Imię Boga nie jest przypadkowym tytułem — to objawiona, otoczona czcią tożsamość, którą sam Stwórca odsłonił Mojżeszowi przy płonącym krzewie. Zapisane czterema hebrajskimi literami (JHWH), wymawiane jest jako Jahwe, a polski przekład UBG oddaje je słowem „PAN”. Poniższe wersety pokazują, jak Pismo mówi o tym świętym imieniu i co ono znaczy dla wierzącego.
Biblijne wersety o imieniu Boga
Przy krzewie Mojżesz usłyszał imię, które Jahwe uczynił swoim „na wieki”. „Jestem, Który Jestem” wskazuje na Boga wiecznie istniejącego, samowystarczalnego i wiernego przymierzu zawartemu z Abrahamem, Izaakiem i Jakubem.
„Wtedy Bóg odrzekł do Mojżesza: Jestem, Który Jestem. I dodał: Tak powiesz synom Izraela: Jestem posłał mnie do was. I mówił jeszcze Bóg do Mojżesza: Tak powiesz synom Izraela: Pan, Bóg waszych ojców, Bóg Abrahama, Bóg Izaaka i Bóg Jakuba, posłał mnie do was. To jest moje imię na wieki i takim ma pozostać w pamięci po wszystkie pokolenia.” — Wj 3,14–15 (UBG)
Dla wierzącego imię Jahwe jest schronieniem, a nie magicznym zaklęciem. Ucieczka do niego to zaufanie osobie, która za tym imieniem stoi, i pewność bezpieczeństwa w jego charakterze.
„Imię Pana jest potężną wieżą, sprawiedliwy ucieka do niej i jest bezpieczny.” — Prz 18,10 (UBG)
Jahwe zauważa tych, którzy z bojaźnią „rozmyślają o jego imieniu”. Ich rozmowy trafiają do „księgi wspomnień” prowadzonej przed jego obliczem — imię Boga jest przedmiotem czci, nie ciekawostki.
„Wtedy rozmawiali o tym między sobą ci, którzy się bali Pana. Pan zobaczył to i usłyszał, i napisano księgę wspomnień przed nim z powodu tych, którzy się boją Pana i rozmyślają o jego imieniu.” — Ml 3,16 (UBG)
Chwalenie imienia łączy się z głoszeniem Bożych dzieł „wśród narodów”. Poznanie imienia prowadzi więc do świadectwa i wspólnej pieśni, a nie do zamkniętej, prywatnej pobożności.
„Śpiewajcie Panu, który mieszka na Syjonie, opowiadajcie wśród narodów o jego dziełach.” — Ps 9,11 (UBG)
Jahwe nie dzieli swojej chwały z bożyszczami ani z „rzeźbionymi posągami”. To jedno z najmocniejszych oświadczeń o wyłączności prawdziwego Boga i o wadze jego imienia.
„Ja, Pan, to jest moje imię, a mojej chwały nie oddam innemu ani mojej czci – rzeźbionym posągom.” — Iz 42,8 (UBG)
Jeszua (Jezus) w modlitwie do Ojca mówi, że „objawił” ludziom jego imię. Mesjasz nie zastępuje imienia Jahwe ani go nie zaciera, lecz je odkrywa, przybliża i czyni znanym uczniom.
„Objawiłem twoje imię ludziom, których mi dałeś ze świata. Twoimi byli i dałeś mi ich, a oni zachowali twoje słowa.” — J 17,6 (UBG)
Co Biblia mówi o imieniu Boga? — podsumowanie
Pismo przedstawia imię Boga jako objawione, święte i wieczne — Jahwe sam je nadał i zazdrośnie strzeże jego czci. Nie jest to magiczna formuła, lecz zaproszenie do relacji: kto zna to imię, ma warowną wieżę, jest zapamiętany w Bożej księdze i wezwany, by głosić jego dzieła narodom. Nowy Testament dopowiada, że sam Mesjasz przyszedł, by to imię ludziom objawić. Warto czytać te teksty razem z wersetami o Mesjaszu, który to imię odsłonił, oraz z wersetami o przymierzu i wersetami o słowie Bożym — bo tam, gdzie mieszka imię Jahwe, tam jest też jego wierne słowo.