Trzeci rozdział Księgi Daniela opowiada o złotym posągu wystawionym przez Nabuchodonozora i o rozkazie, by wszyscy oddali mu pokłon. Szadrak, Meszak i Abed-Nego odmawiają, więc zostają wrzuceni do rozpalonego pieca. Bóg zachowuje ich nietkniętych, a zdumiony król błogosławi Boga, który wyrwał swoje sługi.
O czym mówi Księga Daniela 3?
Nabuchodonozor wykonał złoty posąg o wysokości sześćdziesięciu łokci i postawił go na równinie Dura. Zebrał książąt, starostów, dowódców i wszystkich przełożonych prowincji na poświęcenie. Herold ogłosił, że gdy zabrzmią trąba, flet, harfa i wszelkie instrumenty, wszyscy mają paść i oddać pokłon posągowi, a kto tego nie uczyni, zostanie wrzucony do pieca rozpalonego ogniem. Na dźwięk instrumentów wszystkie ludy, narody i języki upadły przed złotym posągiem.
Wtedy niektórzy Chaldejczycy oskarżyli Żydów: Szadrak, Meszak i Abed-Nego, ustanowieni nad sprawami prowincji, zlekceważyli dekret i nie oddali pokłonu. Rozwścieczony król kazał ich przyprowadzić i dał ostatnią szansę, pytając, kim jest Bóg, który mógłby ich wyrwać z jego ręki. Trzej mężowie odpowiedzieli, że ich Bóg może ich wyrwać, a nawet gdyby tego nie uczynił, i tak nie będą chwalić bogów króla ani oddawać pokłonu posągowi.
Nabuchodonozor napełnił się wściekłością i kazał rozpalić piec siedem razy mocniej, a najsilniejszym ludziom rozkazał związać skazanych i wrzucić do ognia. Płomień zabił tych, którzy ich wrzucali, lecz sami trzej wpadli związani do środka. Wtedy król ujrzał czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia bez szkody, a wygląd czwartego był podobny do Syna Bożego. Wezwał sługi Najwyższego, by wyszli; zgromadzeni książęta i dowódcy widzieli, że ogień nie miał mocy nad ich ciałami, włosy się nie spaliły, płaszcze nie uległy zniszczeniu, a swąd ognia ich nie przeniknął. Król błogosławił ich Boga, który posłał swego Anioła i wyrwał sługi ufające Mu, wydał dekret grożący karą za bluźnierstwo przeciw temu Bogu, a trzech mężów wywyższył w prowincji Babilonu.
Kluczowe wersety
„Czy nie wyrwie, niech ci będzie wiadomo, królu, że nie będziemy chwalić twoich bogów ani nie oddamy pokłonu złotemu posągowi, który wystawiłeś” — Dn 3,18 (UBG)
„Oto widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia, i nie odnoszą żadnej szkody, a wygląd czwartej osoby jest podobny do Syna Bożego” — Dn 3,25 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Szadrak, Meszak i Abed-Nego – trzej Judejczycy, którzy odmawiają pokłonu posągowi i zostają ocaleni z ognia.
Nabuchodonozor – król, który wznosi posąg, skazuje trzech mężów, a potem błogosławi ich Boga.
Chaldejczycy – oskarżyciele, którzy donoszą królowi o nieposłuszeństwie Żydów.
Czwarty mąż w ogniu – postać, której wygląd król porównuje do Syna Bożego, zachowująca skazańców.
Równina Dura – miejsce w prowincji Babilonu, gdzie ustawiono złoty posąg.
Główna myśl rozdziału
Rozdział stawia wierność Bogu ponad nakaz władcy i groźbę śmierci. Trzej młodzieńcy nie targują się o ratunek: gotowi zginąć, i tak nie oddadzą pokłonu żadnemu bogu oprócz swego. Ocalenie z pieca pokazuje, że Bóg jest obecny pośród próby i wyrywa tych, którzy Mu ufają. Nawet pogański król musi uznać, że nie ma innego Boga, który mógłby tak wyrwać swoje sługi.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Dn 3 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Daniela 2 — streszczenie
- Następny: Księga Daniela 4 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów