Ewangelia Łukasza 22 wprowadza w wydarzenia męki Jeszui (Jezusa): zdrada Judasza, przygotowanie i spożycie Paschy, ustanowienie pamiątki chleba i kielicha, spór uczniów o pierwszeństwo, zapowiedź zaparcia się Piotra, modlitwa w krwawym pocie na Górze Oliwnej, pojmanie oraz nocne przesłuchanie przed Radą.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 22?
Gdy zbliża się święto Przaśników, zwane Paschą, naczelni kapłani szukają sposobu, by zabić Jeszuę, a szatan wchodzi w Judasza, który umawia się na wydanie Go za pieniądze. Piotr i Jan, posłani za człowiekiem niosącym dzban wody, przygotowują Paschę w wielkiej sali na piętrze. Przy stole z dwunastoma Jeszua wyraża gorące pragnienie spożycia tej Paschy, zanim będzie cierpiał, bierze kielich i chleb, składa dziękczynienie i ustanawia pamiątkę: chleb jako swoje ciało za nich dane, kielich jako nowy testament w Jego krwi.
Zapowiada, że ręka wydającego Go jest z Nim na stole, a wśród uczniów wybucha spór o to, kto ma być największy. Jeszua odwraca ludzką miarę wielkości: największy ma być jak najmniejszy, a przełożony jak ten, kto służy — bo On sam jest pośród nich jako ten, kto służy. Zapowiada Piotrowi, że zanim zapieje kogut, ten trzykrotnie się Go wyprze, a mimo to modlił się, by nie ustała jego wiara. Mówi też o zmienionej sytuacji uczniów i o dwóch mieczach, które wystarczą.
Na Górze Oliwnej modli się w śmiertelnym zmaganiu, a Jego pot jest jak krople krwi spadające na ziemię; anioł z nieba Go umacnia, a uczniów zastaje śpiących ze smutku. Nadchodzi tłum, Judasz zdradza Go pocałunkiem, jeden z uczniów odcina ucho słudze najwyższego kapłana, lecz Jeszua je uzdrawia. Pojmany, prowadzony jest do domu najwyższego kapłana, gdzie Piotr trzykrotnie zapiera się Go, a spojrzenie Pana przywodzi mu na pamięć słowa i wypędza go z gorzkim płaczem. Bity i wyszydzany, przed Radą wyznaje, że odtąd Syn Człowieczy zasiądzie po prawicy mocy Boga.
Kluczowe wersety
„Wziął też chleb, złożył dziękczynienie, połamał i dał im, mówiąc: To jest moje ciało, które jest za was dane. To czyńcie na moją pamiątkę.” — Łk 22,19 (UBG)
„Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak nie moja wola, lecz twoja niech się stanie.” — Łk 22,42 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują Jeszua, dwunastu apostołów, Judasz Iskariota, Piotr i Jan, naczelni kapłani i przełożeni świątyni, sługa arcykapłana, służąca oraz anioł. Miejsca to Jerozolima, sala na piętrze z paschalnym stołem, Góra Oliwna i dziedziniec domu najwyższego kapłana. Wydarzenia: spisek i zdrada Judasza, przygotowanie Paschy, ustanowienie pamiątki chleba i kielicha, spór o pierwszeństwo, zapowiedź zaparcia się Piotra, modlitwa w krwawym pocie, pojmanie z pocałunkiem, uzdrowienie ucha, potrójne zaparcie Piotra oraz przesłuchanie przed Radą.
Główna myśl rozdziału
Rozdział wiąże paschalny posiłek z ofiarą: to podczas Paschy Jeszua ustanawia pamiątkę swego ciała i krwi „nowego testamentu”, ukazując sens zbliżającej się śmierci. Prawdziwa wielkość to służba, a nie panowanie, a w Getsemani zwycięża posłuszeństwo woli Ojca ponad ludzkim lękiem. Sercem sceny jest modlitwa oddania: „Ojcze, jeśli chcesz, zabierz ode mnie ten kielich. Jednak nie moja wola, lecz twoja niech się stanie”. Zapis słowo w słowo znajdziesz w interlinii Ewangelii Łukasza 22.