechmogący, ten, który był i który jest, i który ma przyjść. Gdy stworzenia oddają chwałę, cześć i dziękczynienie Zasiadającemu, żyjącemu na wieki wieków, dwudziestu czterech starszych upada przed tronem, rzuca swoje korony i wyznaje jego godność jako Stwórcy — Tego, z którego woli wszystko trwa i zostało stworzone. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Objawienia 4 (słowo po słowie).
Kluczowe wersety
„Święty, święty, święty, Pan Bóg Wszechmogący, ten, który był i który jest, i który ma przyjść.” — Obj 4,8 (UBG)
„Godzien jesteś, Panie, wziąć chwałę i cześć, i moc, ponieważ ty stworzyłeś wszystko i z twojej woli trwa i zostało stworzone.” — Obj 4,11 (UBG)
Symbole, osoby i wizje
W centrum stoi tron i Zasiadający na nim, opisany przez blask jaspisu i karneolu oraz tęczę jak szmaragd. Wokół są dwadzieścia cztery trony z dwudziestoma czterema starszymi w białych szatach i złotych koronach oraz cztery stworzenia pełne oczu: lew, cielec, twarz jakby ludzka i orzeł, każde o sześciu skrzydłach. Z tronu wychodzą błyskawice, gromy i głosy, przed nim płonie siedem pochodni — siedem Duchów Boga — i rozlewa się morze szklane jak kryształ.
Główna myśl rozdziału
Rozdział przenosi wzrok Jana z ziemskich zborów do niebiańskiej sali tronowej, gdzie wszystko skupia się na Zasiadającym na tronie. Stworzenia i starsi w nieustannym uwielbieniu wyznają jego świętość i godność jako Pana Boga Wszechmogącego, który stworzył wszystko. Rzucanie koron przed tronem pokazuje, że wszelka władza i chwała należą do Zasiadającego, a nie do noszących korony starszych. To niebo — nie ziemskie potęgi — jest ośrodkiem, z którego rozegra się dalszy ciąg proroctwa. Poprzednie listy do kościołów opisuje streszczenie Objawienia 3, a księgę i Baranka — streszczenie Objawienia 5.
Rozdziały: ← Objawienie 3 · Objawienie — cała księga · Objawienie 5 →