Definicja
Słowo „Mesjasz” pochodzi od hebrajskiego terminu Maszijach (מָשִׁיחַ), który dosłownie oznacza „Pomazańca”. W języku greckim jego odpowiednikiem jest słowo Christos (Χριστός), od którego wywodzi się polski tytuł „Chrystus”. W podstawowym sensie biblijnym termin ten odnosi się do osoby fizycznie namaszczonej oliwą do pełnienia szczególnej służby dla Jahwe (PAN) – uwaga: polskie przekłady, w tym UBG, często oddają to imię własne słowem „Pan” – w roli króla, kapłana lub proroka. Namaszczenie to symbolizowało zstąpienie Ducha Świętego i nadanie Bożego autorytetu. W węższym, eschatologicznym znaczeniu pojęcie to oznacza ostatecznego, obiecanego Króla-Wybawiciela z rodu Dawida, który przyniesie Izraelowi i całemu światu biblijne odkupienie.
Podstawa biblijna
Koncepcja Mesjasza opiera się na obietnicy wiecznego królestwa z rodu Dawida, danej przez Boga (2Sm 7,12-13). Pismo wyraźnie zapowiada nadejście suwerennego Władcy, przeciwko któremu buntują się narody, lecz który jest ustanowiony przez samego Stwórcę:
„Królowie ziemscy powstają, a władcy naradzają się wspólnie przeciwko Jahwe i jego pomazańcowi, mówiąc:” — Ps 2,2 (UBG)
Prorok Daniel precyzyjnie wskazuje czas pojawienia się Pomazańca oraz jego ofiarną śmierć za grzechy innych:
„Dlatego wiedz i zrozum, że od wyjścia nakazu o przywróceniu i odbudowaniu Jerozolimy aż do Księcia Mesjasza będzie siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie. Zostaną odbudowane ulica i mur, ale w czasach trudnych.” — Dn 9,25 (UBG)
Proroctwa Tanach (Starego Testamentu) ukazują Mesjasza w dwóch pozornie sprzecznych rolach. Z jednej strony jest On ukazywany jako cierpiący sługa, który bierze na siebie winy ludu niczym baranek ofiarny (Iz 53,4-5). Z drugiej strony zapowiadany jest jako triumfujący Król, który zniszczy niegodziwość. W Nowym Przymierzu uczniowie rozpoznają to doskonałe wypełnienie, wprost nazywając Jeszuę (Jezusa) oczekiwanym Pomazańcem, który przyszedł zbawić swój lud (J 1,41).
Znaczenie w Hebrew Roots
Perspektywa hebrajskich korzeni wiary (Hebrew Roots) mocno akcentuje absolutną ciągłość między obietnicami proroków a życiem i misją Jeszui. W tym ujęciu Mesjasz nie przyszedł założyć nowej, odłączonej od Izraela religii, ani tym bardziej znieść Prawa Bożego (Tory). Przeciwnie, przyszedł je doskonale wypełnić, ukazać jego duchową głębię i zapisać je na sercach wierzących w ramach Nowego Przymierza (Jr 31,31-33). Jeszua jest w pełni boskim Synem, wcielonym Słowem, a zarazem prawowitym dziedzicem tronu Dawida. Tradycja rabiniczna, nie mogąc pogodzić proroctw o cierpieniu i królowaniu, często rozdzielała postać Mesjasza na dwóch różnych wybawicieli (cierpiącego syna Józefa i królującego syna Dawida). Pismo Święte ukazuje jednak jedną Osobę w dwóch przyjściach. W swoim pierwszym przyjściu Jeszua dokonał odkupienia jako Baranek, a w drugim powróci jako triumfujący Król, aby zaprowadzić pokój i rządy Jahwe na całej ziemi.
Powiązane pojęcia
- Jeszua – wcielony Mesjasz, w którym wypełniły się wszystkie starotestamentowe proroctwa o zbawieniu i odkupieniu.
- Tanach – zbiór natchnionych ksiąg hebrajskich, stanowiący fundament i jedyne nieomylne źródło oczekiwań mesjańskich.
- Tora – Prawo Boże, które Mesjasz doskonale wypełnił swoim życiem i którego autorytet niezmiennie potwierdzał w swoim nauczaniu.
- Księga Izajasza – księga prorocka zawierająca najdobitniejsze zapowiedzi dotyczące zarówno zastępczego cierpienia, jak i wiecznego królowania Pomazańca.
Studiuj dalej w narzędziach:
- Biblia interlinearna — tekst hebrajski/grecki z numeracją Stronga i morfologią.
- Konkordancja Stronga H4899 „pomazaniec” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.
- Konkordancja Stronga G5547 „Chrystus” — wszystkie wystąpienia słowa w Piśmie.