Ewangelia Łukasza, rozdział 5 — obfity połów ryb i powołanie Szymona Piotra, Jakuba i Jana, oczyszczenie trędowatego oraz uzdrowienie sparaliżowanego z odpuszczeniem grzechów. Rozdział przedstawia też powołanie celnika Lewiego, ucztę z celnikami, spór o post oraz przypowieści o łacie, nowym winie i starych bukłakach.
Co dzieje się w Ewangelii Łukasza 5?
Nad jeziorem Genezaret Jeszua (Jezus) naucza tłumy z łodzi Szymona, po czym każe wypłynąć na głębię. Mimo bezowocnej nocy Szymon zarzuca sieć na twoje słowo i zagarnia takie mnóstwo ryb, że sieci się rwą, a towarzysze z drugiej łodzi napełnili obie łodzie, tak że się zanurzały. Zdumiony Piotr przypada do kolan Jeszui, wyznając: Odejdź ode mnie, Panie, bo jestem grzesznym człowiekiem. Jeszua uspokaja go i zapowiada, że odtąd będzie łowił ludzi; Szymon wraz z Jakubem i Janem, synami Zebedeusza, zostawiają wszystko i idą za nim.
W pewnym mieście człowiek cały pokryty trądem pada na twarz i prosi: Panie, jeśli chcesz, możesz mnie oczyścić. Jeszua dotyka go ze słowami Chcę, bądź oczyszczony, a trąd natychmiast go opuszcza; poleca mu milczeć i pokazać się kapłanowi, składając ofiarę jak nakazał Mojżesz. Wieść rozchodzi się jeszcze bardziej i schodzą się wielkie tłumy, aby go słuchać i doznać uzdrowienia, on zaś odchodzi na pustynię, by się modlić.
Gdy naucza wobec faryzeuszów i nauczycieli prawa zeszłych z całej Galilei, Judei i Jerozolimy, niosący sparaliżowanego z powodu tłumu wchodzą na dach i spuszczają go z posłaniem w sam środek. Widząc wiarę niosących, Jeszua odpuszcza mu grzechy, co uczeni w Piśmie uznają za bluźnierstwo. Pyta ich: Cóż jest łatwiej powiedzieć, a następnie — aby dowieść, że Syn Człowieczy ma na ziemi moc przebaczać grzechy — uzdrawia chorego, który wstaje i odchodzi, wielbiąc Boga. Potem powołuje celnika Lewiego, ten zostawia wszystko i wyprawia mu ucztę z celnikami. Na szemranie faryzeuszów Jeszua odpowiada, że Nie zdrowi, lecz chorzy potrzebują lekarza, i dodaje przypowieści o łacie z nowej szaty oraz o młodym winie i nowych bukłakach, kończąc uwagą, że pijący stare mówi: Stare jest lepsze. Brzmienie oryginału prześledzisz w interlinii Ewangelii Łukasza 5.
Kluczowe wersety
„Nie bój się, odtąd będziesz łowił ludzi.” — Łk 5,10 (UBG)
„Nie przyszedłem wzywać do pokuty sprawiedliwych, ale grzeszników.” — Łk 5,32 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Występują: Jeszua, Szymon Piotr, Jakub i Jan, synowie Zebedeusza, trędowaty, sparaliżowany wraz z niosącymi go, faryzeusze i nauczyciele prawa oraz celnik Lewi. Miejsca: jezioro Genezaret, pewne miasto z trędowatym, dom pełen słuchaczy oraz dom Lewiego. Kluczowe wydarzenia to cudowny połów i powołanie rybaków, oczyszczenie trądu, uzdrowienie sparaliżowanego z odpuszczeniem grzechów, powołanie Lewiego, uczta z celnikami oraz przypowieści o nowym winie.
Główna myśl rozdziału
Jeszua objawia moc, która budzi zarówno wiarę, jak i sprzeciw: powołuje grzeszników, oczyszcza trędowatego i — co najważniejsze — odpuszcza grzechy, co przysługuje samemu Bogu. Wskazuje, że przyszedł po chorych i grzeszników, a przynoszona przez niego nowość nie mieści się w starych formach. Wcześniejsze wystąpienie w Galilei opisuje streszczenie Ewangelii Łukasza 4, a spory o szabat — streszczenie Ewangelii Łukasza 6.