Ewangelia Jana 19 opisuje ukrzyżowanie i pogrzeb Jeszui (Jezusa): biczowanie, koronę z cierni, wyrok Piłata pod presją tłumu, drogę na Golgotę, śmierć na krzyżu i złożenie w grobie. Rozdział skupia się na dokładnym wypełnianiu się Pism w kolejnych szczegółach męki Mesjasza.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 19?
Piłat każe ubiczować Jeszuę, a żołnierze plotą koronę z cierni, wkładają mu ją na głowę i ubierają go w purpurowy płaszcz, drwiąco witając jako króla Żydów. Namiestnik wyprowadza go do tłumu ze słowami „Oto człowiek!”, powtarzając, że nie znajduje w nim żadnej winy. Naczelni kapłani wołają jednak „Ukrzyżuj, ukrzyżuj go!”, uzasadniając to swoim prawem, bo „czynił siebie Synem Bożym”. Piłat, słysząc to, „jeszcze bardziej się zląkł” i pyta Jeszuę o pochodzenie, słysząc w odpowiedzi, że nie miałby nad Nim żadnej władzy, „gdyby ci jej nie dano z góry”. Gdy padają słowa, że uwolnienie oskarżonego byłoby sprzeciwem wobec cesarza, Piłat zasiada na krześle sędziowskim na miejscu zwanym po hebrajsku Gabbata i wydaje Jeszuę na ukrzyżowanie.
Niosąc krzyż, Jeszua wychodzi na miejsce zwane po hebrajsku Golgotą, gdzie zostaje ukrzyżowany między dwoma innymi. Piłat umieszcza napis „Jezus z Nazaretu, król Żydów” po hebrajsku, grecku i łacinie, a na protest kapłanów odpowiada krótko: „Co napisałem, to napisałem”. Żołnierze dzielą jego szaty i rzucają losy o nieszytą tunikę — wypełniając słowa Pisma. Pod krzyżem stoją matka Jeszui, jej siostra, Maria żona Kleofasa i Maria Magdalena; Mistrz powierza matkę umiłowanemu uczniowi.
Gdy „już wszystko się wykonało”, Jeszua mówi „Pragnę”, kosztuje octu podanego na hizopie, wypowiada „Wykonało się” i oddaje ducha. Ponieważ zbliżał się szabat i dzień przygotowania, Żydzi proszą o połamanie goleni, lecz gdy stwierdzają, że Jeszua już umarł, nie łamią mu kości — jeden z żołnierzy przebija włócznią jego bok, z którego wypływa krew i woda. Wieczorem Józef z Arymatei, potajemny uczeń, i Nikodem, który wcześniej przyszedł do Jeszui w nocy, niosąc „około stu funtów mieszaniny mirry i aloesu”, zdejmują ciało, owijają je w płótna z wonnościami „zgodnie z żydowskim zwyczajem grzebania zmarłych” i składają w nowym grobowcu w ogrodzie, bo grób był blisko, a naglił dzień przygotowania.
Kluczowe wersety
„A gdy Jezus skosztował octu, powiedział: Wykonało się. I schyliwszy głowę, oddał ducha.” — J 19,30 (UBG)
„Ujrzą tego, którego przebili.” — J 19,37 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Jeszua, Piłat, naczelni kapłani i żołnierze, matka Jeszui z Marią żoną Kleofasa i Marią Magdaleną, umiłowany uczeń oraz Józef z Arymatei i Nikodem. Miejsca to ratusz i krzesło sędziowskie (Gabbata), Golgota oraz ogrodowy grobowiec. Wydarzenia: biczowanie i szyderstwo, wyrok, ukrzyżowanie z napisem w trzech językach, podział szat, śmierć, przebicie boku i pospieszny pogrzeb przed szabatem.
Główna myśl rozdziału
Śmierć Mesjasza nie jest klęską, lecz dokonaniem dzieła — „Wykonało się”. Jan wielokrotnie podkreśla, że każdy szczegół — nieprzebite szaty, niepołamane kości, przebity bok — dzieje się, „aby się wypełniło Pismo”. To lektura sola scriptura: krzyż odczytany przez pryzmat proroctw Tanach, a nie ludzkich intryg. Naoczny świadek zaświadcza o krwi i wodzie z przebitego boku, „abyście wy wierzyli”, wiążąc historyczny fakt śmierci z wiarą czytelnika. Grecko-polski zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Jana 19.