Księga Ezdrasza 3 opisuje wznowienie kultu po powrocie. W siódmym miesiącu lud zbiera się jak jeden mąż w Jerozolimie, odbudowuje ołtarz i zaczyna składać całopalenia, a następnie — przy dźwięku trąb i cymbałów — kładzie fundamenty świątyni Pana.
Co dzieje się w Księdze Ezdrasza 3?
Gdy nadszedł siódmy miesiąc, a synowie Izraela byli już w swoich miastach, lud zgromadził się jak jeden mąż w Jerozolimie. Jeszua, syn Jocadaka, ze swymi braćmi kapłanami oraz Zorobabel, syn Szealtiela, zbudowali ołtarz Boga Izraela, aby składać na nim całopalenia, jak jest napisane w Prawie Mojżesza, męża Bożego. Mimo lęku przed sąsiednimi narodami składali Panu całopalenia rano i wieczorem, obchodzili też Święto Namiotów i wznowili nieustanne ofiary na nowiu oraz w każde święto poświęcone Panu.
Ofiary ruszały od pierwszego dnia siódmego miesiąca, choć fundamenty świątyni jeszcze nie zostały położone. Lud dał pieniądze kamieniarzom i cieślom oraz żywność, napój i oliwę Sydończykom i Tyryjczykom, aby przywozili drzewo cedrowe z Libanu morzem do Jafy, zgodnie z zezwoleniem Cyrusa. W drugim roku po przybyciu do domu Bożego, w drugim miesiącu, Zorobabel, Jeszua i pozostali bracia rozpoczęli odbudowę, ustanawiając Lewitów od dwudziestu lat wzwyż nadzorcami robót wokół domu Pana.
Gdy budowniczowie położyli fundamenty świątyni, postawiono kapłanów w szatach z trąbami oraz Lewitów, synów Asafa, z cymbałami, aby chwalili Pana zgodnie z postanowieniem Dawida, króla Izraela. Śpiewali jedni po drugich, a cały lud wznosił głośny okrzyk radości. Wielu starych kapłanów, Lewitów i naczelników, którzy widzieli tamten pierwszy dom, głośno jednak płakało. Płacz i krzyk radości zlały się tak, że lud nie mógł ich odróżnić, a okrzyk było słychać z daleka.
Kluczowe wersety
„Potem postawili ołtarz na swoich fundamentach i chociaż bali się sąsiednich narodów, składali na nim Panu całopalenia – rano i wieczorem.” — Ezd 3,3 (UBG)
„I śpiewali jedni po drugich, chwaląc Pana i dziękując mu za to, że jest dobry – że jego miłosierdzie nad Izraelem trwa na wieki.” — Ezd 3,11 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Jeszua, syn Jocadaka – kapłan, który wraz z braćmi odbudowuje ołtarz i wznawia ofiary.
Zorobabel, syn Szealtiela – przywódca kierujący odbudową ołtarza i założeniem fundamentów.
Lewici i synowie Asafa – nadzorcy robót oraz śpiewacy chwalący Pana przy kładzeniu fundamentów.
Sydończycy i Tyryjczycy – dostawcy drzewa cedrowego z Libanu, sprowadzanego morzem do Jafy.
Święto Namiotów – obchodzone zgodnie z Prawem wraz z wznowieniem codziennych całopaleń.
Prawo Mojżesza – wzorzec, według którego odbudowano ołtarz i ustalono porządek ofiar.
Starcy pamiętający pierwszy dom – świadkowie dawnej świątyni, którzy płaczą przy nowych fundamentach.
Główna myśl rozdziału
Rozdział pokazuje, że odnowa wspólnoty zaczyna się od przywrócenia kultu według Prawa Mojżesza: najpierw ołtarz i ofiary, potem fundamenty domu. Kolejność jest wymowna — ofiary rano i wieczorem ruszają, zanim jeszcze położono fundamenty, bo najważniejsze jest wznowienie właściwej czci oddawanej Panu. Zestawienie radości młodszych z płaczem tych, którzy widzieli pierwszą świątynię, ukazuje, że początek odbudowy jest jednocześnie świętem i świadomością tego, co utracono, oraz miarą drogi, jaka jeszcze pozostała.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Ezd 3 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Ezdrasza 2 — streszczenie
- Następny: Księga Ezdrasza 4 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Zobacz też: Jeszua (Jezus) · Lewici · Księga Ezdrasza
Rozdziały: ← Księga Ezdrasza 2 · Księga Ezdrasza — cała księga · Księga Ezdrasza 4 →