Ewangelia Jana, rozdział 2 — pierwszy cud w Kanie Galilejskiej, gdzie Jeszua (Jezus) przemienia wodę w wino, oraz oczyszczenie jerozolimskiej świątyni w czasie Paschy żydowskiej. Rozdział pokazuje początek znaków objawiających jego chwałę, gorliwość o dom Ojca i zapowiedź zmartwychwstania jako świątyni jego własnego ciała.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 2?
Rozdział zaczyna się trzeciego dnia na weselu w Kanie Galilejskiej, na które zaproszono Jeszuę wraz z uczniami i gdzie była też jego matka. Gdy zabrakło wina, matka mówi mu: Nie mają wina, a on odpowiada, że jeszcze nie nadeszła jego godzina; mimo to poleca ona sługom: Zróbcie wszystko, co wam powie. Jeszua każe napełnić po brzegi wodą sześć kamiennych stągwi przeznaczonych do żydowskiego oczyszczenia, a zaczerpnięta woda okazuje się winem. Zdziwiony przełożony wesela zauważa, że dobre wino zwykle podaje się najpierw — tu zachowano je aż do końca. Był to pierwszy znak, przez który Jeszua objawił swoją chwałę, a uczniowie w niego uwierzyli. Potem wraz z matką, braćmi i uczniami udał się na kilka dni do Kafarnaum.
Gdy zbliżała się Pascha żydowska, Jeszua udaje się do Jerozolimy. W świątyni zastaje sprzedających woły, owce i gołębie oraz siedzących wymieniaczy pieniędzy. Robi bicz z powrozków, wypędza wszystkich wraz ze zwierzętami, rozsypuje pieniądze i przewraca stoły, a sprzedającym gołębie nakazuje, by nie robili z domu jego Ojca domu kupieckiego. Uczniowie przypominają sobie wtedy słowa Pisma: Gorliwość o twój dom zżarła mnie. Więcej o tekście oryginalnym zobaczysz w materiale interlinia Jana 2 (słowo po słowie).
Żydzi żądają znaku, który uzasadniłby jego działanie. Jeszua odpowiada zagadkowo: Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę. Słuchacze rozumieją to dosłownie — jako budowlę wznoszoną czterdzieści sześć lat — lecz ewangelista wyjaśnia, że mówił o świątyni swego ciała; dopiero po zmartwychwstaniu uczniowie uwierzyli Pismu i temu słowu. Rozdział kończy uwaga, że podczas święta wielu uwierzyło, widząc cuda, ale Jeszua nie powierzał im siebie, bo znał wszystkich i nie potrzebował, aby ktoś dawał mu świadectwo o człowieku — sam bowiem wiedział, co było w człowieku.
Kluczowe wersety
„Taki początek cudów uczynił Jezus w Kanie Galilejskiej i objawił swoją chwałę, i uwierzyli w niego jego uczniowie.” — J 2,11 (UBG)
„Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę.” — J 2,19 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, jego matka, uczniowie, słudzy, przełożony wesela i oblubieniec, a w Jerozolimie sprzedający, wymieniający pieniądze oraz Żydzi żądający znaku. Miejsca: Kana Galilejska (wesele), Kafarnaum oraz Jerozolima i jej świątynia. Kluczowe wydarzenia to przemiana wody w wino jako pierwszy cud, oczyszczenie świątyni podczas Paschy i zapowiedź odbudowy świątyni ciała w trzy dni.
Główna myśl rozdziału
Pierwszym znakiem Jeszua objawia swoją chwałę, a oczyszczeniem świątyni potwierdza autorytet nad domem Ojca. Zapowiedź zburzenia i odbudowy świątyni jego ciała wskazuje na przyszłe zmartwychwstanie Mesjasza. Rozdział pokazuje też, że wiara oparta wyłącznie na cudach jest jeszcze niepełna — Jeszua zna wnętrze człowieka i nie zawierza się takiej powierzchownej wierze. Wcześniejszy prolog opisuje streszczenie Ewangelii Jana 1, a dalszą rozmowę z Nikodemem — streszczenie Ewangelii Jana 3.