Księga Liczb, rozdział 26 — opisuje drugi powszechny spis ludności Izraela, przeprowadzony na równinach Moabu tuż przed wejściem do Ziemi Obiecanej. Po pladze Jahwe (PAN) nakazuje Mojżeszowi i Eleazarowi policzyć wszystkich mężczyzn zdolnych do walki od dwudziestego roku życia. Spis ten służy nie tylko celom militarnym, ale także przyszłemu podziałowi ziemi.
Co dzieje się w Księga Liczb 26?
Po pladze Jahwe nakazuje Mojżeszowi oraz kapłanowi Eleazarowi przeprowadzenie spisu wszystkich mężczyzn od dwudziestego roku życia wzwyż, zdolnych do walki. Spis odbywa się na równinach Moabu nad Jordanem, naprzeciw Jerycha. Rozdział szczegółowo wymienia poszczególne pokolenia i ich rody. Przy pokoleniu Rubena wspomniany zostaje bunt Datana i Abirama przeciwko Mojżeszowi i Aaronowi wraz z gromadą Koracha, kiedy to ziemia pochłonęła buntowników, choć synowie Koracha ocaleli. Kolejno wymieniane są rody Symeona, Gada, Judy (z wzmianką o śmierci Era i Onana w Kanaanie), Issachara oraz Zebulona, wraz z liczbą spisanych mężczyzn w każdym z nich.
Następnie spis obejmuje synów Józefa – Manassesa (w tym córki Selofchada, który nie miał synów) oraz Efraima. Dalej wymienione są rody Beniamina, Dana, Aszera (z wzmianką o córce imieniem Sarach) oraz Neftalego. Łączna liczba spisanych mężczyzn zdolnych do walki wynosi sześćset jeden tysięcy siedemset trzydziestu. Po zakończeniu spisu Jahwe nakazuje Mojżeszowi podzielić ziemię jako dziedzictwo według liczby imion. Większe pokolenia mają otrzymać większe dziedzictwo, a mniejsze odpowiednio mniejsze, przy czym ostateczny podział ma nastąpić drogą losowania.
Osobno zostają spisani Lewici według swoich rodzin, liczący dwadzieścia trzy tysiące mężczyzn od pierwszego miesiąca życia wzwyż. Nie zostali oni włączeni do ogólnej liczby Izraelitów, ponieważ nie otrzymali dziedzictwa ziemi. Wśród nich wymienieni są synowie Aarona, w tym Nadab i Abihu, którzy zginęli, gdy ofiarowali obcy ogień przed Jahwe. Rozdział kończy się ważnym stwierdzeniem: wśród wszystkich spisanych na równinach Moabu nie było ani jednego człowieka z tych, którzy zostali policzeni na pustyni Synaj przez Mojżesza i Aarona. Zgodnie z zapowiedzią Jahwe, całe tamto pokolenie wymarło na pustyni, a ocaleli jedynie Kaleb, syn Jefunnego, oraz Jozue, syn Nuna.
Kluczowe wersety
„Pomiędzy nich zostanie podzielona ziemia jako dziedzictwo według liczby imion.” — Lb 26,53 (UBG)
„Pan bowiem powiedział o nich: Z pewnością umrą na pustyni. I nie pozostał żaden z nich oprócz Kaleba, syna Jefunnego, i Jozuego, syna Nuna.” — Lb 26,65 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Mojżesz, Eleazar (syn Aarona, kapłan), Kaleb i Jozue (jedyni ocalali z pierwszego pokolenia), Datan, Abiram i Korach (buntownicy), córki Selofchada (Machla, Noa, Chogla, Milka, Tirsa).
Miejsca: Równiny Moabu, rzeka Jordan, Jerycho, pustynia Synaj, ziemia Kanaan.
Wydarzenia: Drugi spis ludności Izraela, bunt Koracha i pochłonięcie buntowników przez ziemię, śmierć Nadaba i Abihu z powodu ofiarowania innego ognia, zapowiedź podziału ziemi przez losowanie.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten ukazuje absolutną wierność i sprawiedliwość Jahwe, który realizuje swoje obietnice oraz zapowiedzi sądu. Całkowite wymarcie dawnego, niewiernego pokolenia na pustyni potwierdza, że słowo Boże zawsze się wypełnia. Jednocześnie nowy spis przygotowuje nowe pokolenie do wejścia do Ziemi Obiecanej, ustanawiając sprawiedliwy podział dziedzictwa oparty na Bożym porządku i losowaniu.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Lb 26 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Liczb 25 — streszczenie
- Następny: Księga Liczb 27 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jahwe · Lewici · Księga Liczb · Nadab · Kaleb · Korach
Rozdziały: ← Księga Liczb 25 · Księga Liczb — cała księga · Księga Liczb 27 →