Ewangelia Jana, rozdział 5 — uzdrowienie w szabat człowieka złożonego chorobą od trzydziestu ośmiu lat przy sadzawce Betesda w Jerozolimie oraz wynikły stąd spór z Żydami. Jeszua (Jezus) wygłasza mowę o jedności z Ojcem, władzy sądzenia i wskrzeszania umarłych oraz o świadectwach, które o nim mówią.
Co dzieje się w Ewangelii Jana 5?
Podczas święta żydowskiego Jeszua przybywa do Jerozolimy, gdzie przy Owczej Bramie znajduje się sadzawka zwana po hebrajsku Betesda, z pięcioma gankami. Leży tam wielu chorych czekających na poruszenie wody, a wśród nich człowiek złożony chorobą od trzydziestu ośmiu lat. Jeszua pyta go: Chcesz być zdrowy?, a chory tłumaczy, że nie ma człowieka, który wniósłby go do sadzawki, gdy woda zostaje poruszona. Wtedy Jeszua rozkazuje: Wstań, weź swoje posłanie i chodź. Człowiek natychmiast odzyskuje zdrowie i zaczyna chodzić — a był to dzień szabatu. Później Jeszua odnajduje go w świątyni i ostrzega: Nie grzesz więcej, aby nie przydarzyło ci się coś gorszego.
Żydzi zarzucają uzdrowionemu, że w szabat nie wolno nosić posłania, a gdy dowiadują się, że uzdrowił go Jeszua, zaczynają go prześladować, bo uczynił to w szabat. Napięcie rośnie, gdy Jeszua odpowiada: Mój Ojciec działa aż dotąd i ja działam — słuchacze widzą w tym czynienie się równym Bogu i tym bardziej szukają sposobności, by go zabić. Brzmienie kluczowych słów można prześledzić w materiale interlinia Jana 5 (słowo po słowie).
W dłuższej mowie Jeszua wyjaśnia relację Syna z Ojcem: Syn nie czyni nic sam od siebie, lecz to, co widzi u Ojca; Ojciec dał Synowi władzę ożywiania umarłych i cały sąd, aby wszyscy czcili Syna, jak czczą Ojca. Zapowiada godzinę, gdy umarli usłyszą głos Syna Bożego i wyjdą z grobów — jedni na zmartwychwstanie do życia, drudzy na potępienie. Na koniec przywołuje świadków: Jana, własne dzieła, Ojca oraz Pisma, i wytyka słuchaczom, że nie wierzą Mojżeszowi, który o nim pisał. O Janie mówi, że był płonącą i świecącą lampą, lecz sam ma świadectwo większe niż Jana — jego dzieła i Ojciec. Zarzuca słuchaczom, że nie mają w sobie miłości Boga ani jego słowa trwającego w nich, i że przyjmują chwałę jedni od drugich, zamiast szukać chwały od samego Boga.
Kluczowe wersety
„Kto słucha mego słowa i wierzy temu, który mnie posłał, ma życie wieczne i nie będzie potępiony, ale przeszedł ze śmierci do życia.” — J 5,24 (UBG)
„Badajcie Pisma; sądzicie bowiem, że w nich macie życie wieczne, a one dają świadectwo o mnie.” — J 5,39 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, uzdrowiony chory (trzydzieści osiem lat choroby) oraz Żydzi prześladujący Jeszuę; w mowie przywołani są także Jan, Ojciec i Mojżesz. Miejsca: Jerozolima, sadzawka Betesda przy Owczej Bramie oraz świątynia, gdzie Jeszua ponownie spotyka uzdrowionego. Kluczowe wydarzenia to uzdrowienie w szabat, spór o szabat i o równość z Bogiem oraz mowa o zmartwychwstaniu i sądzie.
Główna myśl rozdziału
Jeszua działa w pełnej jedności z Ojcem, ma władzę dawania życia i sądzenia, a kto słucha jego słowa, przechodzi ze śmierci do życia. Same Pisma — od Mojżesza po proroków — świadczą, że jest zapowiedzianym Mesjaszem. Poprzednie znaki opisuje streszczenie Ewangelii Jana 4, a nakarmienie tłumu — streszczenie Ewangelii Jana 6.