W szóstym rozdziale Jeszua (Jezus) karmi wielotysięczny tłum pięcioma chlebami i dwiema rybkami, przechodzi po wzburzonym morzu, a potem w synagodze w Kafarnaum wygłasza mowę o chlebie życia. Nauka o spożywaniu jego ciała i krwi dzieli słuchaczy — wielu uczniów odchodzi, lecz Dwunastu zostaje przy nim.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 6?
Nad Morzem Galilejskim (Tyberiadzkim) idzie za Jeszuą wielki tłum, bo widzi cuda uczynione na chorych. Gdy zbliża się Pascha, Jeszua wystawia na próbę Filipa, pytając, skąd kupić chleb. Andrzej wskazuje chłopca z pięcioma chlebami jęczmiennymi i dwiema rybkami. Jeszua nakazuje ludziom usiąść, dziękuje i rozdaje pokarm około pięciu tysiącom mężczyzn; z resztek napełniono dwanaście koszy. Ludzie chcą go porwać i obwołać królem, więc odchodzi sam na górę.
Wieczorem uczniowie płyną do Kafarnaum; gdy zrywa się wiatr i morze się burzy, po odpłynięciu około dwudziestu pięciu stadiów widzą Jeszuę idącego po wodzie i słyszą: „To ja jestem, nie bójcie się”. Nazajutrz tłum, który szukał go po drugiej stronie morza, odnajduje go w Kafarnaum i słyszy naganę: szukają go nie dla znaków, lecz dlatego, że najedli się chleba. Jeszua kieruje ich ku pokarmowi trwającemu ku życiu wiecznemu i uczy, że dziełem Boga jest wiara w tego, którego on posłał. Gdy powołują się na mannę z pustyni, odpowiada, że to nie Mojżesz, ale jego Ojciec daje prawdziwy chleb z nieba.
W synagodze Jeszua ogłasza siebie chlebem życia, który zstąpił z nieba — prawdziwym, w przeciwieństwie do manny, jaką jedli ojcowie na pustyni i poumierali. Zastrzega, że nikt nie może przyjść do niego, jeśli go nie pociągnie Ojciec. Żydzi szemrzą, bo znają jego rodziców, a mowa o jedzeniu ciała i piciu krwi Syna Człowieczego wywołuje spór. Wielu uczniów uznaje ją za twardą i od tego czasu zawraca, przestając z nim chodzić. Wtedy Szymon Piotr wyznaje, że tylko Jeszua ma słowa życia wiecznego, a sam Jeszua zapowiada, że jeden z Dwunastu — Judasz Iskariota — go zdradzi.
Kluczowe wersety
„Ja jestem chlebem życia. Kto przychodzi do mnie, nie będzie głodny, a kto wierzy we mnie, nigdy nie będzie odczuwał pragnienia.” — J 6,35 (UBG)
„Panie, do kogo pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego.” — J 6,68 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Głównym mówcą jest Jeszua. Wokół niego pojawiają się uczniowie: Filip, Andrzej — brat Szymona Piotra — oraz sam Szymon Piotr, a także chłopiec z chlebami i rybkami. Sprzeciw stawiają szemrzący Żydzi znający rodzinę Jeszuy, a wśród Dwunastu ukryty jest zdrajca Judasz Iskariota, syn Szymona. Miejsca akcji to Morze Galilejskie (Tyberiadzkie), pobliska góra oraz synagoga w Kafarnaum. Kluczowe wydarzenia: zbliżająca się Pascha, nasycenie pięciu tysięcy, chodzenie po morzu, mowa o chlebie życia i odejście wielu uczniów.
Główna myśl rozdziału
Znaki materialne — nasycony tłum, przekroczone morze — mają prowadzić do wiary, a nie zatrzymywać człowieka na chlebie, który ginie. Jeszua przedstawia się jako prawdziwy chleb z nieba, wypełnienie manny z pustyni: życie wieczne płynie z przyjęcia go wiarą, a nie z samego nasycenia ciała. Dlatego rozdział rozdziela słuchaczy — jednych mowa gorszy, inni jak Piotr rozpoznają w niej słowa życia wiecznego i trwają przy Posłanym.