Dzieje Apostolskie, rozdział 22 — obrona Pawła wygłoszona po hebrajsku ze schodów twierdzy w Jerozolimie. Apostoł opowiada wzburzonemu tłumowi o swojej dawnej gorliwości, spotkaniu z Jeszuą (Jezusem) pod Damaszkiem i posłaniu do pogan. To ostatnie słowo wywołuje wściekłość, lecz obywatelstwo rzymskie ratuje Pawła przed biczowaniem.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 22?
Paweł zwraca się do tłumu słowami Mężowie bracia i ojcowie, słuchajcie mojej obrony. Gdy słyszą, że mówi po hebrajsku, jeszcze bardziej się uciszają. Przedstawia swoje pochodzenie — Żyd urodzony w Tarsie w Cylicji, wychowany w Jerozolimie u stóp Gamaliela, starannie wykształcony w prawie ojczystym i gorliwy względem Boga jak i wy wszyscy dzisiaj. Przyznaje, że prześladował tę drogę aż na śmierć, wiążąc i wtrącając do więzienia mężczyzn i kobiety; świadkiem jest mu najwyższy kapłan i starsi, od których otrzymał listy do braci, by wierzących z Damaszku przyprowadzić związanych do Jerozolimy.
Następnie relacjonuje wydarzenie w drodze: około południa ogarnęła go wielka światłość z nieba, upadł na ziemię i usłyszał głos pytający, dlaczego go prześladuje. Na pytanie, kim jest mówiący, padła odpowiedź o Jezusie z Nazaretu. Oślepiony blaskiem, prowadzony za rękę, dotarł do Damaszku, gdzie pobożny według prawa Ananiasz, mający dobre świadectwo u tamtejszych Żydów, przywrócił mu wzrok. Oznajmił, że Bóg naszych ojców wybrał go, aby poznał Jego wolę, oglądał Sprawiedliwego i był Jego świadkiem wobec wszystkich ludzi, po czym wezwał: Wstań, ochrzcij się i obmyj swoje grzechy.
Paweł wspomina też widzenie w świątyni w Jerozolimie, gdzie Pan nakazał mu szybko opuścić miasto, bo nie przyjmą jego świadectwa. Gdy przypomniał, że sam więził i biczował wierzących oraz pilnował szat przy zabiciu Szczepana, usłyszał: Idź, bo ja cię poślę daleko, do pogan. Na słowo o poganach tłum wybucha, żądając jego śmierci, rozrzucając szaty i ciskając proch. Dowódca każe przesłuchać go z biczowaniem, lecz Paweł ujawnia, że jest Rzymianinem — i to od urodzenia, podczas gdy dowódca nabył obywatelstwo za wielką sumę. Przesłuchujący natychmiast odstępują, a nazajutrz dowódca stawia go przed Radą. Brzmienie oryginału prześledzisz w interlinii Dziejów Apostolskich 22.
Kluczowe wersety
„Ja jestem Jezus z Nazaretu, którego ty prześladujesz.” — Dz 22,8 (UBG)
„Idź, bo ja cię poślę daleko, do pogan.” — Dz 22,21 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Paweł (dawniej Saul), nauczyciel Gamaliel, pobożny Ananiasz z Damaszku, wspomniany męczennik Szczepan, rzymski dowódca i setnik oraz wzburzony tłum. Miejsca: schody twierdzy w Jerozolimie, Tars w Cylicji, droga do Damaszku i świątynia. Wydarzenia: mowa obronna po hebrajsku, świadectwo o nawróceniu, wybuch tłumu na wzmiankę o poganach oraz ujawnienie obywatelstwa rzymskiego, które wstrzymuje biczowanie i chroni Pawła przed samosądem.
Główna myśl rozdziału
Paweł broni się nie filozofią, lecz świadectwem: gorliwy faryzeusz, uczeń Gamaliela, został powołany przez Boga ojców, by nieść poznanie Sprawiedliwego aż do pogan. Rozdział pokazuje, że ewangelia wyrasta z wiary Izraela, a zbawienie zostaje otwarte dla wszystkich narodów; nawet wrogość tłumu i rzymski aparat władzy zostają obrócone w to, by świadectwo szło dalej. Poprzedzające aresztowanie opisuje streszczenie Dziejów Apostolskich 21, a rozprawę przed Radą — streszczenie Dziejów Apostolskich 23.
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · Świątynia (Bejt haMikdasz) · Ewangelia (besora) · Dzieje Apostolskie · Saul · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: ← Dzieje Apostolskie 21 · Dzieje Apostolskie — cała księga · Dzieje Apostolskie 23 →