Definicja
Termin „apostoł” wywodzi się z greckiego słowa apostolos (ἀπόστολος), które jest odpowiednikiem hebrajskiego terminu szaliach (שָׁלִיחַ). Dosłownie oznacza on „posłańca”, „wysłannika” lub „tego, który został posłany”. W biblijnym kontekście nie jest to jedynie zwykły kurier przekazujący wiadomość, lecz autoryzowany pełnomocnik, który reprezentuje osobę posyłającą i działa z jej pełnym autorytetem. W starożytności pojęcie to miało również wagę prawną, odnosząc się do zaufanych delegatów wysyłanych z konkretną, wiążącą misją.
Podstawa biblijna
Jeszua (Jezus) osobiście wybrał swoich najbliższych uczniów i nadał im tytuł oraz autorytet swoich wysłanników, aby reprezentowali Go przed narodem Izraela i całym światem.
„A gdy nastał dzień, przywołał swych uczniów i wybrał z nich dwunastu, których też nazwał apostołami:” — Łk 6,13 (UBG)
Jako prawomocni delegaci Mesjasza, apostołowie otrzymali zadanie głoszenia dobrej nowiny, uzdrawiania i świadczenia o Jego zmartwychwstaniu. W swojej misji reprezentowali nie tylko Mistrza, ale samego Jahwe (PAN) (PAN – jak polskie przekłady, w tym UBG, oddają to imię własne).
„Jezus znowu powiedział do nich: Pokój wam. Jak Ojciec mnie posłał, tak i ja was posyłam.” — J 20,21 (UBG)
Ich szczególny autorytet opierał się na bezpośrednim wezwaniu i byciu naocznymi świadkami życia, śmierci i zmartwychwstania Mesjasza (Dz 1,21-22). Z kolei apostoł Paweł, choć powołany do służby nieco później, również stanowczo podkreślał, że jego apostolskie posłannictwo nie pochodzi od ludzi, lecz bezpośrednio od zmartwychwstałego Jeszui i Boga Ojca (Ga 1,1).
Znaczenie w Hebrew Roots
W perspektywie hebrajskich korzeni wiary, koncepcja szaliach jest głęboko osadzona w kulturze i prawie starożytnego Izraela. Zgodnie z żydowską zasadą reprezentacji: „wysłannik człowieka jest jak on sam”. Oznacza to, że apostołowie Jeszui nie byli założycielami nowej, oderwanej od korzeni religii, lecz funkcjonowali jako prawomocni ambasadorzy Mesjasza, niosąc autorytet Jego nauczania, które było w pełni zgodne z Prawem Bożym. Odrzucenie posłańca równało się odrzuceniu tego, który go posłał. Ich misja była naturalnym przedłużeniem proroczego posłannictwa znanego z pism Starego Przymierza, gdzie Bóg wielokrotnie posyłał swoich sług, aby wzywali lud do upamiętania i wierności przymierzu. Dlatego też zbiór pism apostolskich posiada autorytet równy pismom proroków.
Powiązane pojęcia
- Jeszua – Mesjasz, który powołał, wyposażył w autorytet i posłał apostołów, aby kontynuowali Jego misję na ziemi.
- Ewangelia – Dobra nowina o Królestwie Bożym, którą wysłannicy (szelichim) mieli głosić wszystkim narodom zgodnie z nakazem Mistrza.
- Dzieje Apostolskie – Księga stanowiąca zapis wczesnej działalności apostołów, pokazująca, jak autorytet szaliach funkcjonował w praktyce.
- Tanach – Pisma Hebrajskie, które stanowiły absolutny fundament nauczania każdego apostoła i jedyne Pismo, na które pierwotnie się powoływali.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga G652 „apostoł” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.