Ewangelia Łukasza, rozdział 7 — Jeszua (Jezus) uzdrawia na odległość sługę rzymskiego setnika, wskrzesza w Nain jedynego syna wdowy i odpowiada na pytanie Jana Chrzciciela znakami Mesjasza. Rozdział zamyka scena w domu faryzeusza Szymona, gdzie grzeszna kobieta łzami obmywa nogi Jeszui, a on ogłasza jej przebaczenie i zbawienie płynące z wiary.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 7?
W Kafarnaum ciężko choruje sługa pewnego setnika. Poganin ten posyła najpierw starszych spośród Żydów, którzy wstawiają się za nim, bo miłuje ich naród i zbudował synagogę: Godny jest, abyś mu to uczynił. Gdy Jeszua jest już blisko, setnik przez przyjaciół prosi, by nie trudził się przychodzeniem — nie jestem godny, abyś wszedł pod mój dach — i wyznaje, że wystarczy samo słowo: powiedz słowo, a mój sługa zostanie uzdrowiony. Jeszua zdumiewa się i chwali wiarę, jakiej nie znalazł nawet w Izraelu, a posłańcy zastają sługę zdrowym.
Nazajutrz przy bramie miasta Nain wynoszony jest zmarły — jedyny syn owdowiałej matki. Pan lituje się nad nią, mówi Nie płacz, dotyka mar i woła: Młodzieńcze, mówię ci, wstań! Zmarły siada i zaczyna mówić, a Jeszua oddaje go matce. Ludzi ogarnia strach i wielbią Boga: Wielki prorok powstał wśród nas oraz Bóg nawiedził swój lud. Wieść rozchodzi się po całej Judei. Wtedy uczniowie Jana przynoszą mu wiadomość o tych dziełach.
Uwięziony Jan posyła dwóch uczniów z pytaniem, czy Jeszua jest tym, który ma przyjść. Odpowiedzią są mesjańskie znaki zapowiedziane przez proroków. Jeszua świadczy o Janie jako o kimś więcej niż prorok — posłańcu, o którym napisano: Oto posyłam mego posłańca przed twoim obliczem — dodając, że najmniejszy w królestwie Bożym jest większy niż on. Celnicy przyznają słuszność Bogu, lecz faryzeusze i znawcy prawa odrzucają jego radę. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Łukasza 7 (słowo po słowie).
Faryzeusz Szymon zaprasza Jeszuę na posiłek. Grzeszna kobieta przynosi alabastrowe naczynie olejku, łzami obmywa jego nogi, wyciera je włosami i namaszcza. Szymon wątpi w duchu, czy gość jest prorokiem, a Jeszua opowiada o dwóch dłużnikach winnych pięćset i pięćdziesiąt groszy: bardziej miłuje ten, któremu więcej darowano. Zestawiwszy brak gościnności gospodarza z oddaniem kobiety, ogłasza: Przebaczono jej wiele grzechów, gdyż bardzo umiłowała, i mówi jej: Twoje grzechy są przebaczone.
Kluczowe wersety
„Mówię wam, nawet w Izraelu nie znalazłem tak wielkiej wiary.” — Łk 7,9 (UBG)
„Twoja wiara cię zbawiła. Idź w pokoju.” — Łk 7,50 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, rzymski setnik i jego sługa, starsi spośród Żydów, wdowa z Nain i jej wskrzeszony syn, Jan Chrzciciel i jego uczniowie, celnicy oraz faryzeusze i znawcy prawa, wreszcie Szymon faryzeusz i grzeszna kobieta. Miejsca: Kafarnaum, miasto Nain oraz Judea i okoliczna kraina. Kluczowe wydarzenia to uzdrowienie sługi na odległość, wskrzeszenie młodzieńca z Nain, świadectwo o Janie i namaszczenie nóg Jeszui przez pokutującą kobietę.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że wiara i miłość otwierają drogę do zbawienia niezależnie od pochodzenia czy przeszłości: uznaje ją poganin, uboga wdowa i jawnogrzesznica, a odrzucają ci, którzy ufają własnej pozycji. Dzieła Jeszui — uzdrowienia, wskrzeszenie i głoszenie ewangelii ubogim — potwierdzają go jako zapowiedzianego przez proroków Mesjasza. Wcześniejsze nauczanie opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 6, a dalszy ciąg — streszczenie Ewangelii Łukasza 8; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Łukasza.