Dzieje Apostolskie 11 mają dwie części: obronę Piotra przed wierzącymi z obrzezania, którzy zarzucają mu wejście do domu pogan, oraz narodziny prężnego zboru w Antiochii. To właśnie tam uczniów po raz pierwszy nazwano chrześcijanami, a prorok Agabos zapowiada głód, na który wspólnota reaguje pomocą dla braci w Judei.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 11?
Wieść, że także poganie przyjęli słowo Boże, dociera do Judei. Gdy Piotr przybywa do Jerozolimy, spierają się z nim ci z obrzezania, zarzucając: „Wszedłeś do ludzi nieobrzezanych i jadłeś z nimi”. Piotr po kolei opowiada całe zdarzenie — widzenie płótna spuszczanego z nieba, trzykrotny głos „Tego, co Bóg oczyścił, nie uważaj za nieczyste”, poselstwo z Cezarei i zstąpienie Ducha Świętego na dom Korneliusza, „tak jak na nas na początku”.
Piotr przypomina słowa Pana o chrzcie w Duchu Świętym i konkluduje: skoro Bóg dał poganom ten sam dar, „kim ja jestem, abym mógł zabronić Bogu?”. Słysząc to, oskarżyciele uspokajają się i chwalą Boga, uznając, że „i poganom dał Bóg pokutę ku życiu”. Spór zostaje rozstrzygnięty świadectwem faktów, a nie ludzką preferencją.
Druga część przenosi nas do Antiochii. Rozproszeni prześladowaniem po śmierci Szczepana dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii; niektórzy, ludzie z Cypru i Cyreny, zaczęli głosić Pana Jeszuę (Jezusa) także hellenistom, a „wielka ich liczba uwierzyła”. Kościół w Jerozolimie posyła Barnabę, który cieszy się z Bożej łaski i zachęca wszystkich do trwania przy Panu.
Barnaba, „mąż dobry, pełen Ducha Świętego i wiary”, udaje się do Tarsu po Saula i przyprowadza go do Antiochii; przez cały rok zbierają się z tamtejszym kościołem i nauczają wielu ludzi. To w Antiochii „po raz pierwszy uczniów nazwano chrześcijanami”. Gdy przybyli prorocy z Jerozolimy, jeden z nich, Agabos, przez Ducha zapowiada, że „w całej ziemi nastanie wielki głód”; nastał on za cesarza Klaudiusza. Uczniowie, każdy według swoich możliwości, postanawiają posłać pomoc braciom mieszkającym w Judei — i tak robią, przekazując ją starszym przez ręce Barnaby i Saula.
Kluczowe wersety
„Jeśli więc Bóg dał im ten sam dar co nam, którzy uwierzyliśmy w Pana Jezusa Chrystusa, kim ja jestem, abym mógł zabronić Bogu?” — Dz 11,17 (UBG)
„W Antiochii też po raz pierwszy uczniów nazwano chrześcijanami.” — Dz 11,26 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: apostoł Piotr, wierzący z obrzezania, Barnaba, Saul, prorok Agabos, mężczyźni z Cypru i Cyreny. Miejsca: Judea i Jerozolima, Jafa i Cezarea (w relacji Piotra), Fenicja, Cypr, Cyrena, Tars, Antiochia. Wydarzenia: obrona przyjęcia pogan, powtórzenie widzenia płótna, rozwój zboru w Antiochii, nazwanie uczniów chrześcijanami, proroctwo głodu i zbiórka pomocy dla Judei.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że wspólnota rozstrzyga spór, wracając do tego, co Bóg rzeczywiście uczynił i powiedział, a nie do ludzkich uprzedzeń — świadectwo o zstąpieniu Ducha „tak jak na nas na początku” zamyka usta zarzutom. Piotr nie stawia własnego autorytetu ponad Bożym działaniem, lecz pyta: „kim ja jestem, abym mógł zabronić Bogu?”. Antiochia staje się obrazem żywej wiary w praktyce: roczne nauczanie i natychmiastowa, konkretna troska o braci dotkniętych głodem. Przyjęcie pogan nie jest tu ludzkim ustępstwem, lecz uznaniem woli Bożej: „i poganom dał Bóg pokutę ku życiu”.
Studiuj tekst słowo po słowie w interlinii Dziejów 11.
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Dzieje Apostolskie · Saul · Agabos — znaczenie imienia · Piotr — znaczenie imienia · Barnaba — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 10 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 12 →