Definicja
Jom Kippur (hebr. יוֹם כִּפּוּר) oznacza dosłownie „Dzień Przebłagania” lub „Dzień Pokrycia” (od rdzenia kafar – przykryć, przebłagać, okupić). Jest to najświętszy i najbardziej uroczysty dzień w biblijnym kalendarzu, wyznaczony przez Jahwe (PAN) (PAN – przekłady, w tym UBG, oddają to imię własne słowem „Pan”) na dziesiąty dzień siódmego miesiąca biblijnego. Jego podstawowym sensem jest narodowe oczyszczenie z grzechów, całkowity post („ukarzanie dusz”), powstrzymanie się od jakiejkolwiek pracy oraz pojednanie ludu ze Stwórcą.
Podstawa biblijna
Szczegółowe instrukcje dotyczące obchodzenia tego dnia oraz starotestamentowych rytuałów oczyszczenia świątyni i ludu znajdują się w Księdze Kapłańskiej (Kpł 16,1-34). Ustanowienie Jom Kippur jako corocznego, wiecznego nakazu dla całego zgromadzenia zostało wyraźnie zapisane w Torze:
„Lecz dziesiątego dnia tego siódmego miesiąca będzie Dzień Przebłagania. Będzie to dla was święte zgromadzenie; będziecie trapić swoje dusze i składać Jahwe ofiarę spalaną. W tym dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, gdyż jest to Dzień Przebłagania, żeby dokonano dla was przebłagania przed Jahwe, waszym Bogiem.” — Kpł 23,27-28 (UBG)
Zasadniczy cel tego dnia, jakim jest całkowite oczyszczenie z grzechów przed Bogiem, podkreśla inny fragment:
„Bo w tym dniu kapłan dokona za was przebłagania, aby was oczyścić od wszystkich waszych grzechów, abyście byli oczyszczeni przed Jahwe.” — Kpł 16,30 (UBG)
W Nowym Przymierzu koncepcja Jom Kippur znajduje swoje ostateczne wypełnienie w służbie arcykapłańskiej, w której Jeszua (Jezus) wszedł do niebiańskiego przybytku z własną krwią, uzyskując wieczne odkupienie, o czym szeroko naucza autor Listu do Hebrajczyków (Hbr 9,11-12).
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie Hebrew Roots, Jom Kippur to nie jest jedynie żydowska tradycja, lecz wyznaczony czas (moed) samego Jahwe, który nadal obowiązuje wierzących jako dzień ścisłego postu, modlitwy i całkowitego odpoczynku, nazywany w Piśmie „szabatem odpoczynku” (Kpł 23,32). Łaska i ostateczne przebłaganie w Mesjaszu nie znoszą posłuszeństwa Prawu Bożemu, dlatego zachowywanie tego dnia jest wyrazem wiary i szacunku dla Bożych ustanowień. Typologia ziemskiego arcykapłana wchodzącego do Miejsca Najświętszego tylko raz w roku jest doskonałym cieniem służby, którą wykonał Jeszua. Choć współczesny judaizm rabiniczny opiera obchody Jom Kippur głównie na liturgii synagogalnej i tradycji ukształtowanej po zburzeniu Świątyni, Pismo uczy, że bez przelania krwi nie ma odpuszczenia grzechów (Hbr 9,22). Z tego powodu biblijni wierzący pokładają całkowitą ufność w doskonałej ofierze Mesjasza. Proroczo Jom Kippur wskazuje również na przyszły sąd oraz czas, gdy resztka Izraela rozpozna swojego Zbawiciela, przeżywając narodowe upamiętanie przy Jego powrocie (Za 12,10).
Powiązane pojęcia
- Moed / moadim – Jom Kippur to jeden z wyznaczonych, świętych czasów Boga, a nie wymysł ludzkiej tradycji czy pogańskie święto.
- Kozioł ofiarny – Kluczowy element starotestamentowego rytuału Dnia Pojednania, symbolizujący usunięcie grzechów ludu.
- Księga Kapłańska – Księga Tory zawierająca główne nakazy i procedury dotyczące obchodzenia tego najświętszego dnia.
- Jeszua – Niebiański Arcykapłan, który przelał swoją krew, stając się ostatecznym wypełnieniem cienia, jakim jest Jom Kippur.
- List do Hebrajczyków – Nowotestamentowa księga, która szczegółowo wyjaśnia mesjańskie znaczenie służby arcykapłańskiej w Dniu Pojednania.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H3725 „przebłaganie (kippur)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.