Księga Wyjścia, rozdział 10 — opisuje dwie kolejne, niszczycielskie plagi zesłane przez Boga Jahwe (PAN) na Egipt: plagę szarańczy oraz gęstej ciemności. Mimo ogromnych strat materialnych i nacisków ze strony własnych sług, faraon wciąż odmawia wypuszczenia całego ludu Izraela wraz z ich dobytkiem, co ostatecznie prowadzi do całkowitego zerwania jego relacji z Mojżeszem.
Co dzieje się w Księga Wyjścia 10?
Rozdział rozpoczyna się od nakazu Jahwe, aby Mojżesz ponownie udał się do faraona. Bóg wyjaśnia, że zatwardził serce władcy i jego sług, aby dokonać spektakularnych znaków, o których Izraelici mają opowiadać przyszłym pokoleniom. Mojżesz i Aaron ostrzegają faraona przed plagą szarańczy, która pożre wszystko, co ocalało po gradobiciu. Słudzy faraona, widząc ruinę kraju, błagają go o wypuszczenie Hebrajczyków. Władca zgadza się jednak tylko na wyjście samych mężczyzn, na co Mojżesz nie przystaje, żądając udziału całego ludu i zwierząt. W rezultacie Mojżesz i Aaron zostają wypędzeni.
W odpowiedzi na upór władcy, Jahwe nakazuje Mojżeszowi wyciągnąć laskę nad Egipt. Wschodni wiatr przynosi bezprecedensową plagę szarańczy, która pokrywa całą ziemię i niszczy wszelką pozostałą roślinność. Przerażony faraon pilnie wzywa Mojżesza, wyznaje swój grzech i prosi o wstawiennictwo. Na modlitwę Mojżesza Jahwe zsyła zachodni wiatr, który usuwa szarańczę do Morza Czerwonego. Jednak Bóg ponownie zatwardza serce faraona, a ten cofa swoją obietnicę.
Kolejnym sądem jest plaga dotkliwej ciemności, która przez trzy dni paraliżuje cały Egipt, podczas gdy w domach Izraelitów świeci światło. Faraon wzywa Mojżesza i zgadza się na wyjście rodzin, lecz żąda pozostawienia stad. Mojżesz stanowczo odmawia, tłumacząc, że cały dobytek jest potrzebny do złożenia ofiar Jahwe. Rozgniewany faraon wypędza Mojżesza, grożąc mu śmiercią w przypadku ponownego spotkania, na co prorok przystaje, zapowiadając, że więcej się nie zobaczą.
Kluczowe wersety
„I abyś opowiadał do uszu swoich synów i wnuków, co uczyniłem w Egipcie i o moich znakach, których wśród nich dokonałem, abyście wiedzieli, że ja jestem Pan.” — Wj 10,2 (UBG)
„Pójdzie więc też z nami nasz dobytek, nie zostanie nawet kopyto. Z niego bowiem weźmiemy, aby służyć Panu, naszemu Bogu, gdyż nie wiemy, czym mamy służyć Panu, dopóki tam nie przyjdziemy.” — Wj 10,26 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Mojżesz i Aaron — prorocy i pośrednicy Jahwe, którzy odważnie stawiają czoła władcy Egiptu.
Faraon i jego słudzy — władca Egiptu, którego serce zostaje zatwardzone przez Boga, oraz jego dworzanie, którzy dostrzegają już całkowitą ruinę swojego kraju.
Jahwe — Bóg Hebrajczyków, który poprzez znaki i sądy demonstruje swoją absolutną władzę nad stworzeniem i bogami Egiptu.
Egipt — miejsce dotknięte plagami szarańczy i trzydniowej ciemności.
Morze Czerwone — zbiornik wodny, do którego silny zachodni wiatr wrzucił całą szarańczę.
Plaga szarańczy i plaga ciemności — odpowiednio ósma i dziewiąta plaga, które niszczą resztki plonów i paraliżują życie Egipcjan.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje suwerenność Boga Jahwe, który panuje nad siłami natury i ludzkimi sercami, aby objawić swoją chwałę przyszłym pokoleniom. Postawa Mojżesza uczy bezkompromisowego posłuszeństwa Bogu — służba Jahwe wymaga oddania Mu wszystkiego, bez pozostawiania jakichkolwiek kompromisów z pogańskim światem. Zatwardziałość faraona obrazuje tragiczne skutki buntu przeciwko Stwórcy, prowadzące do nieuchronnej zguby.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Wj 10 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Wyjścia 9 — streszczenie
- Następny: Księga Wyjścia 11 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów