Ewangelia Łukasza, rozdział 6 — spory o szabat, w których Jeszua (Jezus) ogłasza się Panem szabatu, wybór dwunastu apostołów po całonocnej modlitwie oraz kazanie na równinie: błogosławieństwa i biada, wezwanie do miłości nieprzyjaciół, złota zasada oraz przypowieść o dwóch fundamentach domu.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 6?
W szabat uczniowie zrywają kłosy i wykruszają je rękami, a gdy faryzeusze zarzucają im łamanie prawa, Jeszua przypomina, jak Dawid wziął chleby pokładne, których nie wolno było jeść nikomu oprócz kapłanów, i oznajmia: Syn Człowieczy jest też Panem szabatu. W inny szabat uzdrawia człowieka z uschłą prawą ręką: poleca mu Podnieś się i stań na środku i pyta obserwujących go uczonych: Czy wolno w szabaty czynić dobrze, czy źle. Ci wpadają we wściekłość i naradzają się, co by zrobić Jeszui.
Potem Jeszua spędza całą noc na modlitwie na górze, a o świcie wybiera spośród uczniów dwunastu, których nazywa apostołami. Schodzi na równinę, gdzie wielkie tłumy z Judei, Jerozolimy oraz okolic Tyru i Sydonu przychodzą, aby słuchać i doznać uzdrowienia, bo moc wychodziła z niego. Zwracając się do uczniów, ogłasza błogosławieństwa dla ubogich, głodnych, płaczących i prześladowanych z powodu Syna Człowieczego oraz biada dla bogaczy, nasyconych, śmiejących się i chwalonych przez wszystkich.
Rdzeniem kazania jest wezwanie: Miłujcie waszych nieprzyjaciół, błogosławcie przeklinających, nadstawiajcie drugi policzek i dawajcie, niczego się nie spodziewając, na wzór miłosiernego Ojca. Streszcza to złota zasada: Jak chcecie, aby ludzie wam czynili, tak i wy im czyńcie. Jeszua wzywa: Nie sądźcie, a nie będziecie sądzeni, i obiecuje miarę dobrą, natłoczoną, utrzęsioną i przelewającą się. Ostrzega przed obłudą belki we własnym oku i pyta, Czy może ślepy prowadzić ślepego. Uczy, że drzewo poznaje się po owocu, a dobro płynie z obfitości serca, i pyta: Dlaczego więc mówicie do mnie: Panie, Panie, a nie czynicie tego, co mówi. Kończy przypowieścią o domu, którego budowniczy zrobił głęboki wykop i założył fundament na skale, oraz o domu bez fundamentu, który runął. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 6.
Kluczowe wersety
„Syn Człowieczy jest też Panem szabatu.” — Łk 6,5 (UBG)
„Miłujcie waszych nieprzyjaciół, dobrze czyńcie tym, którzy was nienawidzą.” — Łk 6,27 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, jego uczniowie, faryzeusze i uczeni w Piśmie, człowiek z uschłą ręką oraz wybrani apostołowie — Piotr, Andrzej, Jakub, Jan, Filip, Bartłomiej, Mateusz, Tomasz, Jakub syn Alfeusza, Szymon Zelota, Judasz brat Jakuba i Judasz Iskariota. W tle przywołany zostaje Dawid. Miejsca: pola zbóż, synagoga, góra modlitwy oraz równina z tłumami z Judei, Jerozolimy, Tyru i Sydonu. Wydarzenia: spory o szabat, uzdrowienie ręki, wybór dwunastu i kazanie na równinie.
Główna myśl rozdziału
Jeszua jako Pan szabatu przywraca właściwy sens przykazania — czynienie dobra — i formuje wspólnotę dwunastu apostołów. Kazanie na równinie odwraca ludzkie miary: błogosławi ubogich i prześladowanych, żąda miłości nieprzyjaciół i miłosierdzia na wzór Ojca, a prawdziwość ucznia mierzy owocami i wypełnianiem słów, nie samą deklaracją. Wcześniejsze powołania opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 5, a dalsze nauczanie — streszczenie Ewangelii Łukasza 7.