Ewangelia Mateusza, rozdział 3 — wprowadza Jana Chrzciciela, głos wołającego na pustyni, który wzywa Izrael do pokuty i chrzci wyznających grzechy w Jordanie. Rozdział prowadzi do chrztu Jeszui (Jezusa), zejścia Ducha „jak gołębica” i głosu z nieba — wszystko odczytane w rytmie zapowiedzi proroka Izajasza.
Co dzieje się w Ewangelii Mateusza 3?
„W tych dniach” na pustyni judzkiej pojawia się Jan Chrzciciel z wezwaniem: „Pokutujcie, bo przybliżyło się królestwo niebieskie”. Mateusz od razu wskazuje w nim postać zapowiedzianą — „ten, o którym powiedziano przez proroka Izajasza: Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Pana”. Jan „miał ubranie z sierści wielbłądziej i pas skórzany wokół bioder”, a jego pokarmem była „szarańcza i miód leśny”. Przychodzą do niego „Jerozolima oraz cała Judea”, przyjmując chrzest w Jordanie i „wyznając swoje grzechy”.
Gdy do chrztu przychodzą faryzeusze i saduceusze, Jan nazywa ich „Plemię żmijowe” i pyta, „któż was ostrzegł, żebyście uciekali przed nadchodzącym gniewem?”. Żąda „owoce godne pokuty” i ostrzega, że pochodzenie się nie liczy — „nie myślcie, że możecie sobie mówić: Naszym ojcem jest Abraham” — bo Bóg „z tych kamieni” może wzbudzić dzieci Abrahamowi, a „siekiera do korzenia drzew jest przyłożona”.
Jan odróżnia swój chrzest od tego, co nadchodzi: „Ja was chrzczę wodą ku pokucie”, lecz Idący za nim „jest mocniejszy” i „będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem”. Obraz wiejadła, pszenicy zbieranej do spichlerza i plew spalonych „w ogniu nieugaszonym” maluje nadchodzący sąd, który oddziela.
Wtedy Jeszua przychodzi „z Galilei nad Jordan do Jana, aby być przez niego ochrzczonym”. Jan się wzbrania, lecz słyszy: „godzi się nam wypełnić wszelką sprawiedliwość”. Po chrzcie „otworzyły mu się niebiosa”, Duch Boży zstępuje „jak gołębica”, a głos z nieba oznajmia: „To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie”.
Kluczowe wersety
„Pokutujcie, bo przybliżyło się królestwo niebieskie.” — Mt 3,2 (UBG)
„To jest mój umiłowany Syn, w którym mam upodobanie.” — Mt 3,17 (UBG)
Osoby, miejsca i wydarzenia
Osoby: Jan Chrzciciel, przychodzący do chrztu mieszkańcy Jerozolimy i całej Judei, faryzeusze i saduceusze, sam Jeszua oraz Duch Boży i głos z nieba; przywołany prorok Izajasz. Miejsca: pustynia judzka i rzeka Jordan, a w tle Galilea, z której przychodzi Jeszua. Wydarzenia: głoszenie pokuty, masowy chrzest wyznających grzechy, ostro sformułowane ostrzeżenie dla elit religijnych, zapowiedź chrztu „Duchem Świętym i ogniem” oraz chrzest Jeszui z potwierdzeniem z nieba. Ostatnia scena spina działanie Jana, Jeszui i Ducha w jeden moment objawienia nad Jordanem.
Główna myśl rozdziału
Rozdział podkreśla ciągłość z prorokami Izraela: Jan działa dokładnie tak, jak zapowiedział Izajasz, przygotowując „drogę Pana”. W duchu Hebrew Roots liczy się realna pokuta i „owoce godne pokuty”, a nie samo powoływanie się na Abrahama — przynależność do ludu nie zastępuje posłuszeństwa.
Chrzest Jeszui jest kluczowym momentem: przyjmując go, wypełnia „wszelką sprawiedliwość”, a niebo publicznie potwierdza Jego tożsamość jako umiłowanego Syna. Sola scriptura — cała scena odczytana jest przez pryzmat spisanego proroctwa. Warto zauważyć, że Jan nie ogłasza samego siebie: wskazuje na Mocniejszego i usuwa się w cień, wyznając „nie jestem godny nosić mu obuwia”. Zobacz interlinia Mateusza 3, a także streszczenie Mateusza 2 i streszczenie Mateusza 4.