Szatan — po hebrajsku „przeciwnik”, „oskarżyciel” — to według Biblii realna, upadła istota duchowa, wróg Boga i człowieka. Pismo nie każe się go jednak bać, lecz nazywa go pokonanym kłamcą, któremu należy się stanowczo przeciwstawić. Poniższe wersety o szatanie odsłaniają jego naturę, metody działania i ostateczny los.
Biblijne wersety o szatanie
Piotr przedstawia diabła jako drapieżnika szukającego ofiary. Odpowiedzią nie jest panika, lecz trzeźwość i czujność. Obraz „ryczącego lwa” mówi o zastraszaniu, ale sam ryk zdradza, że przeciwnik działa głównie strachem.
„Bądźcie trzeźwi, czuwajcie, bo wasz przeciwnik, diabeł, jak lew ryczący krąży, szukając, kogo by pożreć.” — 1P 5,8 (UBG)
Jakub podaje prostą regułę duchowej walki. Poddanie się Bogu i opór wobec diabła sprawiają, że ten ucieka. Kolejność jest tu ważna: najpierw poddanie Bogu, a dopiero z tego wypływa skuteczny opór wobec przeciwnika.
„Poddajcie się więc Bogu, przeciwstawcie się diabłu, a ucieknie od was.” — Jk 4,7 (UBG)
Jeszua (Jezus) w ostrej polemice nazywa diabła mordercą i ojcem kłamstwa. To najmocniejsza w Ewangeliach charakterystyka jego natury. Skoro kłamstwo jest jego „własnym językiem”, to prawda staje się najskuteczniejszą obroną przed jego wpływem.
„Wy jesteście z waszego ojca – diabła i chcecie spełniać pożądliwości waszego ojca. On był mordercą od początku i nie został w prawdzie, bo nie ma w nim prawdy. Gdy mówi kłamstwo, mówi od siebie, bo jest kłamcą i ojcem kłamstwa.” — J 8,44 (UBG)
Apokalipsa łączy w jedno kilka imion tego samego wroga i zapowiada jego klęskę. Smok, wąż, diabeł i szatan to opisy jednej upadłej istoty. Werset przypomina zarazem, że został on „zrzucony” — to język przegranej, a nie triumfu przeciwnika.
„I zrzucony został wielki smok, wąż starodawny, zwany diabłem i szatanem, zwodzący cały świat. Został zrzucony na ziemię, z nim też zrzuceni zostali jego aniołowie.” — Obj 12,9 (UBG)
Paweł ostrzega, że szatan działa nie tylko przez jawne zło, ale i przez pozorną pobożność. Potrafi udawać „anioła światłości”. Najgroźniejsze zwiedzenie nie wygląda więc na zło, lecz na dobro i religijność — dlatego wszystko trzeba badać Pismem.
„I nic dziwnego, sam bowiem szatan przybiera postać anioła światłości.” — 2Kor 11,14 (UBG)
W Liście do Efezjan obrona przed diabłem ma konkretny kształt: to Boża zbroja. Człowiek nie broni się własną siłą, lecz uzbrojeniem od Boga — prawdą, sprawiedliwością i Jego słowem. Walka jest realna, ale jej wynik zależy od tego, czyją mocą się stajemy.
„Przywdziejcie pełną zbroję Bożą, abyście mogli się ostać wobec zasadzek diabła.” — Ef 6,11 (UBG)
Co Biblia mówi o szatanie? — podsumowanie
Pismo maluje trzeźwy, a nie sensacyjny obraz szatana: to realny przeciwnik, kłamca i zwodziciel, który potrafi udawać dobro. Zarazem Biblia nie daje mu władzy równej Bogu — to istota stworzona, upadła, już osądzona i skazana na klęskę. Nie jest przeciwieństwem Boga na równych prawach, lecz buntownikiem działającym w wyznaczonych granicach. Reakcją wierzącego nie jest lęk ani niezdrowa fascynacja, lecz czujność, poddanie się Bogu i przywdzianie Jego zbroi. Diabeł jest źródłem kłamstwa i kusicielem prowadzącym do grzechu, lecz jego panowanie ma kres. W czasach końca jego zwiedzenie się nasili, a przy powrocie Jeszui zostanie ostatecznie pokonany.