2 Księga Królewska, rozdział 23 — Jozjasz odczytuje ludowi księgę przymierza, zawiera z Panem przymierze i przeprowadza wielką reformę: usuwa i pali przedmioty bałwochwalcze, plugawi wyżyny i obchodzi wyjątkową Paschę. Mimo to gniew Pana z powodu Manassesa nie ustaje, a sam Jozjasz ginie w Megiddo.
Co dzieje się w 2 Księdze Królewskiej 23?
Król zwołuje starszych oraz cały lud Judy i Jerozolimy do domu Pana i odczytuje wszystkie słowa księgi przymierza. Stojąc przy kolumnie, zawiera przymierze, że pójdzie za Panem i będzie przestrzegał Jego przykazań z całego serca i całej duszy; cały lud przystępuje do przymierza. Następnie Jozjasz oczyszcza świątynię: każe wynieść i spalić poza Jerozolimą przedmioty wykonane dla Baala, gaju i całego zastępu niebieskiego, zwalnia bałwochwalczych kapłanów i plugawi wyżyny od Geba aż do Beer-Szeby.
Reforma sięga głęboko. Król plugawi Tofet w dolinie syna Hinnom, aby nikt nie przeprowadzał dziecka przez ogień ku czci Molocha, usuwa konie i rydwany poświęcone słońcu, burzy ołtarze Achaza i Manassesa oraz wyżyny zbudowane niegdyś przez Salomona dla Asztarty, Kemosza i Milkoma. Niszczy też ołtarz w Betel wzniesiony przez Jeroboama, spalając kości z pobliskich grobów zgodnie ze słowem męża Bożego, lecz oszczędza grób samego proroka. Podobnie postępuje ze świątyniami wyżyn w Samarii. Potem nakazuje obchodzić Paschę dla Pana, jakiej nie było od czasów sędziów, i usuwa czarowników, wróżbiarzy oraz bożki, by wypełnić słowa Prawa.
O Jozjaszu powiedziano, że nie było przed nim ani po nim króla, który by tak wrócił do Pana. Mimo to Pan nie odwraca się od swego wielkiego gniewu z powodu zniewag Manassesa i zapowiada odrzucenie Judy oraz Jerozolimy. Za dni króla faraon Necho wyrusza nad Eufrat; Jozjasz wychodzi przeciw niemu i ginie w Megiddo. Lud ustanawia królem Jehoachaza, lecz Necho więzi go w Ribla, nakłada daninę na kraj i osadza na tronie Eliakima, zmieniając mu imię na Joakim; Jehoachaz umiera w Egipcie, a Joakim czyni to, co złe w oczach Pana.
Kluczowe wersety
„I nie było przed nim króla podobnego do niego, który by wrócił do Pana z całego swego serca, całą swoją duszą i z całej swojej siły, według całego Prawa Mojżesza.” — 2Krl 23,25 (UBG)
„Pan jednak nie odwrócił się od zapalczywości swego wielkiego gniewu, którym zapłonął przeciwko Judzie z powodu wszelkich zniewag, którymi rozdrażnił go Manasses.” — 2Krl 23,26 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Jozjasz – król reformator, który zawiera przymierze i oczyszcza kraj z bałwochwalstwa według Prawa.
Faraon Necho – król Egiptu, który zabija Jozjasza w Megiddo i osadza na tronie Judy swojego kandydata.
Jehoachaz i Joakim – synowie Jozjasza; pierwszy uwięziony i wywieziony, drugi ustanowiony przez faraona lennikiem.
Betel i wyżyny Salomona – dawne ośrodki kultu, które Jozjasz burzy zgodnie ze słowem Pana.
Pascha w Jerozolimie – obchód dla Pana, jakiego nie było od czasów sędziów, znak powrotu do Prawa.
Gniew z powodu Manassesa – niewycofany wyrok, który mimo reformy zapowiada odrzucenie Judy i Jerozolimy.
Główna myśl rozdziału
Reforma Jozjasza to wzór posłuszeństwa spisanemu Prawu: przymierze, oczyszczenie kultu i Pascha wypływają wprost z odczytanej księgi. A jednak wierność jednego króla nie unieważnia wcześniejszych wyroków — gniew Pana z powodu grzechów Manassesa pozostaje w mocy. Rozdział uczy, że powrót do słowa Bożego jest właściwą drogą, lecz sprawiedliwość Boża i skutki zbiorowego odstępstwa nie znikają wraz z jedną pobożną kadencją.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: 2Krl 23 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: 2 Księga Królewska 22 — streszczenie
- Następny: 2 Księga Królewska 24 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← 2 Księga Królewska 22 · 2 Księga Królewska — cała księga · 2 Księga Królewska 24 →