Objawienie Jana, rozdział 16 — wylanie siedmiu czasz gniewu Boga. Kolejni aniołowie wylewają czasze na ziemię, morze, rzeki, słońce, tron bestii, Eufrat i w powietrze, sprowadzając plagi. Mimo cierpień ludzie nie pokutują, a wizja prowadzi do zgromadzenia królów pod Armageddonem i upadku wielkiego Babilonu.
Co dzieje się w Objawieniu 16?
Donośny głos ze świątyni nakazuje aniołom: Idźcie i wylejcie siedem czasz gniewu Boga na ziemię. Pierwsza czasza wywołuje bolesne i złośliwe wrzody na ludziach, którzy mieli znamię bestii. Po wylaniu drugiej morze stało się ono jak krew zmarłego. I każda dusza żywa umarła w morzu, a trzecia obraca w krew rzeki i źródła. Anioł wód uznaje sprawiedliwość tego wyroku, bo prześladowcy wylali krew świętych i proroków, dałeś im również krew do picia, bo na to zasłużyli, a od ołtarza pada potwierdzenie: prawdziwe i sprawiedliwe są twoje wyroki.
Czwarty anioł wylał swoją czaszę na słońce i pozwolono mu przypalać ludzi ogniem, lecz ludzie bluźnili imieniu Boga, który ma władzę nad tymi plagami, a nie pokutowali. Piąta czasza pada na tron bestii i jej królestwo pogrążyło się w ciemności, a mimo bólu ludzie znów nie pokutują. Szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat. I wyschła jej woda, aby została przygotowana droga dla królów ze Wschodu. Wtedy Jan widzi trzy duchy nieczyste jakby żaby, które wychodziły z paszczy smoka i z paszczy bestii, i z ust fałszywego proroka — duchy demonów, które czynią cuda i wychodzą do królów ziemi i na cały świat, aby ich zgromadzić na wojnę w wielki dzień Boga Wszechmogącego. W to zgromadzenie wplecione jest zdanie, które wypowiada Jeszua (Jezus): Oto przychodzę jak złodziej.
Siódmy anioł wylał swoją czaszę w powietrze, a od tronu rozlega się okrzyk: Stało się! Następuje wielkie trzęsienie ziemi, jakiego nie było, odkąd człowiek jest na ziemi: wielkie miasto rozpadło się na trzy części, runęły miasta narodów, a przed Bogiem został wspomniany przed Bogiem wielki Babilon, by dać mu kielich wina gniewu. Znikają wyspy i góry, a na ludzi spadł z nieba na ludzi wielki grad o wadze około jednego talentu, na co znów odpowiadają bluźnierstwem. Grekę oryginału prześledzisz słowo po słowie w materiale interlinia Objawienia 16.
Kluczowe wersety
„Oto przychodzę jak złodziej. Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nago i aby nie widziano jego hańby.” — Obj 16,15 (UBG)
„I zgromadził ich na miejsce zwane po hebrajsku Armageddon.” — Obj 16,16 (UBG)
Symbole, osoby i wizje
Obrazy rozdziału to: siedem czasz gniewu Boga i sprowadzone przez nie plagi — wrzody, krew w morzu i rzekach, palący żar słońca, ciemność nad tronem bestii i grad; anioł wód i głos od ołtarza potwierdzające sprawiedliwość wyroków; wyschnięty Eufrat otwierający drogę królom ze Wschodu; trzy duchy nieczyste jak żaby wychodzące z paszczy smoka, bestii i z ust fałszywego proroka; miejsce zwane Armageddon oraz upadający wielki Babilon. Powracający refren — że ludzie nie pokutowali — spina cały rozdział. Tekst podaje te wizje wprost, bez utożsamiania ich z konkretną współczesną osobą ani instytucją.
Główna myśl rozdziału
Rozdział 16 to szczyt Bożego gniewu wylewanego z czasz, a zarazem studium zatwardziałości: kolejne plagi nie prowadzą ludzi do pokuty, lecz do bluźnierstwa. Niebo równocześnie ogłasza, że wyroki są prawdziwe i sprawiedliwe. Wpleciona zapowiedź przychodzę jak złodziej wzywa wiernych do czuwania, a końcowe Stało się! zamyka epokę czasz i otwiera sąd nad Babilonem. Przygotowanie plag opisuje streszczenie Objawienia 15, a sąd nad wielką nierządnicą — streszczenie Objawienia 17.