W pierwszym roku Dariusza Daniel odczytuje z ksiąg Jeremiasza, że spustoszenie Jerozolimy ma trwać siedemdziesiąt lat. Zwraca się do Boga modlitwą, postem i wyznaniem grzechu ludu, a wtedy przybywa anioł Gabriel i przekazuje mu proroctwo o siedemdziesięciu tygodniach wyznaczonych nad ludem i świętym miastem.
O czym mówi Księga Daniela 9?
Daniel, rozumiejąc z ksiąg proroka Jeremiasza liczbę lat spustoszenia Jerozolimy, zwraca twarz do Pana Boga w poście, worze i popiele. Jego modlitwa jest wyznaniem winy całego ludu: zgrzeszyliśmy, zbuntowaliśmy się i nie usłuchaliśmy proroków, dlatego spadły na nas przekleństwa zapisane w Prawie Mojżesza. Daniel przeciwstawia grzechowi ludu sprawiedliwość i miłosierdzie Boga, który wyprowadził Izraela z Egiptu. Prosi, by odwrócił się gniew od Jerozolimy i świętej góry, i by Bóg rozjaśnił oblicze nad spustoszoną świątynią — nie ze względu na sprawiedliwość ludu, lecz na wielkie miłosierdzie. Modlitwa osiąga szczyt w wołaniu: Panie, wysłuchaj, przebacz, spójrz i działaj.
Gdy Daniel jeszcze się modli, w porze ofiary wieczornej przylatuje spiesznie mąż Gabriel, którego widział wcześniej, i mówi, że wyszedł, by dać mu zrozumienie, bo jest bardzo umiłowany. Oznajmia, że siedemdziesiąt tygodni wyznaczono nad ludem i świętym miastem: na zakończenie przestępstwa, zgładzenie grzechów, przebłaganie za nieprawość, wprowadzenie wiecznej sprawiedliwości, opieczętowanie widzenia i namaszczenie Najświętszego. Tekst mówi dalej o czasie od nakazu odbudowy Jerozolimy aż do Księcia Mesjasza — siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie — o zabiciu Mesjasza „nie za siebie”, o zniszczeniu miasta i świątyni przez lud nadchodzącego księcia oraz o przymierzu utrwalonym na jeden tydzień, w połowie którego ustanie ofiara. Streszczenie referuje wyłącznie treść tekstu.
Kluczowe wersety
„Panie, wysłuchaj! Panie, przebacz! Panie, spójrz i działaj. Nie zwlekaj ze względu na siebie samego, mój Boże, bo twoje miasto i twój lud są nazwane twoim imieniem.” — Dn 9,19 (UBG)
„Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono nad twoim ludem i twoim świętym miastem na zakończenie przestępstwa, na zgładzenie grzechów i na przebłaganie za nieprawość, na wprowadzenie wiecznej sprawiedliwości, na opieczętowanie widzenia i proroctwa oraz na namaszczenie Najświętszego.” — Dn 9,24 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Rozdział łączy dwie części: pokorną modlitwę i Bożą odpowiedź. Modlitwa opiera się na Piśmie — na siedemdziesięciu latach zapowiedzianych przez Jeremiasza i na przekleństwach z Prawa Mojżesza — oraz na miłosierdziu Boga, do którego należy przebaczenie. Odpowiedzią jest proroctwo o siedemdziesięciu tygodniach z sześcioma wyznaczonymi celami: zakończeniem przestępstwa, zgładzeniem grzechów, przebłaganiem, wieczną sprawiedliwością, opieczętowaniem proroctwa i namaszczeniem Najświętszego. Tekst mówi o Księciu Mesjaszu, o Mesjaszu zabitym nie za siebie, o zniszczeniu miasta i świątyni oraz o ustaniu ofiary w połowie ostatniego tygodnia. Wszystkie te elementy podane są tu wyłącznie tak, jak brzmią w tekście, bez współczesnych przeliczeń dat i utożsamień.
Główna myśl rozdziału
Dziewiąty rozdział pokazuje, że modlitwa oparta na słowie Bożym otwiera zrozumienie Bożego planu. Daniel nie żąda niczego dla własnej zasługi, lecz wyznaje grzech i powołuje się na miłosierdzie Boga, który dochowuje przymierza. W odpowiedzi otrzymuje zapowiedź, że dzieje ludu i świętego miasta zmierzają ku zgładzeniu grzechu, wiecznej sprawiedliwości i namaszczeniu Najświętszego. Proroctwo o siedemdziesięciu tygodniach osadza nadzieję nie w ludzkim liczeniu, lecz w wierności Boga, który wyznacza kres nieprawości i sam przygotowuje przebłaganie.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Dn 9 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Daniela 8 — streszczenie
- Następny: Księga Daniela 10 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów