Dzieje Apostolskie 19 rozgrywają się w Efezie. Paweł chrzci uczniów w imię Pana Jeszui (Jezusa), przez dwa lata naucza, a Bóg dokonuje niezwykłych cudów. Kompromitacja synów Skewasa i palenie ksiąg magicznych umacniają słowo, aż złotnik Demetriusz wznieca rozruch w obronie kultu Diany.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 19?
W Efezie Paweł spotyka około dwunastu uczniów, którzy wyznają: „Nawet nie słyszeliśmy, że jest Duch Święty”, a zostali ochrzczeni tylko chrztem Jana. Wyjaśnia, że Jan wskazywał na przychodzącego po nim Jeszuę; wtedy przyjmują chrzest w imię Pana Jezusa, a po włożeniu rąk Pawła zstępuje na nich Duch Święty i mówią językami oraz prorokują. Przez trzy miesiące Paweł naucza w synagodze o królestwie Bożym, a wobec oporu przenosi się do szkoły Tyrannosa, gdzie rozprawia przez dwa lata, tak że słowo Pana słyszą wszyscy mieszkańcy Azji.
Bóg dokonuje przez ręce Pawła niezwykłych cudów — nawet chustki z jego ciała uzdrawiają chorych i wypędzają złe duchy. Gdy wędrowni egzorcyści, siedmiu synów kapłana Skewasa, próbują wzywać imienia Jezusa nad opętanym, zły duch odpowiada: „Znam Jezusa i wiem, kim jest Paweł, ale wy coście za jedni?”, i rzuca się na nich, tak że uciekają nadzy i zranieni. Na wszystkich pada strach, imię Pana jest uwielbione, a wielu wyznaje uczynki i pali księgi magiczne o wartości pięćdziesięciu tysięcy srebrników.
Paweł postanawia po przejściu Macedonii i Achai iść do Jerozolimy, a potem zobaczyć Rzym; wysyła przodem Tymoteusza i Erasta, sam zostając w Azji. Wtedy złotnik Demetriusz, wyrabiający srebrne świątyńki Diany, zbiera rzemieślników i ostrzega, że nauka Pawła — „że nie są bogami ci, którzy rękami ludzkimi są uczynieni” — grozi ich dobrobytowi i majestatowi bogini.
Miasto napełnia się wrzawą; tłum porywa towarzyszy Pawła, Gajusa i Arystarcha, i rusza do teatru. Uczniowie i życzliwi dostojnicy nie pozwalają Pawłowi wejść. W zgromadzeniu panuje zamęt, większość nie wie, po co się zeszli, a gdy poznają, że wysunięty Aleksander jest Żydem, przez około dwie godziny wołają: „Wielka jest Diana Efeska!”. Wreszcie sekretarz miejski uspokaja tłum, przypomina o prawnej drodze sądów i prokonsulów, ostrzega przed oskarżeniem o rozruchy i rozwiązuje zebranie.
Kluczowe wersety
„Zły duch im odpowiedział: Znam Jezusa i wiem, kim jest Paweł, ale wy coście za jedni?” — Dz 19,15 (UBG)
„Tak potężnie rosło i umacniało się słowo Pańskie.” — Dz 19,20 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Paweł; około dwunastu uczniów; siedmiu synów kapłana Skewasa; Tymoteusz i Erast; złotnik Demetriusz; Gajus i Arystarch; Aleksander; sekretarz miejski.
Miejsca: Efez; synagoga; szkoła Tyrannosa; świątynia Diany; teatr; Azja, Macedonia i Achaja.
Wydarzenia: chrzest uczniów i zstąpienie Ducha; dwuletnie nauczanie; cuda przez ręce Pawła; kompromitacja synów Skewasa; palenie ksiąg magicznych; plan podróży do Jerozolimy i Rzymu; rozruch Demetriusza i uspokojenie tłumu.
Główna myśl rozdziału
W Efezie słowo Pana rośnie w mieście przesyconym magią i kultem Diany. Prawdziwa moc należy do imienia Jeszui, a nie do formuł zaklinaczy — pokazuje to dobitnie klęska synów Skewasa i dobrowolne spalenie kosztownych ksiąg magicznych. Zwrot ludzi od okultyzmu do wiary streszcza zdanie: „Tak potężnie rosło i umacniało się słowo Pańskie”.
Konflikt z Demetriuszem odsłania, że opór wobec ewangelii bywa napędzany interesem gospodarczym: zagrożony zysk ze srebrnych świątyniek Diany zostaje ubrany w religijną gorliwość. Zamęt zgromadzenia i finał w postaci trzeźwego apelu sekretarza miejskiego pokazują, że rozgłos bogini kontrastuje z bezpodstawnością zarzutów wobec głosicieli słowa.
Zobacz interlinearny tekst Dziejów Apostolskich 19 oraz sąsiednie streszczenia: Dzieje Apostolskie 18 i Dzieje Apostolskie 20.
Zobacz też: Świątynia (Bejt haMikdasz) · Dzieje Apostolskie · Paweł — znaczenie imienia · Demetriusz — znaczenie imienia · Aleksander — znaczenie imienia · Tymoteusz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 18 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 20 →