Święta Boże to nie ludzka tradycja, lecz wyznaczone przez Jahwe „moadim” — stałe, wyznaczone spotkania opisane w Księdze Kapłańskiej 23: Pascha, Szawuot, Sukot oraz cotygodniowy sabat. Poniższe wersety pokazują je jako trwałe Boże ustawy, a nie zniesione obrzędy, i jako prorocze cienie, które wskazują na Mesjasza i jego zbawcze dzieło.
Biblijne wersety o świętach Bożych
Jahwe nazywa te dni „moimi uroczystymi świętami” — należą do niego, a nie do człowieka. To Boży kalendarz spotkań, ogłaszany ludowi jako „święte zgromadzenia”, w których lud staje przed swoim Bogiem.
„Przemów do synów Izraela i powiedz im: Uroczyste święta Pana, które będziecie ogłaszać jako święte zgromadzenia. One są moimi uroczystymi świętami.” — Kpł 23,2 (UBG)
Każde święto ma „oznaczoną porę” ustaloną przez samego Boga. Terminy nie są dowolne ani wymyślone przez ludzi — są wpisane w Boży rytm roku, a przez to święte i wiążące dla ludu przymierza.
„Oto uroczyste święta Pana, święte zgromadzenia, które będziecie ogłaszać w ich oznaczonych porach:” — Kpł 23,4 (UBG)
Pascha jest pamiątką obchodzoną „po wszystkie pokolenia” jako „ustawa wieczna”. Boże wybawienie z Egiptu miało pozostać żywe w pamięci ludu przymierza, a nie zostać zapomniane.
„Ten dzień będzie dla was pamiątką i będziecie go obchodzić jako święto dla Pana po wszystkie pokolenia. Będziecie go obchodzić jako ustawę wieczną.” — Wj 12,14 (UBG)
Prorok widzi, że w przyszłości „wszystkie narody” będą obchodzić Święto Namiotów (Sukot) i oddawać pokłon Królowi. To dowód, że Boże święta mają znaczenie także dla przyszłości, nie tylko dla przeszłości.
„Wszyscy pozostali spośród wszystkich narodów, które wyruszyły przeciwko Jerozolimie, będą przychodzić od roku do roku, by oddawać pokłon Królowi, Panu zastępów, i obchodzić Święto Namiotów;” — Za 14,16 (UBG)
Paweł nazywa święta, nowie i szabaty „cieniem rzeczy przyszłych”, którego „ciało” należy do Mesjasza. Cień wskazuje na rzeczywistość — nie znosi jej, lecz kieruje wzrok na Jeszuę (Jezusa), w którym się wypełnia.
„Niech więc nikt was nie osądza z powodu jedzenia lub picia, co do święta, nowiu księżyca lub szabatów. Są to cienie rzeczy przyszłych, ciało zaś jest Chrystusa.” — Kol 2,16–17 (UBG)
Psalmista przypomina, że obchodzenie Bożych czasów to „nakaz w Izraelu, prawo Boga Jakuba”. Święta nie są ludzką propozycją — wyrastają wprost z woli Jahwe i mają rangę Bożego prawa.
„Jest bowiem taki nakaz w Izraelu, prawo Boga Jakuba.” — Ps 81,4 (UBG)
Co Biblia mówi o świętach Bożych? — podsumowanie
Biblia przedstawia święta Boże jako ustanowione przez Jahwe spotkania z jego ludem — Pascha, Szawuot, Sukot i sabat mają „oznaczone pory” i są nazywane jego własnymi. Nie są to obrzędy wymyślone później przez ludzi, lecz cienie wskazujące na Mesjasza, których „ciało” jest w Jeszule. Paweł w Liście do Kolosan nie znosi tych świąt, lecz nazywa je zapowiedzią rzeczywistości, która się w nim wypełnia. Prorok Zachariasz idzie jeszcze dalej i pokazuje, że będą one obchodzone nawet w przyszłym, mesjańskim królestwie. Dla wierzącego w Jeszuę te dni pozostają więc żywym przypomnieniem Bożego planu zbawienia, a nie martwym obrzędem. Zestaw te wersety z wersetami o odpoczynku (sabat), wersetami o przymierzu oraz wersetami o Izraelu, aby zobaczyć pełny obraz Bożego kalendarza spotkań.