Księga Jozuego, rozdział 17 — opisuje podział ziemi Kanaan dla pozostałej części pokolenia Manassesa, w tym uwzględnienie praw dziedziczenia córek Selofchada. Rozdział ukazuje szczegółowe granice tego terytorium, trudności z wypędzeniem Kananejczyków oraz negocjacje synów Józefa z Jozuem o dodatkowy obszar leśny, który musieli sami wykarczować i zdobyć.
Co dzieje się w Księga Jozuego 17?
Rozdział rozpoczyna się od przydziału ziemi dla pokolenia Manassesa, pierworodnego syna Józefa. Podczas gdy potomkowie Makira, walecznego syna Manassesa, otrzymali już wcześniej Gilead i Baszan po wschodniej stronie Jordanu, pozostali synowie otrzymali swoje działy na zachodzie. Szczególnym wydarzeniem było wystąpienie córek Selofchada (Machli, Noa, Chogli, Milki i Tirsy), które powołały się na nakaz Jahwe (PAN) dany Mojżeszowi i zażądały dziedzictwa pośród swoich braci. Jozue, zgodnie z Bożym nakazem, przyznał im należną ziemię, przez co Manasses otrzymał dziesięć działów na zachód od Jordanu.
Tekst szczegółowo opisuje granice ziemi Manassesa, która sąsiadowała z terytorium Efraima na południu, morzem na zachodzie, Aszerem na północy i Issacharem na wschodzie. Manasses posiadał również enklawy w granicach innych pokoleń, w tym strategiczne miasta takie jak Bet-Szean, Jibleam, Dor, Endor, Tanak i Megiddo. Jednak synowie Manassesa nie zdołali całkowicie wypędzić Kananejczyków z tych miast. Gdy Izraelici wzmocnili się militarnie, narzucili im jedynie daninę, pozostawiając ich na swojej ziemi, co stanowiło niepełne posłuszeństwo nakazom Jahwe.
W dalszej części rozdziału synowie Józefa (Efraim i Manasses) zwracają się do Jozuego z pretensjami, twierdząc, że jako liczny i pobłogosławiony przez Jahwe lud otrzymali zbyt mały dział – tylko jeden los. Jozue odpowiada na ich skargę wyzwaniem: jeśli są tak wielkim ludem, powinni udać się w góry, wykarczować lasy w ziemi Peryzzytów i Refaitów i tam się osiedlić. Choć synowie Józefa obawiali się potęgi Kananejczyków z dolin, którzy dysponowali żelaznymi rydwanami, Jozue zachęcił ich do wiary i odwagi, zapewniając, że dzięki swojej wielkiej sile zdołają wykarczować las i ostatecznie wypędzić potężnych wrogów.
Kluczowe wersety
„Przyszły one przed kapłana Eleazara, przed Jozuego, syna Nuna, oraz przed naczelników i powiedziały: Pan rozkazał Mojżeszowi, aby dał nam dziedzictwo pośród naszych braci; i Jozue dał im zgodnie z rozkazem Pana dziedzictwo pośród braci ich ojca.” — Joz 17,4 (UBG)
„Lecz otrzymasz górę; a że tam jest las, to go wykarczujesz i będziesz miał jego granice. Wypędzisz bowiem Kananejczyków, choć mają żelazne rydwany i są potężni.” — Joz 17,18 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jozue (syn Nuna), kapłan Eleazar, córki Selofchada (Machla, Noa, Chogla, Milka, Tirsa), synowie Józefa (Efraim i Manasses).
Miejsca: Gilead, Baszan, rzeka Jordan, potok Kana, Bet-Szean, Jibleam, Dor, Endor, Tanak, Megiddo, dolina Jizreel.
Wydarzenia: Przyznanie dziedzictwa córkom Selofchada zgodnie z nakazem Jahwe; wyznaczenie granic Manassesa; skargi synów Józefa na zbyt mały dział i odpowiedź Jozuego nakazująca im wykarczowanie lasu i pokonanie Kananejczyków mających żelazne rydwany.
Główna myśl rozdziału
Rozdział ten podkreśla wierność Jahwe w dotrzymywaniu obietnic, co widać w sprawiedliwym przyznaniu ziemi córkom Selofchada. Jednocześnie obnaża brak pełnej wiary i determinacji Izraelitów, którzy zamiast całkowicie wypędzić Kananejczyków, zadowolili się ściąganiem od nich danin. Postawa Jozuego uczy, że Boże błogosławieństwo i liczebność wymagają od ludu aktywnego działania, odwagi i pracy w pokonywaniu trudności, nawet w obliczu potężnego przeciwnika.
Powiązane
- Czytaj słowo po słowie: Joz 17 w interlinii (hebr./grec. + UBG)
- Poprzedni: Księga Jozuego 16 — streszczenie
- Następny: Księga Jozuego 18 — streszczenie
- Wszystkie streszczenia rozdziałów