Księga Hioba 1 przedstawia zamożnego, pobożnego męża z ziemi Uz oraz scenę w niebie, w której szatan podważa bezinteresowność jego bogobojności. Za Bożym przyzwoleniem Hiob w jednym dniu traci stada, sługi i dziesięcioro dzieci, a mimo to nie złorzeczy Bogu, lecz upada na ziemię i oddaje Mu pokłon.
Co dzieje się w Księdze Hioba 1?
Hiob mieszka w ziemi Uz i zostaje opisany jako człowiek „doskonały i prawy, i bojący się Boga, a stroniący od zła”. Ma siedmiu synów i trzy córki oraz ogromny dobytek: siedem tysięcy owiec, trzy tysiące wielbłądów, pięćset jarzm wołów, pięćset oślic i bardzo liczną służbę, przez co jest najmożniejszym wśród ludzi Wschodu. Jego synowie po kolei urządzają uczty w swoich domach i zapraszają trzy siostry, a troskliwy ojciec, gdy dni uczty mijają, wstaje wczesnym rankiem i składa całopalenia stosownie do liczby dzieci, mówiąc: „Może moi synowie zgrzeszyli i złorzeczyli Bogu w swoich sercach”. Tak Hiob czyni zawsze.
Gdy synowie Boży stają przed Panem, pojawia się wśród nich szatan. Pan wskazuje na Hioba jako sługę, któremu nikt nie dorównuje na ziemi, lecz oskarżyciel podważa motyw jego pobożności: Hiob boi się Boga dlatego, że Bóg go ogrodził i błogosławił dziełom jego rąk. Szatan żąda, by Bóg dotknął całego dobytku Hioba, przekonany, że wtedy Hiob będzie Mu złorzeczył. Pan oddaje w moc szatana wszystko, co Hiob ma, zastrzega jednak, że na samego męża nie wolno mu wyciągnąć ręki.
W jeden dzień docierają do Hioba czterej posłańcy, każdy zjawia się, gdy poprzedni jeszcze mówi. Sabejczycy uprowadzają woły i oślice i zabijają sługi ostrzem miecza; „ogień Boży” spada z nieba i pochłania owce wraz z pasterzami; Chaldejczycy w trzech oddziałach zabierają wielbłądy i mordują sługi; wreszcie gwałtowny wiatr od pustyni uderza w cztery węgły domu, w którym ucztują dzieci, tak że dom wali się i wszystkie giną. Za każdym razem ocalały posłaniec dodaje, że uszedł tylko on sam. Hiob wstaje, rozdziera płaszcz, goli głowę, upada na ziemię, oddaje pokłon i mówi: „Nagi wyszedłem z łona swojej matki i nagi tam powrócę”. Rozdział podsumowuje, że w tym wszystkim nie zgrzeszył ani nie oskarżał Boga o nic niewłaściwego.
Kluczowe wersety
„Czy Hiob za darmo boi się Boga?” — Hi 1,9 (UBG)
„Nagi wyszedłem z łona swojej matki i nagi tam powrócę. Pan dał, Pan też wziął, niech imię Pana będzie błogosławione.” — Hi 1,21 (UBG)
Osoby i tok rozmowy
Rozstrzygająca wymiana zdań toczy się nie między ludźmi, lecz w niebiańskim zgromadzeniu, a jej skutki spadają na dom Hioba.
Hiob – prawy mąż z ziemi Uz, który po utracie wszystkiego oddaje Bogu pokłon zamiast złorzeczenia.
Pan – wskazuje na wierność Hioba i wyznacza granice próby, nie oddając samego męża w moc oskarżyciela.
Szatan (oskarżyciel) – kwestionuje, czy bogobojność Hioba nie wynika jedynie z otrzymywanych korzyści.
Czterej posłańcy – kolejno przynoszą wieści o napadach, ogniu i wichrze, aż do śmierci dzieci Hioba.
Główna myśl rozdziału
Rozdział otwiera ramę narracyjną całej księgi i stawia pytanie oskarżyciela: czy człowiek czci Boga bezinteresownie, czy tylko dla nagrody. Odpowiedzią Hioba jest uznanie, że wszystko, co posiadał, było darem, który wolno dawcy odebrać. To dopiero zawiązanie sporu; jego rozstrzygnięcie księga odkłada do mów Boga w rozdziałach 38 – 42, dlatego reakcji Hioba nie należy czytać jako gotowej teologii cierpienia, lecz jako wyznanie zaufania w chwili straty.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Hi 1 w interlinii (hebr. + UBG)
- Następny: Księga Hioba 2 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów