Ewangelia Jana, rozdział 1 — potężny prolog o Słowie (Logosie), które było na początku u Boga i przez które wszystko się stało. Rozdział przedstawia świadectwo Jana Chrzciciela wskazującego na Baranka Bożego oraz powołanie pierwszych uczniów, którzy rozpoznają w Jeszui (Jezusie) zapowiedzianego przez Mojżesza i proroków Mesjasza.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 1?
Rozdział otwiera hymn o Słowie: było ono na początku u Boga, samo było Bogiem, a bez niego nic się nie stało, co się stało. W nim było życie, które jest światłością ludzi — światłość świecąca w ciemności, której ciemność nie ogarnęła. Słowo przyszło do swej własności, ale swoi go nie przyjęli; tym jednak, którzy je przyjęli i uwierzyli w jego imię, dało moc, aby stali się synami Bożymi, narodzonymi z Boga. Kulminacją prologu jest wcielenie: Słowo stało się ciałem i mieszkało wśród nas, pełne łaski i prawdy, a z jego pełni wszyscy otrzymali łaskę za łaskę. Ewangelista zestawia dwa porządki: Prawo bowiem zostało dane przez Mojżesza, a łaska i prawda przyszły przez Jezusa Chrystusa, i dodaje, że Boga nikt nigdy nie widział, lecz objawił go jednorodzony Syn.
Następnie pada świadectwo Jana. Gdy kapłani i lewici posłani z Jerozolimy pytają, kim jest, wyznaje wprost, że nie jest ani Chrystusem, ani Eliaszem, ani zapowiadanym prorokiem. Określa siebie słowami Izajasza — jest głosem wołającego na pustyni. Chrzci wodą, ale zapowiada Tego, który stoi pośród nich, a którego nie znają, i któremu nie jest godny rozwiązać rzemyka u obuwia. Dzieje się to w Betabarze za Jordanem.
Nazajutrz Jan widzi nadchodzącego Jeszuę i ogłasza: Oto Baranek Boży. Świadczy, że widział Ducha zstępującego jak gołębica i spoczywającego na nim, dlatego wie, że to on chrzci Duchem Świętym i jest Synem Bożym. Kolejnego dnia dwaj uczniowie Jana idą za Jeszuą. Andrzej odnajduje brata Szymona ze słowami Znaleźliśmy Mesjasza, a Jeszua nadaje mu imię Kefas (Piotr). Potem powołuje Filipa z Betsaidy, a ten przyprowadza Natanaela, mówiąc, że znaleźli tego, o którym pisał Mojżesz w Prawie i prorocy. Mimo wątpliwości Czyż z Nazaretu może być coś dobrego? Natanael, poznany przez Jeszuę pod drzewem figowym, wyznaje w nim Syna Bożego i króla Izraela. Jeszua zapowiada mu jeszcze większe rzeczy: Odtąd ujrzycie niebo otwarte i aniołów Boga wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego. Brzmienie oryginału prześledzisz w materiale interlinia Jana 1 (słowo po słowie).
Kluczowe wersety
„Na początku było Słowo, a Słowo było u Boga i Bogiem było Słowo.” — J 1,1 (UBG)
„Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata.” — J 1,29 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Słowo (Jeszua), Jan Chrzciciel, posłani z Jerozolimy kapłani i lewici oraz faryzeusze, a także pierwsi uczniowie: Andrzej, Szymon Piotr (Kefas), Filip i Natanael. Miejsca: Betabara za Jordanem, gdzie Jan chrzcił, oraz wzmiankowane Betsaida i Nazaret. Kluczowe wydarzenia to świadectwo Jana przed wysłannikami z Jerozolimy, wskazanie Baranka Bożego, zstąpienie Ducha jak gołębica i powołanie pierwszych uczniów.
Główna myśl rozdziału
Odwieczne Słowo Boże stało się ciałem, by objawić Ojca, którego nikt nigdy nie widział. Jeszua (Jezus) jest zapowiedzianym w Prawie Mojżesza i u proroków Mesjasza — Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata, i Synem Bożym rozpoznanym przez pierwszych uczniów. Kolejny etap opisuje streszczenie Ewangelii Jana 2; szersze tło znajdziesz w materiale encyklopedia: Ewangelia Jana.