Dzieje Apostolskie, rozdział 23 — Paweł staje przed Sanhedrynem, a spór o zmartwychwstanie dzieli faryzeuszy i saduceuszy. Nocą umacnia go zapowiedź świadczenia w Rzymie. Gdy ponad czterdziestu Żydów przysięga go zabić, siostrzeniec ostrzega dowódcę, a Paweł zostaje pod silną eskortą przewieziony do namiestnika Feliksa w Cezarei.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 23?
Paweł, patrząc uważnie na Radę, oświadcza, że żył przed Bogiem z zupełnie czystym sumieniem. Najwyższy kapłan Ananiasz każe uderzyć go w twarz, na co Paweł reaguje ostro: Uderzy cię Bóg, ściano pobielana!. Gdy zwrócono mu uwagę, że złorzeczy najwyższemu kapłanowi Boga, przeprasza, że nie wiedział, kim jest mówiący, i powołuje się na Pismo: Przełożonemu twego ludu nie będziesz złorzeczyć.
Poznawszy, że Rada dzieli się na saduceuszy i faryzeuszy, Paweł woła, że jest faryzeuszem, synem faryzeusza, sądzonym z powodu nadziei i zmartwychwstania umarłych. Wybucha spór, bo saduceusze twierdzą, że nie ma zmartwychwstania ani anioła, ani ducha, a faryzeusze wyznają jedno i drugie; uczeni w Piśmie z ich stronnictwa bronią Pawła. Zamieszanie narasta tak, że dowódca, obawiając się, aby go nie rozszarpano, każe żołnierzom wyrwać go z tłumu i odprowadzić do twierdzy. Następnej nocy Pan staje przy nim ze słowami otuchy.
Rankiem ponad czterdziestu mężczyzn wiąże się przysięgą, że nie będą jeść ani pić, dopóki nie zabiją Pawła, i planują zasadzkę pod pozorem ponownego przesłuchania. O spisku dowiaduje się siostrzeniec Pawła i przez setnika zawiadamia dowódcę, który bierze go na bok i wszystko wysłuchuje. Ten organizuje nocny transport: dwustu żołnierzy, siedemdziesięciu jeźdźców i dwustu oszczepników odprowadza więźnia przez Antipatris do Cezarei wraz z listem Klaudiusza Lizjasza. W piśmie tym dowódca zapewnia, że uratował Rzymianina, a w stawianych mu zarzutach dopatrzył się jedynie spornych kwestii ich prawa, niczego zasługującego na śmierć lub więzienie. Namiestnik Feliks, dowiedziawszy się, że Paweł pochodzi z Cylicji, zapowiada przesłuchanie po przybyciu oskarżycieli i każe strzec go w ratuszu Heroda. Brzmienie oryginału prześledzisz w interlinii Dziejów Apostolskich 23.
Kluczowe wersety
„Bądź dobrej myśli, Pawle! Tak bowiem, jak świadczyłeś o mnie w Jerozolimie, musisz świadczyć również w Rzymie.” — Dz 23,11 (UBG)
„Mężowie bracia, jestem faryzeuszem, synem faryzeusza. Sądzą mnie dziś z powodu nadziei i zmartwychwstania umarłych.” — Dz 23,6 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Paweł, najwyższy kapłan Ananiasz, faryzeusze i saduceusze, siostrzeniec Pawła, dowódca Klaudiusz Lizjasz, setnicy oraz namiestnik Feliks. Miejsca: Rada (Sanhedryn) i twierdza w Jerozolimie, Antipatris oraz Cezarea z ratuszem Heroda. Wydarzenia: rozprawa przerwana sporem o zmartwychwstanie, nocne umocnienie od Pana, sprzysiężenie czterdziestu mężczyzn, ostrzeżenie siostrzeńca i nocna eskorta wojskowa do Cezarei.
Główna myśl rozdziału
W środku ludzkich intryg i przemocy to Bóg kieruje losem świadka: zapowiada Pawłowi Rzym i ochrania go przez cudownie odkryty spisek. Nadzieja zmartwychwstania — wspólna faryzeuszom i pierwotnej wspólnocie — okazuje się osią całego sporu, a nie żadne przestępstwo. Rozdział uczy też, że wierność Bogu nie zwalnia z roztropności — Bóg posługuje się zarówno czujnością siostrzeńca, jak i rzymskim prawem, by ocalić swojego sługę. Wcześniejszą mowę opisuje streszczenie Dziejów Apostolskich 22, a proces przed Feliksem — streszczenie Dziejów Apostolskich 24.
Zobacz też: Sanhedryn · Dzieje Apostolskie · Paweł — znaczenie imienia · Ananiasz — znaczenie imienia · Feliks — znaczenie imienia · Klaudiusz — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 22 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 24 →