Piotr i Jan wchodzą do świątyni na godzinę modlitwy i spotykają chromego od urodzenia, żebrzącego przy Pięknej Bramie. W imię Jeszui (Jezusa) z Nazaretu Piotr uzdrawia go, a uzdrowiony wchodzi do świątyni, „chodząc, skacząc i chwaląc Boga”. Zdumionemu tłumowi Piotr głosi zmartwychwstałego Mesjasza i wzywa do pokuty.
Co dzieje się w Dziejach Apostolskich 3?
„Piotr i Jan weszli razem do świątyni w godzinie modlitwy, o dziewiątej.” U bramy zwanej Piękną siedzi mężczyzna chromy od urodzenia, który prosi ich o jałmużnę. Piotr odpowiada: „Nie mam srebra ani złota, lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, wstań i chodź!”. Ujmuje go za prawą rękę, a wzmocnione nogi i kostki natychmiast go podnoszą. Scenę można czytać słowo po słowie w interlinii Dziejów 3.
Uzdrowiony trzyma się Piotra i Jana, a zdumiony lud zbiega się do przedsionka zwanego Salomonowym. Piotr od razu odwraca uwagę od siebie: pyta, dlaczego patrzą na nich, „jakbyśmy własną mocą albo pobożnością sprawili, że on chodzi”. Wskazuje na Boga Abrahama, Izaaka i Jakuba, Boga ojców, który uwielbił Jeszuę, „którego wy wydaliście i wyparliście się przed Piłatem, gdy postanowił go uwolnić”. To wiara w jego imię przywróciła choremu siły na oczach wszystkich.
Piotr nie przemilcza winy słuchaczy — zabili „Dawcę życia, którego Bóg wskrzesił z martwych” — ale przyznaje, że uczynili to z nieświadomości, i że cierpienie Mesjasza zapowiedzieli prorocy. Wzywa więc do pokuty i nawrócenia, „aby wasze grzechy były zgładzone”, aż nadejdą „czasy ochłody”. Przypomina Mojżeszową zapowiedź proroka „jak ja” oraz obietnicę daną Abrahamowi, że w jego potomstwie „będą błogosławione wszystkie narody ziemi”. Zaznacza, że Bóg „najpierw” posłał swego Syna do Izraela, aby odwracał każdego od nieprawości.
Kluczowe wersety
„Nie mam srebra ani złota, lecz co mam, to ci daję: W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu, wstań i chodź!” — Dz 3,6 (UBG)
„Dlatego pokutujcie i nawróćcie się, aby wasze grzechy były zgładzone, gdy nadejdą od obecności Pana czasy ochłody” — Dz 3,19 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Bohaterami są apostołowie Piotr i Jan oraz uzdrowiony mężczyzna, „chromego od urodzenia”, sadzany dotąd u bramy świątyni. W mowie Piotra przewijają się Bóg ojców — Abraham, Izaak i Jakub — Piłat, Mojżesz, Samuel i prorocy, a także sam Jeszua nazwany Świętym i Sprawiedliwym oraz Dawcą życia. Miejscem akcji jest jerozolimska świątynia: Piękna Brama i przedsionek Salomonowy.
Wydarzeniem jest cud uzdrowienia dokonany „W imieniu Jezusa Chrystusa z Nazaretu”, a jego owocem — publiczne kazanie Piotra. Uzdrowienie nie jest celem samym w sobie: staje się okazją do wezwania ludu do pokuty i do wskazania na wypełnienie obietnic danych ojcom.
Główna myśl rozdziału
Cud nie jest zasługą apostołów ani ich „pobożności”, lecz działaniem imienia Jeszui przyjmowanego wiarą. Piotr czyta wydarzenie wprost z Pism: cierpiący Mesjasz, prorok zapowiedziany przez Mojżesza i potomstwo Abrahama, w którym błogosławione są wszystkie narody. Odpowiedzią jest pokuta i nawrócenie, które prowadzą do zgładzenia grzechów i czasów ochłody od obecności Pana. Uzdrowiony chromy staje się żywym znakiem, że imię Jeszui ma moc przemieniać życie i wzywać cały Izrael do powrotu ku Bogu ojców.