Rozdział 11 Ewangelii Jana opowiada o wskrzeszeniu Łazarza z Betanii — największym znaku przed Paschą. Jeszua (Jezus) świadomie zwleka, dociera po czterech dniach, wyznaje Marcie „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem” i przywołuje zmarłego z grobu. Cud rozdziela świadków: jedni wierzą, a naczelni kapłani postanawiają go zabić.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 11?
Choruje Łazarz z Betanii, brat Marii i Marty. Siostry posyłają wiadomość: „Panie, oto ten, którego miłujesz, choruje”. Jeszua odpowiada, że „ta choroba nie jest na śmierć, ale na chwałę Bożą”, i mimo miłości do rodziny zostaje jeszcze dwa dni w miejscu, gdzie przebywał. Dopiero potem wzywa uczniów do Judei, choć ostrzegają go, że Żydzi dopiero co chcieli go ukamienować. Mówi, że „Łazarz, nasz przyjaciel, śpi”, a gdy nie rozumieją, wyjaśnia wprost: „Łazarz umarł”. Tomasz zwany Didymos wzywa pozostałych: „Chodźmy i my, aby z nim umrzeć”.
Po przybyciu Jeszua zastaje Łazarza już cztery dni w grobie. Marta wybiega naprzeciw: „Panie, gdybyś tu był, mój brat by nie umarł”, lecz wyznaje ufność, że Bóg da mu, o cokolwiek poprosi. Na zapowiedź zmartwychwstania odpowiada wiarą w dzień ostateczny, a Jeszua kieruje jej wzrok na siebie: „Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem”. Marta wyznaje, że jest Chrystusem, Synem Bożym.
Przychodzi też Maria z płaczącymi Żydami i powtarza te same słowa o bracie. Jeszua „rozrzewnił się w duchu i zasmucił się”, pyta o grób i sam płacze — „I Jezus zapłakał”. Przy jaskini, którą zamyka kamień, Marta ostrzega, że ciało już cuchnie po czterech dniach. Nauczyciel przypomina jej obietnicę: kto uwierzy, ujrzy chwałę Bożą. Po usunięciu kamienia dziękuje Ojcu, że go wysłuchał, a czyni to głośno ze względu na stojących wokół, aby uwierzyli, że został posłany. Woła donośnie: „Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” — i zmarły wychodzi z opaskami na rękach i nogach. Pada polecenie: „Rozwiążcie go i pozwólcie mu odejść”.
Cud dzieli świadków. Wielu Żydów uwierzyło, lecz niektórzy donoszą faryzeuszom. Naczelni kapłani i faryzeusze zwołują naradę: jeśli go zostawią, „wszyscy uwierzą w niego i przyjdą Rzymianie”. Najwyższy kapłan Kajfasz mówi, że „pożyteczniej jest dla nas, żeby jeden człowiek umarł za lud” — narrator dodaje, że prorokował o śmierci Jeszui za naród i o zgromadzeniu rozproszonych dzieci Bożych. Od tego dnia radzą, jak go zabić, a on wycofuje się do miasta Efraim. Zbliża się Pascha i wielu w świątyni pyta, czy Jeszua przyjdzie na święto.
Kluczowe wersety
„Ja jestem zmartwychwstaniem i życiem. Kto we mnie wierzy, choćby i umarł, będzie żył.” — J 11,25 (UBG)
„Łazarzu, wyjdź na zewnątrz!” — J 11,43 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jeszua (Jezus); Łazarz oraz jego siostry Marta i Maria; uczniowie, w tym Tomasz zwany Didymos; Żydzi pocieszający siostry; faryzeusze, naczelni kapłani i najwyższy kapłan Kajfasz.
Miejsca: Betania niedaleko Jerozolimy; grób-jaskinia zamknięty kamieniem; Jerozolima; miasto Efraim w pobliżu pustyni.
Wydarzenia: choroba i śmierć Łazarza; zwłoka i wędrówka do Judei; rozmowa z Martą i wyznanie „Ja jestem zmartwychwstaniem”; płacz Jeszui; wskrzeszenie po czterech dniach; podział wśród Żydów; narada i słowa Kajfasza; wycofanie się przed Paschą.
Główna myśl rozdziału
Wskrzeszenie Łazarza objawia władzę Jeszui nad śmiercią i wskazuje na chwałę Bożą jako cel całego wydarzenia. Prawdziwe życie zależy od zaufania jego słowu, a nie tylko od wiary w odległy dzień ostateczny — zmartwychwstanie ma imię i głos, który zmarłego przywołuje. Ten sam znak, który jednych prowadzi do wiary, u przywódców wyzwala decyzję o śmierci, kierując opowieść ku Passze.
Zobacz interlinearny tekst Ewangelii Jana 11 oraz sąsiednie streszczenia: Ewangelia Jana 10 i Ewangelia Jana 12.