List do Efezjan 1 otwiera się jednym z najbardziej podniosłych hymnów uwielbienia w całym Piśmie. Apostoł Paweł błogosławi Boga za duchowe błogosławieństwa w Mesjaszu, przypomina o wybraniu przed założeniem świata i modli się, aby wierzący poznali nadzieję powołania oraz przemożną moc Bożą.
O czym mówi List do Efezjan 1?
Paweł, apostoł Jeszui (Jezusa) z woli Boga, pisze do świętych w Efezie i wiernych w Mesjaszu, życząc im łaski i pokoju od Boga Ojca. Zaraz potem wybucha uwielbieniem: Bóg pobłogosławił wierzących „wszelkim duchowym błogosławieństwem w miejscach niebiańskich”. Fundamentem tych błogosławieństw jest odwieczne wybranie — Bóg wybrał swój lud w Mesjaszu jeszcze przed założeniem świata, aby był święty i nienaganny, i przeznaczył go do usynowienia dla uwielbienia chwały swojej łaski.
W Umiłowanym Synu wierzący mają odkupienie przez Jego krew i przebaczenie grzechów według bogactwa łaski. Paweł odsłania tajemnicę Bożej woli: w pełni czasów Bóg „wszystko zebrał w jedno w Chrystusie, i to, co w niebiosach, i to, co na ziemi”. Ci, którzy usłyszeli słowo prawdy — ewangelię zbawienia — i uwierzyli, zostali zapieczętowani obiecanym Duchem Świętym, który jest zadatkiem dziedzictwa aż do dnia pełnego odkupienia nabytej własności.
Druga część rozdziału to dziękczynienie i modlitwa. Paweł, słysząc o wierze i miłości Efezjan, nieustannie prosi, aby Bóg dał im Ducha mądrości i objawienia w poznaniu Jego samego oraz oświecił oczy ich umysłu. Pragnie, by poznali nadzieję powołania, bogactwo chwalebnego dziedzictwa oraz przemożną wielkość Bożej mocy — tej samej, którą Bóg wskrzesił Mesjasza z martwych i posadził po swojej prawicy, ponad wszelką zwierzchnością, władzą i imieniem. Wszystko poddał pod Jego stopy, a Jego samego dał jako głowę kościołowi, który jest Jego ciałem i pełnią.
Kluczowe wersety
„Jak nas wybrał w nim przed założeniem świata, abyśmy byli święci i nienaganni przed jego obliczem w miłości.” — Ef 1,4 (UBG)
„W którym mamy odkupienie przez jego krew, przebaczenie grzechów, według bogactwa jego łaski” — Ef 1,7 (UBG)
Kluczowe myśli i nauczanie
Rozdział pokazuje, że zbawienie ma swoje źródło nie w człowieku, lecz w odwiecznym postanowieniu Boga, który działa według rady swojej woli. Wybranie i przeznaczenie nie są tu powodem do pychy, ale do uwielbienia — wielokrotnie powraca myśl o uwielbieniu Bożej chwały i łaski. Widać też uporządkowane, wspólne dzieło Ojca, Syna i Ducha: Ojciec wybiera i przeznacza, Syn odkupuje własną krwią, a Duch Święty pieczętuje wierzących jako gwarancję przyszłego dziedzictwa. Pieczęć Ducha działa jak zadatek: potwierdza, że Bóg doprowadzi rozpoczęte dzieło aż do pełnego odkupienia nabytej własności. Wszystko dokonuje się w Mesjaszu — to On jest przestrzenią i pośrednikiem każdego duchowego błogosławieństwa.
Główna myśl rozdziału
Główną myślą jest suwerenna łaska Boga, który od wieczności zaplanował zgromadzenie sobie ludu w Mesjaszu i doprowadzi ten plan do pełni. Odpowiedzią wierzącego nie jest zasługa, lecz wdzięczne uwielbienie i coraz głębsze poznanie Boga, o które modli się apostoł. Zmartwychwstały i wywyższony Jezus panuje nad całym stworzeniem jako głowa kościoła, a wierzący — zapieczętowani Duchem — mają pewną nadzieję dziedzictwa, które Bóg dla nich przygotował. Nic w tym planie nie zależy od ludzkiej zasługi: od pierwszego wyboru aż po ostateczne dziedzictwo wszystko pozostaje darem Bożej łaski.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ef 1 w interlinii (grec. + UBG)
- Następny: List do Efezjan 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Apostoł (szaliach) · List do Efezjan · Paweł — znaczenie imienia
Rozdziały: List do Efezjan — cała księga · List do Efezjan 2 →