Ewangelia Jana 20 opowiada o zmartwychwstaniu Jeszui (Jezusa): pustym grobie, spotkaniu z Marią Magdaleną, ukazaniu się uczniom za zamkniętymi drzwiami oraz o niewierzącym Tomaszu, który dotyka ran Mistrza. Rozdział jasno mówi, że Mesjasz powstał cieleśnie — grób jest pusty, a Zmartwychwstały ma dotykalne ciało.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 20?
Pierwszego dnia po szabacie, gdy jeszcze było ciemno, Maria Magdalena przychodzi do grobu i widzi odwalony kamień. Biegnie do Szymona Piotra i do drugiego ucznia z wieścią, że zabrano ciało Pana. Obaj biegną do grobu; wchodząc, widzą leżące płótna i chustę „zwiniętą osobno na jednym miejscu”. Drugi uczeń „zobaczył i uwierzył”, choć jeszcze nie rozumieli Pisma, że Jeszua miał zmartwychwstać. Pusty grób i pozostawione płótna to pierwszy, materialny znak, że ciało nie zostało wykradzione, lecz Mistrz powstał.
Płacząca Maria pochyla się nad grobem i widzi dwóch aniołów, a potem samego Jeszuę, którego bierze za ogrodnika — dopóki nie woła jej po imieniu: „Mario!”. Rozpoznaje Go i odpowiada „Rabbuni”. Jeszua poleca jej iść do braci z wieścią: „Wstępuję do mego Ojca i waszego Ojca, i do mego Boga, i waszego Boga”. Maria oznajmia uczniom, że widziała Pana.
Wieczorem, gdy drzwi są zamknięte z obawy przed Żydami, Jeszua staje pośród uczniów ze słowami „Pokój wam” i pokazuje im ręce oraz bok — te same, które przebito na krzyżu. Posyła ich słowami „Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam”, tchnie na nich i mówi „Weźcie Ducha Świętego”. Nieobecnego wcześniej Tomasza nie przekonuje świadectwo innych; żąda, by zobaczyć ślady gwoździ i włożyć rękę w bok. Po ośmiu dniach Jeszua wraca i wzywa go, by dotknął ran — a Tomasz wyznaje: „Mój Pan i mój Bóg!”. To dotykalne, cielesne ciało jest fundamentem nadziei zmartwychwstania dla wierzących.
Kluczowe wersety
„Włóż tu swój palec i obejrzyj moje ręce, wyciągnij swoją rękę i włóż ją w mój bok, a nie bądź bez wiary, ale wierz.” — J 20,27 (UBG)
„Lecz te są napisane, abyście wierzyli, że Jezus jest Chrystusem, Synem Bożym, i abyście wierząc, mieli życie w jego imieniu.” — J 20,31 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Maria Magdalena, Szymon Piotr, umiłowany uczeń, dwaj aniołowie, Zmartwychwstały Jeszua oraz Tomasz zwany Didymos. Miejsca to ogrodowy grobowiec z odwalonym kamieniem i dom z zamkniętymi drzwiami, gdzie zebrali się uczniowie. Wydarzenia: odkrycie pustego grobu i leżących płócien, bieg Piotra i drugiego ucznia, spotkanie Marii ze Zmartwychwstałym rozpoznanym po imieniu, dwukrotne ukazanie się uczniom z pokazaniem rąk i boku, dar Ducha oraz wyznanie Tomasza po dotknięciu ran po ośmiu dniach.
Główna myśl rozdziału
Zmartwychwstanie Jeszui jest realne i cielesne: grób jest pusty, płótna pozostają, a Zmartwychwstały je z uczniami wcześniej, tu zaś pokazuje przebite ręce i bok, które Tomasz może dotknąć. To nie duchowa metafora, lecz historyczny fakt, na którym opiera się nadzieja zmartwychwstania wierzących. Wyznanie Tomasza „Mój Pan i mój Bóg!” pada dopiero po zetknięciu z realnym ciałem, a błogosławieństwo Jeszui obejmuje także tych, „którzy nie widzieli, a uwierzyli”. Cel Jana jest jasny w duchu sola scriptura — spisał to, „abyście wierzyli”. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Jana 20.