Ewangelia Mateusza, rozdział 1 — otwiera cały Nowy Testament rodowodem Mesjasza i opisem Jego narodzenia. Mateusz prowadzi linię od Abrahama aż do Chrystusa, ukazując Jeszuę (Jezusa) jako syna Dawida i syna Abrahama — dziedzica obietnic danych Izraelowi, którego przyjście od pierwszych wersetów przedstawione jest jako wypełnienie słów zapisanych wcześniej przez proroków.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 1?
Rozdział otwiera zdanie „Księga rodu Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama”. Mateusz porządkuje dzieje Izraela w trzech seriach pokoleń: od Abrahama przez Izaaka, Jakuba i Judę, potem przez Booza zrodzonego z Rut, króla Dawida i Salomona, aż do uprowadzenia do Babilonu, a dalej przez Zorobabela do Józefa, „męża Marii, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem”. Ewangelista sam podsumowuje ten układ, licząc, że „wszystkich pokoleń od Abrahama aż do Dawida jest czternaście”, i tyle samo w kolejnych częściach.
Druga część rozdziału opisuje okoliczności narodzenia. Gdy Maria „została zaślubiona Józefowi, zanim się zeszli, okazało się, że jest brzemienna z Ducha Świętego”. Józef, „będąc sprawiedliwym i nie chcąc jej zniesławić”, postanawia ją „potajemnie oddalić”. Mateusz pokazuje więc człowieka rozdartego między prawem a miłosierdziem, zanim otrzyma wyjaśnienie z nieba.
Wtedy „anioł Pana ukazał mu się we śnie” i mówi: „Józefie, synu Dawida, nie bój się przyjąć Marii, twojej żony”. Anioł tłumaczy, że poczęte dziecko „jest z Ducha Świętego”, nakazuje nadać mu imię Jezus i sam to imię wyjaśnia: „On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów”. Mateusz dodaje, że wszystko to stało się, „aby się wypełniło, co powiedział Pan przez proroka” — zapowiedź o dziewicy i o imieniu Emmanuel, „co się tłumaczy: Bóg z nami”.
Rozdział zamyka posłuszeństwo Józefa: „obudziwszy się ze snu, uczynił tak, jak mu rozkazał anioł Pana, i przyjął swoją żonę”, a narodzonemu synowi „nadał imię Jezus”.
Kluczowe wersety
„I urodzi syna, któremu nadasz imię Jezus. On bowiem zbawi swój lud od jego grzechów.” — Mt 1,21 (UBG)
„Oto dziewica będzie brzemienna i urodzi syna, któremu nadadzą imię Emmanuel, co się tłumaczy: Bóg z nami.” — Mt 1,23 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: przodkowie z rodowodu — Abraham, Izaak, Jakub, Juda, król Dawid, Salomon, Jozjasz, Jechoniasz, Zorobabel — oraz Józef, Maria i narodzony Jeszua; działa też anioł Pana. Mateusz wymienia w linii cztery kobiety: Tamar, Rachab, Rut i tę, „która była żoną Uriasza”. Miejsca i tło: dzieje Izraela od Abrahama, uprowadzenie do Babilonu i powrót. Wydarzenia: trójdzielny rodowód po czternaście pokoleń, poczęcie z Ducha Świętego, sen i decyzja Józefa oraz nadanie dziecku imienia zapowiedzianego przez anioła.
Główna myśl rozdziału
Rozdział przedstawia Jeszuę jako zapowiedzianego potomka Abrahama i Dawida — Mesjasza wpisanego w konkretną historię Izraela, a nie postać oderwaną od Pism. Sama konstrukcja rodowodu oraz odwołanie „aby się wypełniło, co powiedział Pan przez proroka” pokazują sola scriptura: tożsamość Mesjasza potwierdza spisane słowo, nie ludzka tradycja.
Imię Jezus (hebrajskie Jeszua) nie jest przypadkowe — anioł łączy je z misją: „zbawi swój lud od jego grzechów”. W perspektywie Hebrew Roots widać tu ciągłość między obietnicami danymi Abrahamowi i Dawidowi a ich wypełnieniem. Zobacz interlinia Mateusza 1 oraz następny rozdział: streszczenie Mateusza 2.