Rozdział 12 Ewangelii Jana rozgrywa się na sześć dni przed Paschą i przechodzi od uczty w Betanii, przez wjazd do Jerozolimy, do ostatniej publicznej mowy Jeszui (Jezusa). Namaszczenie w Betanii, okrzyk „Hosanna” i słowa o ziarnie pszenicy zapowiadają godzinę uwielbienia przez śmierć oraz przyciągnięcie wszystkich do siebie.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 12?
Sześć dni przed Paschą Jeszua przychodzi do Betanii, gdzie mieszka wskrzeszony Łazarz. Podczas wieczerzy Maria namaszcza jego nogi drogą maścią nardową i wyciera je włosami, a dom napełnia się wonią. Judasz Iskariota, „ten, który miał go zdradzić”, oburza się, że nie sprzedano maści za trzysta groszy dla ubogich — narrator wyjaśnia, że był złodziejem i okradał sakiewkę. Jeszua broni Marii: „Zostaw ją; zachowała to na dzień mego pogrzebu”. Tymczasem naczelni kapłani planują zabić także Łazarza, bo z jego powodu wielu Żydów uwierzyło.
Nazajutrz tłum pielgrzymów wychodzi naprzeciw z gałązkami palmowymi, wołając: „Hosanna! Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana, król Izraela!”. Jeszua wsiada na oślątko, wypełniając słowo o córce Syjonu. Uczniowie rozumieją to dopiero po jego uwielbieniu. Świadkowie wskrzeszenia Łazarza dają świadectwo, a faryzeusze bezradnie stwierdzają: „Oto świat poszedł za nim”.
Przychodzą też Grecy, którzy przez Filipa i Andrzeja proszą, by zobaczyć Jeszuę. To staje się sygnałem: „Nadeszła godzina, aby Syn Człowieczy został uwielbiony”. Nauczyciel mówi o ziarnie pszenicy, które musi obumrzeć, by wydać plon, i o utracie oraz zachowaniu życia. Jego dusza jest zatrwożona, lecz właśnie na tę godzinę przyszedł; prosi: „Ojcze, uwielbij swoje imię”, a z nieba rozlega się głos. Zapowiada sąd nad światem i wyrzucenie jego władcy oraz obietnicę: „A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie” — mówiąc o swojej śmierci.
Mimo wielu cudów tłum nie wierzy, co narrator wiąże z proroctwem Izajasza o zaślepionych oczach i zatwardziałym sercu. Nawet wielu przełożonych uwierzyło, ale z obawy przed faryzeuszami i wykluczeniem z synagogi nie wyznawało go, bo „umiłowali chwałę ludzką bardziej niż chwałę Bożą”. Na koniec Jeszua woła, że kto w niego wierzy, wierzy w Tego, który go posłał; przyszedł jako światłość, by zbawić świat, nie sądzić — a jego słowo osądzi odrzucających w dniu ostatecznym, bo mówi to, co nakazał Ojciec.
Kluczowe wersety
„Jeśli ziarno pszenicy, wpadłszy w ziemię, nie obumrze, samo zostaje. Jeśli jednak obumrze, wydaje obfity plon.” — J 12,24 (UBG)
„A ja, jeśli będę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie.” — J 12,32 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jeszua (Jezus); Łazarz, Marta i Maria; Judasz Iskariota; tłum pielgrzymów; faryzeusze i naczelni kapłani; Grecy oraz uczniowie Filip i Andrzej; przywołany prorok Izajasz.
Miejsca: Betania i dom uczty; droga do Jerozolimy oraz sama Jerozolima na święto; świątynia jako tło pielgrzymki.
Wydarzenia: namaszczenie w Betanii i spór z Judaszem; wjazd na oślątku i okrzyk „Hosanna”; prośba Greków; mowa o ziarnie pszenicy i godzinie uwielbienia; głos z nieba; zapowiedź wywyższenia i niewiara tłumu.
Główna myśl rozdziału
Godzina Jeszui nadchodzi wraz z prośbą Greków, a droga do chwały wiedzie przez śmierć — jak ziarno, które obumiera, by wydać plon. Wjazd króla na oślątku i namaszczenie na pogrzeb łączą triumf z zapowiedzią ofiary. Rozdział stawia też ostre pytanie o wiarę: cuda nie wystarczają, gdy chwała ludzka waży więcej niż chwała Boża, a przyjęcie lub odrzucenie słowa Jeszui decyduje o sądzie.
Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Jana 12 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Jana 11 i Ewangelia Jana 13.