Wspólnota wierzących nie jest ludzkim wynalazkiem, lecz zamysłem samego Boga. Pismo pokazuje, że lud odkupiony gromadzi się wokół Jego słowa, wspiera się nawzajem i razem wzrasta w wierze. Poniższe wersety o kościele i wspólnocie odsłaniają, po co Bóg powołał zgromadzenie swoich dzieci i jak ma ono żyć.
Biblijne wersety o kościele i wspólnocie
Jeszua (Jezus) obiecuje szczególną obecność tam, gdzie choćby dwie lub trzy osoby gromadzą się w Jego imię. To nie wielkość zgromadzenia, lecz Jego obecność nadaje wspólnocie prawdziwą wartość i moc. Dla pierwszych uczniów była to obietnica odwagi: wspólnota nie opiera się na liczbach, lecz na Tym, który staje pośród niej.
„Gdzie bowiem dwaj albo trzej są zgromadzeni w moje imię, tam jestem pośród nich.” — Mt 18,20 (UBG)
Autor Listu do Hebrajczyków ostrzega przed porzucaniem wspólnych spotkań, co niektórym wchodziło w zwyczaj. Zgromadzenie ma pobudzać do miłości i dobrych uczynków, a wzajemne zachęcanie nabiera wagi, im bliżej dnia Pańskiego.
„I okazujmy staranie jedni o drugich, by pobudzać się do miłości i dobrych uczynków; Nie opuszczając naszego wspólnego zgromadzenia, jak to niektórzy mają w zwyczaju, ale zachęcając się nawzajem, i to tym bardziej, im bardziej widzicie, że zbliża się ten dzień.” — Hbr 10,24–25 (UBG)
Pierwsza wspólnota w Jerozolimie pokazuje, na czym opiera się zdrowy kościół. Trwanie w nauce apostołów, w społeczności, we wspólnym posiłku i w modlitwie tworzy jego cztery filary. Ta prosta lista pozostaje do dziś sprawdzianem, czy zgromadzenie żyje z Bożego słowa, czy tylko z ludzkiej organizacji.
„Trwali oni w nauce apostołów, w społeczności, w łamaniu chleba i w modlitwach.” — Dz 2,42 (UBG)
Paweł opisuje wspólnotę jako jedno ciało złożone z wielu członków. Każdy wierzący ma w nim wyznaczone miejsce i zadanie, dlatego nikt nie jest zbędny ani samowystarczalny.
„Wy zaś jesteście ciałem Chrystusa, a z osobna członkami.” — 1Kor 12,27 (UBG)
Bóg sam wyposaża swój lud, powołując apostołów, proroków, ewangelistów, pasterzy i nauczycieli. Wszystkie te służby mają jeden cel — przygotować świętych do posługi i budować ciało Mesjasza.
„I on ustanowił jednych apostołami, drugich prorokami, innych ewangelistami, a jeszcze innych pasterzami i nauczycielami; Dla przysposobienia świętych, dla dzieła posługiwania, dla budowania ciała Chrystusa;” — Ef 4,11–12 (UBG)
Psalmista opiewa piękno jedności ludu Bożego. Zgodne życie braci jest czymś tak dobrym i miłym, że staje się źródłem Bożego błogosławieństwa. Jedność nie jest więc dodatkiem do wspólnoty — to owoc, po którym poznaje się, że mieszka w niej sam Bóg.
„Oto jak dobrze i jak miło, gdy bracia zgodnie mieszkają.” — Ps 133,1 (UBG)
Co Biblia mówi o kościele i wspólnocie? — podsumowanie
Biblia przedstawia kościół nie jako budynek, lecz jako żywy lud Boży — ciało, którego głową jest Jeszua. Wspólnota istnieje po to, by wierzący trwali w słowie, wspierali się nawzajem i wzrastali razem, czego nie da się osiągnąć w pojedynkę. Zgromadzenie ma pobudzać do miłości, dobrych uczynków i wytrwałości aż do końca, a jego jedność sam Bóg nazywa czymś dobrym i miłym. Nie jest to opcjonalny dodatek do wiary, lecz naturalne środowisko jej wzrostu. Jeśli chcesz zgłębiać ten temat dalej, sięgnij po wersety o słowie Bożym, o świadectwie oraz o odpoczynku szabatowym, który Bóg dał swojemu ludowi.