Czterdziesty drugi rozdział to próba serca resztki Judy. Ocalali proszą Jeremiasza o Boże słowo i przysięgają posłuszeństwo, cokolwiek usłyszą. Po dziesięciu dniach pada odpowiedź: zostańcie w kraju, a będziecie odbudowani; pójdziecie do Egiptu — zginiecie. Prorok od razu odsłania, że pytający już w sercu wybrali Egipt.
O czym mówi Księga Jeremiasza 42?
Wszyscy dowódcy wojsk z Jochananem, synem Kareacha, i Jezaniaszem, synem Hoszajasza, oraz cały lud, od małego do wielkiego, przystępują do proroka. Proszą, by modlił się za tę nieliczną już resztkę i wskazał drogę, którą mają iść, i to, co mają czynić. Jeremiasz obiecuje przedłożyć ich prośbę PANU i niczego nie zataić. Lud przysięga uroczyście: czy odpowiedź będzie dobra, czy zła, usłuchają głosu Boga, aby dobrze im się powodziło.
Po dziesięciu dniach przychodzi słowo. Jeśli pozostaną w tej ziemi, PAN ich odbuduje i nie zburzy, zasadzi i nie wykorzeni, bo żałuje sprowadzonego nieszczęścia. Nie mają się bać króla Babilonu, ponieważ Bóg jest z nimi, aby ich wybawić i wyrwać z jego ręki, i skłoni go, by okazał im litość i pozwolił wrócić na ich ziemię. Warunek jest jeden: mają zostać i zaufać.
Druga część słowa dotyczy odwrotnej decyzji. Jeśli powiedzą „nie zostaniemy” i pójdą do Egiptu, licząc, że nie zobaczą tam wojny ani głodu, wówczas miecz, którego się boją, dosięgnie ich w Egipcie, a głód będzie ich ścigał — i tam pomrą. Gniew, który wylał się na mieszkańców Jerozolimy, wyleje się także na nich; staną się przedmiotem złorzeczenia i przekleństwa, a swojej ziemi już nie zobaczą. Jeremiasz kończy ostrym rozpoznaniem: sami zwiedli własne dusze, posyłając go z pytaniem, którego odpowiedzi nie zamierzają przyjąć, i przestrzega, że w upragnionym Egipcie czeka ich śmierć od miecza, głodu i zarazy.
Kluczowe wersety
„Jeśli pozostaniecie na stałe w tej ziemi, odbuduję was i nie zburzę, zasadzę was i nie wykorzenię.” — Jr 42,10 (UBG)
„Wtedy miecz, którego się boicie, dosięgnie was tam w ziemi Egiptu, a głód, którego się obawiacie, będzie was ścigał tam w Egipcie, i tam pomrzecie.” — Jr 42,16 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Prośba resztki — dowódcy i cały lud z Jochananem i Jezaniaszem proszą Jeremiasza o modlitwę i wskazanie drogi.
Uroczysta przysięga — lud zobowiązuje się usłuchać głosu Boga, czy odpowiedź będzie dobra, czy zła.
Słowo po dziesięciu dniach — obietnica odbudowy dla tych, którzy zostaną, i zapewnienie: „ja jestem z wami”.
Ostrzeżenie przed Egiptem — miecz, głód i zaraza dosięgną tych, którzy uciekną nad Nil.
Zwiedzione dusze — Jeremiasz demaskuje, że pytający już postanowili odejść.
Główna myśl rozdziału
Rozdział obnaża pozorne szukanie woli Bożej. Prawdziwe pytanie o drogę zakłada gotowość, by przyjąć każdą odpowiedź — także tę niewygodną. Resztka przysięga posłuszeństwo, lecz w sercu wybrała już Egipt, więc słowo o odbudowie w kraju i o zgubie na obczyźnie staje się dla niej wyrokiem, a nie ratunkiem. Sedno jest proste: bezpieczeństwo płynie z zaufania i pozostania tam, gdzie stawia nas Bóg, a nie z ucieczki w miejsce, które wydaje się wolne od zagrożeń.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Jr 42 w interlinii (hebr. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jeremiasza 41 — streszczenie
- Następny: Księga Jeremiasza 43 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów
Rozdziały: ← Księga Jeremiasza 41 · Księga Jeremiasza — cała księga · Księga Jeremiasza 43 →