Definicja
Słowo „Szabat” (hebr. שַׁבָּת, szabat) pochodzi od czasownika szawat, który dosłownie oznacza „odpoczywać”, „ustać”, „przestać działać” lub „powstrzymać się”. W biblijnym ujęciu jest to siódmy dzień tygodnia (trwający od zachodu słońca w piątek do zachodu słońca w sobotę, a nie w niedzielę). Szabat to ustanowiony przez Boga czas świętego odpoczynku od codziennej pracy, przeznaczony na społeczność ze Stwórcą, studiowanie Jego Słowa oraz regenerację sił fizycznych i duchowych.
Podstawa biblijna
Instytucja Szabatu sięga samego początku, kiedy to Bóg pobłogosławił i uświęcił siódmy dzień po zakończeniu dzieła stworzenia (Rdz 2,2-3). Został on formalnie włączony do Dekalogu nadanego Izraelowi przez Jahwe (PAN) – należy zaznaczyć, że polskie przekłady, w tym UBG, oddają to imię własne słowem „Pan”.
„Pamiętaj o dniu szabatu, aby go święcić. Sześć dni będziesz pracować i wykonywać wszystkie swoje prace; Ale siódmy dzień jest szabatem Jahwe, twego Boga. W tym dniu nie będziesz wykonywał żadnej pracy – ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służąca, ani twoje bydło, ani twój gość, który jest w obrębie twoich bram.” — Wj 20,8-10 (UBG)
W Nowym Testamencie Szabat pozostaje dniem świętym, a Jeszua (Jezus) nauczał o jego właściwym, miłosiernym charakterze. Oczyszczał go z niebiblijnych, rygorystycznych ludzkich tradycji, przypominając o jego prawdziwym celu:
„Powiedział im także: Szabat został ustanowiony dla człowieka, a nie człowiek dla szabatu. Dlatego Syn Człowieczy jest też Panem szabatu.” — Mk 2,27-28 (UBG)
Siódmy dzień tygodnia jest również wymieniony jako pierwszy z wyznaczonych czasów spotkania z Bogiem w Księdze Kapłańskiej (Kpł 23,3), co czyni go fundamentem całego biblijnego kalendarza.
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie hebrajskich korzeni wiary, Szabat nie jest jedynie kulturową tradycją żydowską, lecz wiecznym, uniwersalnym znakiem przymierza między Bogiem a Jego ludem. Stanowi on podstawę wszystkich biblijnych świąt (Bożych moadim), wyznaczając rytm uświęconego czasu, który radykalnie odcina się od pogańskich systemów kultowych. Zgodnie z zasadą nadrzędności Pisma nad tradycją, biblijne zachowywanie Szabatu polega na wstrzymaniu się od pracy zarobkowej i skupieniu na Bogu, przy jednoczesnym odrzuceniu tych elementów tradycji rabinicznej (halachy), które czynią z odpoczynku uciążliwy ciężar niezgodny z intencją Stwórcy. Proroczo, cotygodniowy Szabat jest zapowiedzią tysiącletniego Królestwa, w którym Jeszua będzie panował nad ziemią, oraz ostatecznego, wiecznego odpoczynku dla ludu Bożego (Hbr 4,9-10). Łaska i zbawienie w Mesjaszu nie znoszą posłuszeństwa Bożemu Prawu (Torze), dlatego Szabat pozostaje aktualnym dniem oddawania czci Bogu.
Powiązane pojęcia
- Dekalog – Szabat stanowi treść czwartego przykazania, będąc pieczęcią i znakiem autorytetu Stwórcy.
- Moed / moadim – Siódmy dzień tygodnia to pierwszy z wyznaczonych przez Boga świętych czasów spotkania z Jego ludem.
- Tora – Przestrzeganie dnia odpoczynku jest integralną częścią Bożego Prawa, które uczy oddzielenia tego, co święte, od tego, co powszednie.
- Księga Rodzaju – Księga ta zawiera opis pierwszego Szabatu, uświęconego przez Boga zaraz po zakończeniu stwarzania świata.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H7676 „sabat (szabat)” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.