Księga Izajasza 19 to brzemię Egiptu. Pan przybywa na lekkim obłoku, a bożki Egiptu drżą; kraj pogrąża się w wewnętrznej wojnie, suszy i zamęcie fałszywych doradców. Wyrocznia nie kończy się jednak sądem: zapowiada ołtarz dla Pana pośród Egiptu oraz dzień, gdy Egipt, Asyria i Izrael staną się wspólnym błogosławieństwem.
O czym mówi Księga Izajasza 19?
Pierwsza część to sąd. Pan jedzie na lekkim obłoku i przybywa do Egiptu; bożki drżą, a serce kraju topnieje. Bóg podburza Egipcjan przeciw sobie nawzajem — brat przeciw bratu, miasto przeciw miastu, królestwo przeciw królestwu — osłabia ich ducha, obraca wniwecz ich zamiary i wydaje ich w ręce okrutnego pana. Wysychają wody, opada i wysycha rzeka, powiędną trzcina i sitowie, rozpaczają rybacy, tkacze wybornego lnu i ci, którzy robią stawy do hodowli ryb. Mądrość książąt Soanu i Nof okazuje się głupotą, bo Pan umieścił pośród nich wypaczonego ducha i Egipt błądzi jak wymiotujący pijak — tak że nie zdoła nic dokonać ani głowa, ani ogon, ani gałąź, ani sitowie.
Druga część odwraca bieg wydarzeń ku nawróceniu. W owym dniu Egipt zadrży przed ręką Pana jak kobiety, a ziemia Judy stanie się dla niego postrachem. Pięć miast będzie mówić językiem Kanaanu i przysięgać na Pana zastępów, a pośród ziemi stanie ołtarz dla Pana i słup przy granicy jako znak i świadectwo. Gdy Egipcjanie zawołają do Pana z powodu ciemięzców, pośle im zbawiciela i księcia; poznają Pana, złożą Mu ofiary i śluby, a On uderzy Egipt i uzdrowi go, gdy się nawróci. Powstanie droga z Egiptu do Asyrii, dawni wrogowie będą razem służyć Panu, a Izrael będzie trzecim pośród nich — błogosławieństwem, które Pan nazywa swoim dziełem i dziedzictwem.
Kluczowe wersety
„W tym dniu będzie ołtarz dla Pana pośród ziemi Egiptu i słup dla Pana przy jego granicy.” — Iz 19,19 (UBG)
„Pan zastępów bowiem będzie im błogosławił: Niech będzie błogosławiony mój lud Egipt i Asyria, dzieło moich rąk, oraz Izrael, moje dziedzictwo.” — Iz 19,25 (UBG)
Główne obrazy i zapowiedzi
Pan na lekkim obłoku i drżące bożki to obraz bezsilności egipskich bogów wobec Stwórcy. Wojna domowa, wyschnięta rzeka, zwiędłe sitowie i przygnębieni rybacy pokazują, jak sąd sięga zarówno polityki, jak i codziennego chleba. Zgłupiali doradcy faraona z Soanu i Nof oraz pijak chwiejący się we własnych wymiocinach obnażają zawodność ludzkiej mądrości. Rzeka, od której zależy życie Egiptu, wysycha na słowo Pana, co uderza w samo źródło jego dostatku i pewności siebie. W drugiej połowie obrazy się odwracają: ołtarz i słup dla Pana w Egipcie, pięć miast wyznających Jego imię, droga łącząca dawnych wrogów oraz błogosławieństwo obejmujące Egipt, Asyrię i Izrael — zapowiedź nawrócenia narodów.
Główna myśl rozdziału
Egipt, symbol ludzkiej potęgi i mądrości, upada, gdy Pan objawia, że jego bożki i doradcy są niczym. Sąd nie jest jednak ostatnim słowem: prowadzi do poznania Pana, do ołtarza wzniesionego pośród Egiptu i do uzdrowienia narodu, który się nawróci. Dla czytelnika trzymającego się samego Pisma istotne jest, że tekst nie zatrzymuje się na klęsce wroga, lecz zapowiada jego uzdrowienie i włączenie w krąg Bożego błogosławieństwa. Kulminacją jest wizja Egiptu, Asyrii i Izraela jako jednego błogosławieństwa — zapowiedź, że plan Boga sięga poza jeden naród ku wszystkim ludom.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Iz 19 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Izajasza 18 — streszczenie
- Następny: Księga Izajasza 20 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Izajasza 18 · Księga Izajasza — cała księga · Księga Izajasza 20 →