Ewangelia Jana, rozdział 4 — spotkanie Jeszui (Jezusa) z Samarytanką przy studni Jakuba, nauka o wodzie żywej i oddawaniu czci Bogu w duchu i w prawdzie, nawrócenie wielu mieszkańców Sychar oraz uzdrowienie na odległość syna dworzanina królewskiego, chorującego w Kafarnaum, jako drugi znak w Galilei.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 4?
Wracając z Judei do Galilei, Jeszua przechodzi przez Samarię i zmęczony drogą siada przy studni Jakuba w mieście Sychar. Prosi przychodzącą kobietę o wodę, co ją zaskakuje, bo Żydzi nie obcują z Samarytanami. Jeszua mówi jej, że gdyby znała dar Boży i wiedziała, kto ją prosi, sama prosiłaby go o wodę żywą. Rozmowa przechodzi więc od zwykłej wody do wody żywej: kto pije wodę ze studni, znów będzie pragnął, lecz woda dawana przez Jeszuę staje się w człowieku źródłem wytryskującym ku życiu wiecznemu. Gdy Jeszua ujawnia, że kobieta miała pięciu mężów, a ten, którego ma teraz, nie jest jej mężem, rozpoznaje w nim proroka.
Kobieta porusza spór o miejsce kultu — góra jej ojców kontra Jerozolima. Jeszua zapowiada godzinę, gdy prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie, dodając, że Bóg jest duchem, i stwierdza, że zbawienie pochodzi od Żydów. Na jej słowa o oczekiwanym Mesjaszu odpowiada wprost: Ja, który mówię z tobą, jestem nim. Kobieta zostawia wiadro, biegnie do miasta i świadczy o człowieku, który powiedział jej wszystko, co zrobiła. Wracający uczniowie dziwią się, że rozmawia z kobietą, lecz nikt o to nie pyta. Tymczasem im samym Jeszua mówi o pokarmie wypełniania woli Ojca i o polach białych, gotowych do żniwa. Tekst słowo po słowie znajdziesz w materiale interlinia Jana 4 (słowo po słowie).
Wielu Samarytan uwierzyło dzięki świadectwu kobiety, a gdy poprosili Jeszuę, by u nich został, spędził tam dwa dni i jeszcze więcej uwierzyło z powodu jego słowa, wyznając w nim Zbawiciela świata. Potem udał się do Galilei, gdzie w Kanie przyjął go dworzanin królewski z Kafarnaum, prosząc o uzdrowienie umierającego syna. Jeszua zauważa najpierw: Jeśli nie ujrzycie znaków i cudów, nie uwierzycie, lecz na ponowną prośbę odpowiada: Idź, twój syn żyje, a człowiek uwierzył słowu. W drodze słudzy donieśli o poprawie dokładnie o tej godzinie — uwierzył on sam i cały jego dom. Był to drugi cud Jeszui po przyjściu z Judei do Galilei.
Kluczowe wersety
„prawdziwi czciciele będą czcić Ojca w duchu i w prawdzie” — J 4,23 (UBG)
„Ja, który mówię z tobą, jestem nim.” — J 4,26 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, Samarytanka, uczniowie, mieszkańcy Sychar oraz dworzanin królewski i jego chory syn wraz ze sługami. Miejsca: Samaria i miasto Sychar ze studnią Jakuba, Galilea, Kana Galilejska oraz Kafarnaum. Kluczowe wydarzenia to rozmowa przy studni, mesjańskie wyznanie Jeszui, nawrócenie wielu Samarytan po dwóch dniach oraz uzdrowienie na odległość syna dworzanina jako drugi znak.
Główna myśl rozdziału
Jeszua ofiaruje wodę żywą tryskającą ku życiu wiecznemu i objawia się jako Mesjasz nawet poza Izraelem, ucząc, że Ojca należy czcić w duchu i w prawdzie. Wiara Samarytan i dworzanina rodzi się ze słowa, nie tylko z cudów. Wcześniejszą rozmowę z Nikodemem opisuje streszczenie Ewangelii Jana 3, a uzdrowienie przy sadzawce — streszczenie Ewangelii Jana 5.