Dzieci zajmują w Piśmie szczególne miejsce — Bóg nazywa je dziedzictwem i darem, a Jeszua (Jezus) stawia je za wzór ufności potrzebnej, by wejść do królestwa. Poniższe wersety o dzieciach pokazują, jak wielką wartość mają najmłodsi w oczach Stwórcy i jaką odpowiedzialność powierza On rodzicom.
Biblijne wersety o dzieciach
Psalmista przypomina, że dzieci nie są ciężarem ani przypadkiem, lecz dziedzictwem otrzymanym od Boga. Owoc łona nazywa wprost nagrodą, co nadaje rodzicielstwu godność i cel. W czasach, gdy potomstwo bywa traktowane jak przeszkoda, ten werset przywraca właściwą perspektywę: dziecko to dar powierzony rodzicom na jakiś czas, a nie ich własność.
„Oto dzieci są dziedzictwem od Pana, a owoc łona nagrodą.” — Ps 127,3 (UBG)
Gdy uczniowie chcieli odesłać przynoszone dzieci, Mesjasz stanowczo się temu sprzeciwił. Wskazał, że to właśnie do takich jak one należy królestwo niebieskie.
„Lecz Jezus powiedział: Zostawcie dzieci i nie zabraniajcie im przychodzić do mnie, bo do takich należy królestwo niebieskie.” — Mt 19,14 (UBG)
Księga Przysłów łączy los dziecka z kierunkiem, jaki nada mu wychowanie. Pouczenie wpojone wcześnie zostaje w człowieku na całe życie.
„Pouczaj dziecko w drodze, którą ma iść, a gdy się zestarzeje, nie odstąpi od niej.” — Prz 22,6 (UBG)
Mojżesz nakazuje, by słowa Boże najpierw były w sercu rodzica, a dopiero potem przekazywane dzieciom. Nauka ma się dziać naturalnie — w domu, w drodze, o każdej porze dnia. Wiary nie da się przekazać jednym kazaniem; rośnie ona w tysiącu zwykłych rozmów, gdy dziecko widzi Boga w codziennym życiu domowników.
„A te słowa, które ja dziś nakazuję tobie, będą w twoim sercu; I będziesz je często przypominał swoim synom i rozmawiał o nich, przebywając w swoim domu, idąc drogą, kładąc się i wstając.” — Pwt 6,6–7 (UBG)
Ten psalm zachwyca się ogromem dzieła stworzenia. Prostota takiego zachwytu jest bliska dzieciom, które z ufnością patrzą na świat, jaki wyszedł z ręki Boga.
„Gdy przypatruję się twoim niebiosom, dziełu twoich palców, księżycowi i gwiazdom, które utwierdziłeś;” — Ps 8,3 (UBG)
Marek zapisuje, że Jeszua wręcz oburzył się na próbę odsyłania dzieci. Ich miejsce jest blisko Niego, bo królestwo Boże przyjmuje się z dziecięcą ufnością. Dziecko nie kalkuluje, czy zasługuje — po prostu ufa, i taka postawa serca otwiera drogę do Boga.
„Gdy Jezus to zobaczył, oburzył się i powiedział do nich: Pozwólcie dzieciom przychodzić do mnie i nie zabraniajcie im. Do takich bowiem należy królestwo Boże.” — Mk 10,14 (UBG)
Co Biblia mówi o dzieciach? — podsumowanie
Biblia patrzy na dzieci jako na dar i dziedzictwo od Boga, a nie na własność rodziców czy przypadek natury. Mesjasz stawia je za wzór wiary i stanowczo broni ich prawa do przychodzenia do Niego. Jednocześnie Pismo powierza rodzicom poważne zadanie prowadzenia najmłodszych ku Bogu — cierpliwie, na co dzień i przede wszystkim własnym przykładem. Dziecięca ufność, o której mówi Jeszua, pozostaje wzorem także dla dorosłych wchodzących do królestwa. Troska o dzieci — ich bezpieczeństwo, wiarę i codzienne prowadzenie — jest w Piśmie jedną z miar dojrzałości całej wspólnoty. Warto czytać dalej wersety o wychowaniu dzieci, o słowie Bożym oraz o obietnicach Bożych, które Bóg kieruje także do kolejnych pokoleń.