1 Księga Kronik, rozdział 29 — Dawid ofiarowuje ze swego skarbca złoto i srebro na świątynię, a książęta i lud dobrowolnie dokładają ogromne dary. Król wielbi Pana wielką modlitwą, po czym po raz drugi ustanawia Salomona królem. Rozdział zamyka śmierć Dawida po czterdziestu latach panowania.
Co dzieje się w 1 Księdze Kronik 29?
Dawid przypomina zgromadzeniu, że Salomon jest młody i niedoświadczony, a dzieło wielkie, bo pałac ma powstać dla Pana Boga, nie dla człowieka. Wylicza przygotowane materiały, a z miłości do domu Boga oddaje ze swego skarbca trzy tysiące talentów złota z Ofiru i siedem tysięcy talentów najczystszego srebra. Następnie pyta, kto jeszcze zechce dobrowolnie złożyć Panu dar.
Naczelnicy rodów, książęta pokoleń, tysiącznicy i przełożeni składają na służbę domu Bożego pięć tysięcy talentów złota, darejki, srebro, brąz, żelazo i drogie kamienie. Lud raduje się z tej ofiarności, bo dawano sercem doskonałym i chętnie; raduje się także sam król Dawid. W odpowiedzi Dawid błogosławi Panu przed całym zgromadzeniem wielką modlitwą uwielbienia i dziękczynienia.
Dawid wyznaje, że wielkość, moc i chwała należą do Pana, że wszystko pochodzi z Jego ręki, a ludzie są tylko pielgrzymami, których dni są jak cień. Prosi o serce doskonałe dla Salomona. Zgromadzenie błogosławi Panu, pochyla się przed Nim i królem, składa całopalenia — tysiąc wołów, tysiąc baranów i tysiąc jagniąt — i po raz drugi ustanawia oraz namaszcza Salomona królem, a Sadoka kapłanem. Salomon zasiada na tronie Pana, cały Izrael jest mu posłuszny, a Pan wywyższa go bardziej niż jakiegokolwiek króla przed nim. Dawid umiera w późnej starości, syty dni, bogactw i sławy, po czterdziestu latach panowania — siedmiu w Hebronie i trzydziestu trzech w Jerozolimie.
Kluczowe wersety
„Twoja, Panie, jest wielkość, moc, chwała, zwycięstwo i majestat. Wszystko bowiem, co jest na niebie i na ziemi, jest twoje. Do ciebie należy królestwo, a ty jako głowa jesteś wyniesiony ponad wszystko.” — 1Krn 29,11 (UBG)
„Jesteśmy bowiem pielgrzymami i przychodniami przed tobą, tak jak wszyscy nasi ojcowie. Nasze dni na ziemi są jak cień i nie ma czego oczekiwać.” — 1Krn 29,15 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Dawid – składa własny dar, prowadzi lud w ofiarności i błogosławi Panu, po czym umiera syty dni.
Salomon – po raz drugi ustanowiony i namaszczony królem, zasiada na tronie Pana.
Sadok – namaszczony na kapłana wraz z intronizacją Salomona.
Zgromadzenie i lud – dobrowolnie składają ogromne dary sercem doskonałym.
Ofir – źródło najczystszego złota, które Dawid oddaje ze swego skarbca na święty dom Boży.
Samuel, Natan i Gad – widzący i prorok, w których księgach zapisano dzieje Dawida.
Główna myśl rozdziału
Ofiary i modlitwa Dawida wyznają, że wszystko, co lud oddaje Bogu, wcześniej otrzymał z Jego ręki — dawanie jest odpowiedzią na Bożą hojność, nie zasługą. Przekazanie tronu Salomonowi „na tronie Pana” oraz spokojna śmierć Dawida wieńczą księgę, ukazując wierność Boga wobec obietnicy danej domowi Dawida i przygotowując drogę do budowy świątyni pod panowaniem następcy.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: 1Krn 29 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: 1 Księga Kronik 28 — streszczenie
- Następny: 2 Księga Kronik 1 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← 1 Księga Kronik 28 · 1 Księga Kronik — cała księga