Podczas żydowskiego święta Namiotów Jeszua (Jezus) naucza w świątyni, choć przełożeni szukają sposobności, by go zabić. Tłum jest podzielony — jedni mają go za dobrego, inni za zwodziciela. Jeszua wskazuje na Tego, który go posłał, i zaprasza spragnionych, by przyszli do niego i pili.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 7?
Zbliża się święto Namiotów, a Jeszua zostaje w Galilei, bo w Judei Żydzi szukają sposobności, aby go zabić. Jego bracia, którzy w niego nie wierzą, namawiają go, by pokazał się światu; on odpowiada, że jego czas jeszcze nie nadszedł. Idzie na święto potajemnie. Wśród ludu trwają szepty: jedni mówią, że jest dobry, inni, że zwodzi tłum, lecz nikt nie mówi o nim jawnie z obawy przed Żydami.
W połowie święta Jeszua zaczyna nauczać w świątyni, budząc zdziwienie, skąd zna Pismo, choć się nie uczył. Wyjaśnia, że jego nauka nie jest jego własną, ale Tego, który go posłał, i że rozezna ją każdy, kto chce pełnić wolę Boga; kto mówi sam od siebie, szuka własnej chwały. Gdy pyta, dlaczego chcą go zabić, tłum zarzuca mu, że ma demona. Przypomina, że skoro obrzezania dokonuje się w szabat, nie ma powodu gniewać się, iż w szabat uzdrowił całego człowieka, i wzywa: nie sądźcie po pozorach, lecz sprawiedliwym sądem.
Mieszkańcy Jerozolimy zastanawiają się, czy to nie jego chcą zabić i czy nie jest Chrystusem, spierając się o jego pochodzenie. Naczelni kapłani i faryzeusze posyłają sługi, by go schwytali, lecz jego godzina jeszcze nie nadeszła. W ostatnim, wielkim dniu święta Jeszua woła, że z wnętrza wierzącego popłyną rzeki wody żywej — a tekst wyjaśnia, że mówił to o Duchu, którego mieli otrzymać wierzący. Wśród ludu następuje rozłam: jedni widzą w nim proroka lub Chrystusa, inni pytają, czy Chrystus może przyjść z Galilei, a nie z Betlejem, miasta Dawida. Powracający słudzy przyznają: „Nikt nigdy nie mówił tak, jak ten człowiek”, a Nikodem broni prawa, przypominając, że nie potępia się człowieka bez wysłuchania.
Kluczowe wersety
„Jeśli ktoś pragnie, niech przyjdzie do mnie i pije.” — J 7,37 (UBG)
„Moja nauka nie jest moją, ale tego, który mnie posłał.” — J 7,16 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Centralną postacią jest Jeszua, a obok niego jego bracia, którzy w niego nie wierzą. Przeciw niemu działają Żydzi, naczelni kapłani i faryzeusze, którzy posyłają sługi z rozkazem pojmania; słudzy wracają jednak z podziwem. Głos w jego obronie zabiera Nikodem, ten sam, który przyszedł do niego nocą. Akcja toczy się między Galileą a Judeą, głównie w Jerozolimie i świątyni. Wydarzenia: święto Namiotów, nauczanie w połowie święta, nieudana próba pojmania oraz wołanie o wodzie żywej w ostatnim dniu.
Główna myśl rozdziału
Święto Namiotów staje się tłem objawienia: Jeszua naucza nie od siebie, lecz z woli Tego, który go posłał, i właśnie posłuszeństwo woli Boga jest sprawdzianem prawdziwości nauki. W ostatnim, wielkim dniu święta zapowiada dar Ducha jako wodę żywą dla wierzących. Wobec jego słów lud dzieli się na tych, którzy rozpoznają w nim obiecanego Chrystusa, i tych, których zatrzymują pozory oraz spór o miejsce jego pochodzenia.