Księga Zachariasza 5 zawiera dwie wizje sądu nad grzechem: latający zwój, który jest przekleństwem dosięgającym złodzieja i krzywoprzysięzcę, oraz efę z kobietą zwaną bezbożnością, wynoszoną z ziemi i przenoszoną daleko, do ziemi Szinear.
O czym mówi Księga Zachariasza 5?
Prorok podnosi oczy i widzi latający zwój o długości dwudziestu i szerokości dziesięciu łokci. Anioł wyjaśnia, że jest to przekleństwo wychodzące na całą powierzchnię ziemi: każdy złodziej zostanie według niego wykorzeniony z jednej strony, a każdy krzywoprzysięzca z drugiej. Pan zapowiada, że wyprowadzi to przekleństwo, aby weszło do domu złodzieja i tego, kto krzywo przysięga na jego imię, i zniszczyło ten dom wraz z jego drewnem i kamieniem. Następnie Anioł każe prorokowi spojrzeć na to, co wychodzi — jest to efa, miara, o której powiedziano, że taki jest wygląd grzechu w całej ziemi. Podnosi się talent ołowiu, a wewnątrz efy siedzi kobieta; Anioł nazywa ją bezbożnością i wrzuca z powrotem do efy, przykrywając otwór ciężarem ołowiu. Wtedy prorok widzi dwie kobiety o skrzydłach jak skrzydła bociana, które za sprawą wiatru podnoszą efę między ziemią a niebem. Na pytanie, dokąd ją niosą, słyszy, że mają jej zbudować dom w ziemi Szinear i tam, gdy będzie gotowy, postawić ją na jej własnej podstawie.
Kluczowe wersety
„To jest przekleństwo, które wyjdzie na całą powierzchnię ziemi.” — Za 5,3 (UBG)
„By zbudować dla niej dom w ziemi Szinear, a gdy będzie założony, postawią ją na jej własnej podstawie.” — Za 5,11 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Obie wizje mówią o oczyszczeniu ziemi z grzechu. Latający zwój przedstawia przekleństwo prawa, które dosięga konkretnych przewinień — kradzieży i fałszywej przysięgi na imię Boga — i wchodzi aż do domu winowajcy, by go zniszczyć. Efa, zwykła miara handlowa, staje się obrazem zła zamkniętego i przykrytego ciężarem ołowiu; siedząca w niej kobieta zostaje wprost nazwana bezbożnością. Zamknięcie efy talentem ołowiu i przeniesienie jej daleko, poza granice ziemi ludu Bożego, obrazuje, że zło nie zostaje jedynie potępione, ale i usunięte z zasięgu wspólnoty. Wyniesienie efy przez dwie skrzydlate kobiety i przeniesienie jej do ziemi Szinear — dawnej ziemi Babilonu — to obraz osadzenia zła tam, gdzie znajdzie sobie właściwe miejsce, z dala od odbudowywanej Jerozolimy. Prorok podaje te sceny obrazowo, a streszczenie trzyma się ich znaczenia wskazanego w tekście.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że odbudowa nie polega tylko na wznoszeniu murów, lecz także na usunięciu grzechu spośród ludu. Prawo Boże nie jest martwą literą — przekleństwo dosięga złodzieja i krzywoprzysięzcę tam, gdzie mieszkają. Zło zostaje nazwane po imieniu, zważone, przykryte i wyprowadzone poza ziemię, aby nie kalało wspólnoty powracającej z niewoli. Dwie sceny dopełniają się: najpierw prawo dosięga winowajcy w jego własnym domu, potem sam korzeń bezbożności zostaje wyniesiony z ziemi. Odbudowa świątyni i miasta idzie więc w parze z oczyszczeniem sumień: Bóg nie chce jedynie odnowionych murów, lecz ludu wolnego od kradzieży i fałszywej przysięgi na jego imię. To zapowiedź świętości odnowionego ludu: dom Boży ma być czysty nie tylko z zewnątrz, lecz i w sercu.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Za 5 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Zachariasza 4 — streszczenie
- Następny: Księga Zachariasza 6 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Zachariasza 4 · Księga Zachariasza — cała księga · Księga Zachariasza 6 →