Księga Rodzaju, rozdział 8 — przedstawia opadanie wód potopu, ocalenie Noego i jego rodziny oraz ponowne zasiedlenie ziemi. Po stu pięćdziesięciu dniach Bóg pamięta o arce, zamyka źródła głębi i sprowadza wiatr. Noe wypuszcza kruka i gołębicę, a po wyjściu na suchy ląd składa Jahwe (PAN) ofiarę, otrzymując obietnicę bezpieczeństwa dla ziemi.
Co dzieje się w Księdze Rodzaju 8?
Rozdział rozpoczyna się od wspomnienia, że Bóg pamiętał o Noem oraz o wszystkich zwierzętach zamkniętych w arce. Aby usunąć wody potopu, Stwórca sprowadził na ziemię wiatr, zamknął źródła głębi oraz okna niebios, wstrzymując deszcz. Wody zaczęły stopniowo opadać, a po upływie stu pięćdziesięciu dni arka osiadła na górach Ararat. W kolejnych miesiącach wody stale opadały, aż w dziesiątym miesiącu ukazały się szczyty gór. Po czterdziestu dniach Noe otworzył okno arki i wypuścił kruka, który krążył, dopóki ziemia nie wyschła. Następnie wypuścił gołębicę, która za pierwszym razem wróciła, nie znajdując suchego miejsca.
Po siedmiu dniach wypuszczona ponownie gołębica przyniosła w dziobie świeży liść oliwny, co było dla Noego znakiem opadnięcia wód. Kolejne siedem dni później gołębica wypuszczona po raz trzeci już nie powróciła. W sześćset pierwszym roku życia Noego, pierwszego dnia pierwszego miesiąca, wody wyschły, a Noe zdjął przykrycie arki. Całkowite wyschnięcie ziemi nastąpiło dwudziestego siódmego dnia drugiego miesiąca. Wtedy Bóg nakazał Noemu opuścić arkę wraz z żoną, synami, synowymi oraz wszystkimi zwierzętami, aby mogły się one rozrodzić i zapełnić ziemię. Noe posłusznie wyprowadził całe stworzenie według ich rodzajów.
Po wyjściu na ląd Noe zbudował ołtarz dla Jahwe i złożył całopalenia z każdego czystego zwierzęcia i ptaka. Jahwe przyjął tę miłą woń i postanowił w swoim sercu, że już nigdy nie przeklnie ziemi z powodu człowieka, mimo że ludzkie myśli są złe od jego młodości. Bóg obiecał, że dopóki ziemia będzie trwać, pory roku, siew, żniwo oraz dzień i noc nie ustaną.
Kluczowe wersety
„I Pan poczuł miłą woń, i Pan powiedział w swoim sercu: Nie będę więcej przeklinał ziemi z powodu człowieka, bo myśl serca człowieka jest zła od jego młodości. Nie wytracę więcej wszystkiego, co żyje, jak teraz uczyniłem.” — Rdz 8,21 (UBG)
„Póki ziemia będzie trwać, nie ustaną siew i żniwo, zimno i gorąco, lato i zima, dzień i noc.” — Rdz 8,22 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Noe, jego żona, jego synowie oraz żony jego synów; Bóg (Jahwe), który pamięta o swoim stworzeniu i zawiera z nim przymierze.
Miejsca: Góry Ararat (miejsce osadzenia arki), arka oraz wysuszona ziemia gotowa do ponownego zasiedlenia.
Wydarzenia: Zesłanie wiatru i zamknięcie źródeł potopu; stopniowe opadanie wód; wysyłanie kruka oraz gołębicy (która przynosi liść oliwny); wyjście ludzi i zwierząt z arki na Boże polecenie; zbudowanie ołtarza i złożenie ofiar całopalnych przez Noego; Boża obietnica zachowania stałości pór roku i niezniszczenia ziemi kolejnym potopem.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje suwerenną łaskę Jahwe, który pamięta o swoim przymierzu i podtrzymuje istnienie świata mimo ludzkiej skłonności do złego od młodości. Boża obietnica stabilności stworzenia i regularności pór roku stanowi fundament pod dalszą historię zbawienia, która swój szczyt znajduje w Mesjaszu Jeszui (Jezusie).
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Rdz 8 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Rodzaju 7 — streszczenie
- Następny: Księga Rodzaju 9 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jahwe · Przymierze (brit) · Księga Rodzaju
Rozdziały: ← Księga Rodzaju 7 · Księga Rodzaju — cała księga · Księga Rodzaju 9 →